Σ' αγαπώ

Το κινητό αιωρείται δίπλα του, στο ύψος του κεφαλιού του. Νιώθει για λίγο σαν να βρίσκεται μέσα σε ένα διαστημόπλοιο σε τροχιά γύρω από τη Γη, σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας. Όμως σε αυτή την περίπτωση το κινητό πετάει λόγω της φυγόκεντρου δύναμης που δημιουργείται με την περιστροφή του αυτοκινήτου. Τρεις, τέσσερις στροφές, έχει χάσει το μέτρημα. Άραγε θα έχει τις αισθήσεις του όταν θα σταματήσει να κινείται το αυτοκίνητο; Θα μπορέσει να βγει μόνος του από τις λαμαρίνες; Η ζώνη που φορούσε και οι αερόσακοι μπορεί να του έσωσαν τη ζωή αλλά μετά; Θα μπορέσει να απελευθερωθεί ή μια φωτιά θα τον καταδικάσει; Νιώθει ήδη τα πόδια του σπασμένα αλλά ο πόνος δεν έχει φτάσει ψηλά. Το κινητό ξαφνικά κολλάει στην οροφή - ή μήπως είναι στο δάπεδο, δεν μπορεί να ξεχωρίσει - και η οθόνη του ραγίζει. Το ίδιο έχει συμβεί και με το παρμπρίζ. Το ίδιο και με τη ζωή του.

2 δευτερόλεπτα πριν

Έχει προλάβει να δει τη νταλίκα που έρχεται από το αντίθετο ρεύμα να διπλώνει. Ο δρόμος στενός, επαρχιακός, πιο πολύ θα έπρεπε να εξυπηρετεί τα τρακτέρ και τα αγροτικά που μπαινοβγαίνουν δεξιά και αριστερά στα χωράφια. Και σαν να μην έφτανε ότι είναι τόσο στενός που με το ζόρι χωράνε δυο οχήματα, έχει και πολλές ανωμαλίες στο οδόστρωμα. Σε μια τέτοια, ο οδηγός της νταλίκας που φυσικά τρέχει με υπερβολική ταχύτητα, χάνει τον έλεγχο και η μακρυά καρότσα που μεταφέρει, ένα κτήνος οχτώ μπορεί και δέκα μέτρων, τέτοιο που νομίζεις ότι θα σηκωθεί όρθιο και θα μεταμορφωθεί σε ρομπότ σαν άλλος transformer, διπλώνει και αρχίζει να μπαίνει στο αντίθετο ρεύμα. Εκεί που μόλις μερικά μέτρα πιο πέρα, από την αντίθετη κατεύθυνση έρχεται αυτός.

Ενστικτωδώς, κάνει δεξιά και φρενάρει ελάχιστα. Αυτό αποτρέπει ίσως τον ακαριαίο θάνατό του. Να συνθλιβεί κάτω από τον τεράστιο όγκο και να καρφωθεί με μεγάλη ταχύτητα πάνω του. Έχει πάρει πορεία προς τα δεξιά. Ευτυχώς είναι χωράφια, σχετικά στο ίδιο επίπεδο με αυτό του δρόμου αλλά δεν έχουν τελειώσει όλα. Η άκρη της καρότσας προλαβαίνει και χτυπάει το πίσω αριστερά μέρος του αυτοκινήτου. Η πρόσκρουση αυτή τινάσει αρχικά το αμάξι προς τα δεξιά αλλά αυτό αμέσως προκαλεί το αναποδογύρισμά του. Και με αυτή την ταχύτητα, οι τούμπες είναι πολλές, αμέτρητες.

2 λεπτά πριν

Έχει στρίψει στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει τον κόμβο της Αμφίπολης με την παλαιά εθνική οδό Θεσσαλονίκης - Καβάλας. Έχει σιχτιρίσει έναν οδηγό μπροστά του που οδηγεί αργά, αριστερά, κάνοντας ζιγκ ζαγκ και πατώντας χωρίς λόγο και απροειδοποίητα φρένο. Άλλος ένα περίεργος που ψάχνει να δει πού είναι ο τάφος που ανακαλύφθηκε πρόσφατα. 

Μόλις έχει κλείσει το κουμπί της ανοιχτής ακρόασης. Μιλούσε με τους γονείς του και τους έλεγε ότι θα είναι σπίτι σε καμιά ωρίτσα. Να του έχουν ζεστάνει το νερό και να έχει κάτι να φάει. Πεινούσε πολύ, είχε να φάει από το πρωί. Δεν ήξερε ότι θα ήταν η τελευταία φορά που τους μιλούσε. Στο βάθος ερχόταν προς το μέρος του η μπλε νταλίκα.

2 ώρες πριν

Είχε ξεκινήσει από την Αλεξανδρούπολη. Επισκέφτηκε την αδερφή του και την οικογένειά της. Πέρασε μια μέρα μαζί τους. Ήθελε να τους δει παραπάνω αλλά δεν προλάβαινε. Οι μέρες που δεν είχε δουλειά ήταν τόσες λίγες και οι υποχρεώσεις που είχε τόσες πολλές. Έπρεπε να δει ένα σορό κόσμο. Φίλους, ξαδέρφια, θείους, παππούδες. 

Φυσικά αν ήξερε τι θα συμβεί, θα έμενε λίγο παραπάνω. Άλλωστε έμενε μακριά τους και τους έβλεπε τρεις με τέσσερις φορές το χρόνο. Μετά την Εγνατία, στο ύψος της Καβάλας, έβγαινε για να μπει στην παλαιά εθνική οδό.

