Απαλό κλείσιμο πόρτας

Οι άλλοι στη θάλασσα. Τους ακούω. Απ’ το παράθυρο μπαίνουν οι εικόνες. Λαμπρότης. Χολή και παράπονο, εγώ.

Διακριτικό χτύπημα στην πόρτα.

- Ορίστε!, λέω.

Μπαίνει φουριόζα. Κοντούλα, λεπτή, μελαχρινή, είναι δεν είναι σαράντα.

- Τι πάθατε; (με συμπάθεια)

Της λέω.

- Να καθαρίσω λίγο; Μόνο ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα, τσάκα τσάκα το μπάνιο, αλλιώς θα βγω απ’ τη σειρά μου.

Δέχομαι. Ο σύντροφός μου αποχωρεί, δεν του αρέσει η γυναικεία νοικοκυροσύνη εν δράσει. 

- Γεια σου, αγάπη μου, τον αποχαιρετώ.

Εκείνη κουνάει το κεφάλι.

- Αγάπες σαν τη δική σας δεν υπάρχουν πια.

- Γιατί το λες αυτό; διαμαρτύρομαι.

- Να, παρ’ τε εμένα. Τρία χρόνια σε διάσταση.

Σωπαίνω.

- Με χτύπαγε. Χτύπαγε και τα παιδιά. Γλεντούσε μ’ άλλες, τα ’φτιαξε με τη θεία του, της έκανε και παιδί. Παντρεμένη εκείνη είχε κιόλας τέσσερα δικά της.

- Και γιατί δεν τον χώρισες αμέσως;

- Δε θέλαν οι γονείς μου.

Και δωσ’ του να ξεσκονίζει, να τρίβει το πάτωμα με φούρια.

- Πώς τ’ αποφάσισες;

- Χτύπαγε τα παιδιά. Του είπα εσύ δεν έχεις αρχίδια για να κρατήσεις μια γυναίκα σαν κι εμένα. Του ’κλεισα την πόρτα στα μούτρα. Τώρα ζω αυτά που δεν έζησα. Βγαίνω, πίνω καφέδες, χορεύω, πάω εκδρομές. Ο φίλος μου, πυροσβέστης, είναι κι αυτός στην ίδια κατάσταση.

- Πόσα χρόνια έμεινες με τον άντρα σου;

- Δεκαοχτώ.

Σωπαίνω πάλι. Δεν μπορώ να νιώσω λύπηση γι’ αυτήν παρά τις αθλιότητες του βίου που εκστομίζει με τέτοια ευκολία. Το πρόσωπό της ακτινοβολεί δύναμη και θρίαμβο. Άνοιξε τα φτερά της. Τους ξέφυγε μες απ’ τα χέρια. Τη φαντάζομαι να αιωρείται με τον πυροσβέστη της πάνω απ’ τις νυχτωμένες στέγες της επαρχιακής πολιτείας σαν μέσα σε πίνακα του Σαγκάλ. Ύστερα να χορεύουν αντικριστό χορό σε τοπικό πανηγύρι. Ν’ αγκαλιάζονται στις ερημιές τη νύχτα.

- Ευτυχώς, λέω, για να πω κάτι, έχεις αυτή τη δουλειά. Καθαρό το ξενοδοχείο, καινούριο…

Χαμηλώνει τη φωνή.

- Χθες πληρώθηκα. Μου έδωσαν 460 ευρώ. Έρχομαι το πρωί στις οκτώ και φεύγω το βράδυ. Η κόρη μου ρωτάει πότε θα φάμε σπιτικό φαΐ.

- Σπίτι δικό σου έχεις;

- Στο νοίκι είμαι.

- Οι γονείς βοηθάνε;

- Όχι.

- Γιατί;

- Εκείνοι τον θέλουν. Η κόρη μου ούτε να τον δει στα μάτια της. Δουλεύει, βγάζει άλλα τόσα. Τι να πρωτοπληρώσεις;

- Να σου κάνω μια αδιάκριτη ερώτηση;

- Άντε…

- Στο πατρικό σου σε χτύπαγαν;

Καγχάζει, αλλά στρέφεται απ’ την άλλη ώστε να μη βλέπω τη μορφή της.

- Και όχι μόνο! Γι’ αυτό παντρεύτηκα νωρίς, κι έπεσα στα χειρότερα. Τώρα στα τρία χρόνια, πέντε, πόσα είναι; βγαίνει το αυτόματο διαζύγιο. Να ησυχάσω. Θέλετε τίποτ’ άλλο;

Φουριόζα όπως ήρθε φεύγει κλείνοντας απαλά την πόρτα. Για το γιο της, κουβέντα. Ίσως εκείνος να πήρε το μέρος του πατέρα και των παππούδων.

Με το απαλό εκείνο κλείσιμο της πόρτας έσβησε για μένα, αχνό, το φετινό καλοκαίρι.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΑΡΟΚΩΣΤΑ

Info

***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.