Της Μυρτώς Σεϊζάνη
Κάθε πρωί την ίδια ώρα ακριβώς έμπαινα στη μεγάλη αίθουσα μαζί του. Μπροστά εκείνος, με το ηγεμονικό παράστημα και πίσω εγώ να σπρώχνω το τρόλεϊ με τα σύνεργα. Κρέμες γυαλίσματος και λιπαντικές, νήματα, τσόχες, δείκτες, βελόνες και άλλα. Οι βελούδινες κουρτίνες, τραβηγμένες στην άκρη και πιασμένες με τα χρυσά αμπράς, άφηναν το αδύναμο φως να μπαίνει στις αίθουσες. Το παρκέ γυάλιζε.
Φορούσε τα άσπρα μαλακά γάντια του και ξεκινούσε από το ρολόι του μεγάλου Δούκα της Πρωσίας. Στητό, καμαρωτό, δέσποζε στον χώρο και με έκανε έτσι να φαντάζομαι και τον μεγάλο Δούκα που το χάρισε. Μετά είχε σειρά το ρολόι του 1890, όπως έλεγε η ταμπέλα του, που έμοιαζε με μαρμάρινο τζάκι. Στη συνέχεια, ένα αλαβάστρινο ρολόι – το κρατούσαν δυο μπαλαρίνες με λευκά τουτού.
Παρεμβάλλονταν εννιακόσια ενενήντα επτά ρολόγια. Άλλα κομψά, άλλα στολισμένα βαριά και άλλα πιο λεπτεπίλεπτα. Ο χορδιστής τα αγκάλιαζε όλα με το βλέμμα σαν παιδιά του. Δεν του ξέφευγε ούτε λεπτό, ούτε δευτερόλεπτο, και κάθε άτακτο δείκτη ή λεπτοδείκτη που εντόπιζε τον επανέφερε στη θέση του.
Ποτέ δεν άλλαζε η σειρά που ακολουθούσε ο χορδιστής. Μέρες και χρόνια το ίδιο τελετουργικό. Κατέληγε πάντα στο ρολόι με την ξύλινη θήκη, δώρο του Μπίσμαρκ. Παρεμβάλλονταν εννιακόσια ενενήντα επτά ρολόγια. Άλλα κομψά, άλλα στολισμένα βαριά και άλλα πιο λεπτεπίλεπτα. Ο χορδιστής τα αγκάλιαζε όλα με το βλέμμα σαν παιδιά του. Δεν του ξέφευγε ούτε λεπτό, ούτε δευτερόλεπτο, και κάθε άτακτο δείκτη ή λεπτοδείκτη που εντόπιζε τον επανέφερε στη θέση του. Μόλις τελείωνε η καθημερινή επιθεώρηση και έκλειναν οι πόρτες πίσω του, έμοιαζε με επιστάτη σε οικοτροφείο που άφηνε ευάγωγους μαθητές στους κοιτώνες τους.
Λεγόταν πως η σημερινή βασίλισσα τον είχε κληρονομήσει από τον πατέρα της, μαζί με τον τίτλο. Κανείς δεν ήξερε κάτι παραπάνω για τη ζωή του, ούτε ακόμα κι εγώ που ήμουν βοηθός του. Ένα πρωί που δεν εμφανίστηκε στο ραντεβού μας ανησύχησα και χτύπησα την πόρτα του. Δεν άνοιξε κι έτσι μπήκα μόνος μου. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι με κοίταζε με βλέμμα απλανές. Τον ρώτησα αν χρειάζεται κάτι κι εκείνος μου είπε: «Όταν κάποιος σε ρωτάει τι ώρα είναι, μέχρι να απαντήσεις η ώρα δεν είναι πια η ίδια». Του έπιασα το μέτωπο γιατί νόμιζα πως παραληρούσε από τον πυρετό. Δεν ήταν ζεστός. Ο γιατρός που ήρθε του έδωσε φάρμακα και διέταξε να μην ξαναδεί ρολόι.
Η βασίλισσα έφερε έναν καινούργιο χορδιστή από τη Βέρνη κι εγώ έγινα βοηθός του. Όμως κάθε φορά που ακούω κάποιον να ρωτάει τι ώρα είναι ξέρω ότι, από την ερώτηση μέχρι την απάντηση, η ώρα έχει αλλάξει.
Info
***
ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr.
Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.
