Τι συνέβη στο μουσείο

Επιστρέφοντας εχθές στις έξι και πέντε το απόγευμα στο γραφείο μου από την προγραμματισμένη ωριαία θεραπεία κατά της ποδάγρας που με ταλαιπωρεί από τον περασμένο Απρίλιο, βρήκα σε σφραγισμένο φάκελο την ιδιόχειρη επιστολή παραιτήσεως και οριστικής αναχωρήσεως της δεσποινίδος Μπεατρίς Μπιούτ, της οποίας την πρόσληψη στο τμήμα συντηρήσεων, όπως ίσως θυμόσαστε, προσωπικώς εισηγήθηκα δεκαοκτώ μήνες πριν. Η έκπληξή μου υπήρξε μεγάλη, αλλά ο προβληματισμός που τη διαδέχθηκε μεγαλύτερος (η ψυχική διάθεση στην οποία βρέθηκα ήταν τέτοια που ξέχασα εντελώς το ζωμό λαχανίδας που μου έχει συστήσει ο Δόκτωρ Περάντι να πίνω έπειτα από κάθε συνεδρία!). Διότι Κύριε Σταμπς το ζήτημα δεν είναι ότι βρεθήκαμε δίχως συντηρήτρια –δεσμεύομαι να φροντίσω την κάλυψη της θέσεως το συντομότερο- αλλά η πιθανότητα κάποιας σοβαρής δυσλειτουργίας, για να μην πω της ύπαρξης κάτι εξόχως σάπιου στο Μουσείο και ­–γιατί να το αποκλείσουμε–, στη λουτρόπολη εν γένει.

Δε θα σταθώ στους λόγους που επικαλέσθηκε η δεσποινίς Μπιούτ προς αιτιολόγηση της απόφασής της καθώς θεωρώ πως είναι εξοφθάλμως αναληθείς, χωρίς αυτό να σημαίνει πως τη μέμφομαι καθ’ οποιοδήποτε τρόπο. Την μεμονωμένη αυτή έλλειψη ευθύτητος από την πλευρά της την αποδίδω αποκλειστικά και μόνο στην προσπάθειά της να μη μας δυσαρεστήσει και επ’ ουδενί σε ελάττωμα του χαρακτήρος της. Ας μην ξεχνούμε άλλωστε πως η αγαπητή Μπεατρίς, υπήρξε καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας της στο Μουσείο υπόδειγμα ευσυνειδησίας και εργατικότητος, εκδηλώνοντας έως και επιστημονικό θα τολμούσα να πω ενδιαφέρον για το μάλλον διεκπεραιωτικό –ας είμαστε ειλικρινείς– αντικείμενο της εργασίας της.

Ας περάσω λοιπόν στο σημείο αυτό Κύριε Σταμπς στην ουσία της επιστολής μου χωρίς να μακρηγορώ. Ας συνδέσουμε τις τελίτσες για να αντιληφθούμε τη συνολική εικόνα. Η δεσποινίς Μπιούτ είμαι σε θέση να γνωρίζω πως υπήρξε ευχαριστημένη από την εργασία της, καθώς και από τις απολαβές της (αν και θα μπορούσατε να είστε πιο γενναιόδωρος). Κατά τον ελεύθερο χρόνο της απολάμβανε περιπάτους στην προκυμαία, το απογευματινό τσάι της στο «Σπλέντιτ», καθώς και τα συγγράμματα Φυσικής Ιστορίας που δανειζόταν από τη βιβλιοθήκη. Ήταν δε πάντοτε ευγενική και πρόσχαρη τόσο με τους επισκέπτες, όσο και με το υπόλοιπο προσωπικό. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω δε μπορώ παρά να συμπεράνω πως το αίτιο της αποχώρησής της ήταν παράγοντας εξωγενής και συγκεκριμένα –θα μιλήσω χωρίς υπεκφυγές– ο Βλαντ Ντομπρόμιρ, ο εκ Τσεχίας ορμώμενος φροντιστής της λιμνούλας με τα νούφαρα!

Καιρό τώρα είχαν υποπέσει στην αντίληψή μου τα αδιάκριτα βλέμματα του εν λόγω κυρίου προς τη χαριτωμένη Μπέατρις, μία ή δύο φορές μάλιστα τον είδα νωρίς το πρωί να περιφέρεται με ύποπτο ύφος στην πτέρυγα των ταριχευμένων ζώων. Και μη μου πείτε πως βρισκόταν εκεί για να επιδώσει χαιρετίσματα στον κάστορα! Δυστυχώς δεν έδωσα στις ενδείξεις τη δέουσα προσοχή και ιδού τώρα τα αποτελέσματα. Η φτωχή μας Μπέα έπεσε θύμα παρενοχλήσεως αυτού του πιθηκόμορφου αγροίκου και ετράπη σε άτακτη φυγή. Ποια η θέση μας Κύριε Σταμπς στο ζήτημα αυτό; Ποια η ευθύνη μας; Ποιοι είναι οι αρμόδιοι που πρέπει να ενημερωθούν για το περιστατικό;