2 μέρες πριν

Είχε συναντήσει την παρέα της γενέτειράς του. Παιδιά με τα οποία μεγάλωσε μαζί. Πλέον οι περισσότεροι με αραιά ή καθόλου μαλλιά. Αυτός ήταν από τους τυχερούς, είχε γκρίζα. Παλιά πειράγματα από το σχολείο αλλά και νέα που αυτός δεν ήξερε - "πείτε μου ρε παιδιά τι έχω χάσει" - σχόλια για γυναίκες όπως πάντα, για μουσική, ποδόσφαιρο - "πάλι από το Νοέμβρη θα το πάρουμε και φέτος" και όλα αυτά μαζί παρέα με κοψίδια, μπυρίτσα και τον πεντακάθαρο ουρανό γεμάτο από αστέρια στην εξοχή. Απολάμβανε κάθε στιγμή καθώς θα τους ξανάβλεπε μετά από αρκετό καιρό. Την επόμενη μέρα θα έφευγε για Αλεξανδρούπολη.

2 εβδομάδες πριν

Τον είχαν καλέσει ενώ επέστρεφε στο σπίτι. Από τότε που είχε μείνει χωρίς δουλειά, πήγαινε στην αγορά κάθε πρωί. Δεν ήθελε να μένει μέσα, τον έπιανε ψυχοπλάκωμα. Στο τηλέφωνο ήταν ο διευθυντής ανθρωπίνου δυναμικού της εταιρίας. Είχε δώσει τρεις συνεντεύξεις σε αυτούς. Ήταν η ιδανική δουλειά, ή τουλάχιστον έτσι πίστευε μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Και τα λεφτά θα ήταν καλά. 

Του είπαν πως προσλαμβάνεται και ξεκινάει σε τρεις εβδομάδες. Ευχαρίστησε με τα μόνα λόγια που έβγαιναν από το στόμα του. Στην πραγματικότητα δεν ήταν σίγουρος αν είπε άλλη λέξη εκτός από "ευχαριστώ" στο μισό λεπτό που διήρκεσε η συνομιλία. Θα τον πέρασε για κανένα βλαμμένο. 

Στάθηκε για λίγο και λύγισε τα πόδια. Μια νέα αρχή, μια νέα καριέρα. Χαρά, απίστευτη χαρά αλλά και δεκάδες σκέψεις να τρέχουν στο μυαλό. Αν άρχιζε σε τρεις εβδομάδες δεν θα μπορούσε να πάρει καλοκαιρινή άδεια. Έπρεπε να φύγει για το χωριό. Να κάτσει λίγες μέρες και να πάει και στην Αλεξανδρούπολη να δει την αδερφή του.

2 μήνες πριν

Την έβλεπε κάθε μέρα στο μετρό. Έμπαιναν στο ίδιο βαγόνι και άλλαζαν στο Σύνταγμα μαζί. Έμπαιναν πάλι στο ίδιο βαγόνι ξανά αλλά αυτή έβγαινε δύο στάσεις πιο πριν. Κάθε μέρα σκεφτόταν να της μιλήσει αλλά κάθε μέρα το μετάνιωνε. Τι να της έλεγε; Θα τον περνούσε για κανέναν τρελό. Ή ανώμαλο. Στην καλύτερη πέφτουλα. Είχε σκεφτεί και εναλλακτικές. Σενάρια. Να πέσει κατά λάθος πάνω της. Ή να ρίξει ένα χαρτί κάτω από την τσέπη του, να το σηκώσει και να τη ρωτήσει αν έπεσε από αυτήν. Τίποτε από αυτά δεν έκανε τελικά. Ώσπου εκείνη την ημέρα, του μίλησε αυτή. Του είπε "συναντιόμαστε κάθε μέρα στο μετρό, το έχεις παρατηρήσει;" Τόσο απλά.

Ήταν τυχερός γιατί η μέρα που του μίλησε και έπιασαν κουβέντα ανταλλάσσοντας και τηλέφωνα, ήταν και η μέρα που απολύθηκε από τη δουλειά του.

2 δευτερόλεπτα μετά

Ο οδηγός με μια επιδέξια τιμονιά ή απλά από ένα καπρίτσιο της μοίρας κάνει μια διορθωτική κίνηση στο τιμόνι και εκεί που η καρότσα βρισκόταν σε πορεία προς το αντίθετο ρεύμα, επανέρχεται και συνεχίζει ευθεία. 

Το αμάξι του περνάει σύριζα και συνεχίζει. Όλα αυτά δεν έχει προλάβει να τα σκεφτεί με αυτή τη σειρά, στο χρόνο που λένε πως βλέπεις τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια σου. Είναι σκόρπιες σκέψεις που τις κάνει στα επόμενα λεπτά. Σταματάει σε ένα πάρκινγκ και στέκεται για λίγο σκυμμένος στο τιμόνι. Πρέπει να κάνει μερικά τηλέφωνα.

Ξεκινάει από αυτήν. Είναι η πρώτη φορά που θα το πει αλλά είναι γι' αυτόν η πιο κατάλληλη στιγμή.

«Έλα, έφτασες;» του απαντάει βλέποντας την αναγνώριση.

«Σ' αγαπώ» της λέει.

* Ο Αβραάμ Σεκέρογλου γεννήθηκε στις Σέρρες το 1976. Ζει στην Αθήνα. Έχει συμμετάσχει σε ανθολογίες διηγημάτων. Μόλις γυρίστηκε το πρώτο μικρού μήκους σενάριό του, Play, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λυμπερόπουλου.

***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση diigima@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.