Παρακαλώ να συλλογιστείτε τα ανωτέρω με τη δέουσα σοβαρότητα και να επικοινωνήσετε το συντομότερο μαζί μου, είτε δι’ αλληλογραφίας είτε δια της επιστροφής σας στη λουτρόπολη –μην ξεχνάτε πως υπάρχουν επιπλέον θέματα που άπτονται της προσοχής σας για τα οποία σας έχω ήδη ενημερώσει– , ώστε να επιληφθούμε του θέματος από κοινού.

Αναμένοντας την απόκρισή σας,

Τα σέβη μου,

Λινόρ - Μπέθανυ Μπραίηθγουέητ

Β. Μπέατρις Μπιουτ

Αν πω ότι αποφάσισα να παραιτηθώ από τη δουλειά μου εξ αιτίας των κακών μου σχέσεων με μια βαλσαμωμένη μαϊμού, ήδη ξέρω, ότι μια τέτοια στιγμή, θα βρω έλλειψη κατανοήσεως. Στην επιστολή μου προς την κυρία Λινόρ, επόπτρια με βαθμό Α΄, απέφυγα να καταγράψω τα γεγονότα που το ένα μετά το άλλο κατέστησαν αδύνατη τη διεκπεραίωση των καθηκόντων μου. Ανέφερα μόνο πως το υγρό κλίμα της λουτρόπολης επιβάρυνε το άσθμα μου και πως η έντονη βλάστηση στους χώρους πέριξ του Μουσείου επέτεινε τις εποχικές αλλεργίες μου.

Δε θα ισχυριστώ πως το έκθεμα 3822 είχε προηγούμενα μαζί μου, είμαι βέβαιη ωστόσο πως oι λάμπες που έβρισκα αναμμένες το πρωί, η μαδημένη ουρά τού εκθέματος 8379, το φοβερό μπλέξιμο με τις επιγραφές της δυτικής βιτρίνας και φυσικά η ανεπανόρθωτη καταστροφή του βιβλίου συντηρήσεως από χυμένο μελάνι, γεγονότα για τα οποία υπαίτια θεωρήθηκε η αμέλεια και η απροσεξία μου, υπήρξαν αποτελέσματα πράξεων εσκεμμένων και κακόβουλων, μαϊμουδίσιας προελεύσεως και χαρακτήρος.

Από διηγήσεις του κυρίου Σταμπς, ο οποίος σε νεαρή ηλικία και προτού εξελιχθεί σε συλλέκτης ζώων ζωντανών και νεκρών και ιδρυτής του αμφιλεγόμενου Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της λουτρόπολης, υπήρξε εξερευνητής στην Ινδοκίνα, γνωρίζω πως οι μαϊμούδες διαθέτουν υψηλή νοημοσύνη, επιζητούν την προσοχή, έχουν τρόπους παιδαριώδεις και δύνανται να γίνουν εκδικητικές.

Ας ληφθεί στο σημείο αυτό υπόψιν πως ως συντηρήτρια υπεύθυνη για την πτέρυγα ΙΒ, πάντοτε έκανα τη δουλειά μου με μεθοδικότητα και ευγένεια, μοιράζοντας δίκαια το χρόνο και το ενδιαφέρον μου ανάμεσα στα εκθέματα. Κανένα ζώο ή έντομο, σε καμία από τις τέσσερις βιτρίνες δεν απολάμβανε ιδιαίτερα προνόμια και ενδεχομένως αυτή η στέρηση ειδικής μεταχείρισης ήταν που οδήγησε τη μαϊμού στη συστηματική όπως εξελίχθηκε υπονόμευσή μου.

Η αναχώρησή μου ξέρω πως θα επιφέρει αναστάτωση στην κυρία Λινόρ, στον τόσο συμπαθή Βλαντ, καθώς και σε κάποια από τα εκθέματα. Ίσως και η άδεια θέση πλάι στον πάντα αξιοπρεπή και ευχάριστο κάστορα να μην περάσει απαρατήρητη. Η απόφασή μου όμως έχει ληφθεί. Αναχωρώ οριστικά από τη λουτρόπολη σε τριάντα λεπτά, με το τρένο των πέντε και τέταρτο. Θα κρατώ μία τσάντα ταξιδίου και το μεγάλο πλεκτό καλάθι του πικ νικ, που έχω δεσμευθεί να μην αφήσω εφεξής λεπτό από τα μάτια μου.

Info