Της Μαρίας Κώτσια
Το ασανσέρ ήταν χαλασμένο∙ έπρεπε ν' ανέβει τόσους ορόφους με τα πόδια. Ο γιατρός την προηγούμενη βδομάδα του το είχε πει ξεκάθαρα – η καρδιά του βρισκόταν σε οριακό σημείο, μια ελάχιστη παρασπονδία και δεν θα γλίτωνε το δεύτερο έμφραγμα.
Άρχισε ν' ανεβαίνει αργά αργά κρατώντας με το ένα χέρι την κουπαστή της σκάλας∙ χρόνια πριν την κατέβαινε τα πρωινά σχεδόν τρέχοντας, ανάλαφρος.
Η εξώπορτα στο διαμέρισμα του πέμπτου ήταν μισάνοιχτη. Μπήκε, έβγαλε τα παπούτσια του και τα άφησε δίπλα στα υπόλοιπα ζευγάρια που ήταν παρατεταγμένα μπροστά στο πορτμαντό∙ αυτή η συνήθεια είχε ξεκινήσει όταν τα παιδιά ήταν ακόμα μικρά κι εκείνος γελούσε λέγοντας ότι η είσοδος του σπιτιού θύμιζε μουσουλμανικό τέμενος. Κρέμασε το παλτό και προχώρησε πιο βαθιά στο σαλόνι. Σε κάθε βήμα ένιωθε ψίχουλα και σκουπιδάκια να θρυμματίζονται κάτω από τα πέλματά του.
– Ωραία μυρίζει, έψησες τη γαλοπούλα;
– Ναι, έρχομαι.
– Είχα δώσει στον μικρό να φέρει κιμά, λαιμό και λίγο συκώτι.
– Ναι, όλα εντάξει. Κάθισε, έρχομαι.
Η Δώρα βγήκε από την κουζίνα, φορούσε μια κλαρωτή ρόμπα με κουμπιά και λουλουδάτες παντόφλες με τακούνι. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα όπως όπως σε κότσο∙ στ' αυτιά της κρέμονταν δυο μεγάλα σκουλαρίκια που τραβούσαν τους λοβούς προς τα κάτω.
– Τα παιδιά;
– Θα έρθουν όπου να' ναι. Θέλεις να πιεις κάτι;
– Ένα νερό.
Η μέρα ήταν μουντή, ο ουρανός μπουκωμένος σύννεφα. Στο παράθυρο μια σειρά κίτρινα φωτάκια αναβόσβηναν άρρυθμα∙ πάνω στο τραπέζι ο χιονάνθρωπος, που είχε φτιάξει η κόρη του στο δημοτικό, γκρίζος πια, στεκόταν δίπλα στην πιατέλα με τα ρόδια.
Η Δώρα επέστρεψε κρατώντας το ποτήρι με το νερό. Του φάνηκε πως οι αστράγαλοί της πρήστηκαν λίγο από την τελευταία φορά που την είχε δει –πρέπει να ήταν Μάιος, στα γενέθλια του Σπύρου- και οι ήδη ανοιχτοί γοφοί της σα να φάρδυναν κι άλλο.
Σήκωσε το χέρι του για να πιάσει το ποτήρι όμως εκείνη δεν τον είδε και το ακούμπησε στο τραπέζι.
– Φοράς παράταιρες κάλτσες, η μία είναι μαύρη κι η άλλη σκούρο μπλε.
– Ίσως. Ποτέ δεν μπόρεσα να τα ξεχωρίσω αυτά τα δύο.
Ήταν πεπεισμένος πως φορούσε ένα ζευγάρι μαύρες κάλτσες - το είχε ελέγξει κάτω από το φως της λάμπας το πρωί. Κάποτε αυτή μπορεί να ήταν η αρχή ενός καβγά.
Το τηλέφωνο χτύπησε και η Δώρα σηκώθηκε για ν' απαντήσει.
– Η Έλση ήταν, δεν θα έρθει για φαγητό, είναι με παρέα κάτω στο κέντρο και θα καθίσουν σε κάποιο μαγαζί.
– Κι ο Σπύρος;
– Δεν είπε τίποτα, θα φανεί.
Την τελευταία φορά που είχε δει την κόρη του ήταν σταματημένος σ' ένα φανάρι και η Έλση παραδίπλα πάνω σε μια μηχανή μεγάλου κυβισμού. Ο οδηγός –όποιος κι αν ήταν- φορούσε κράνος, εκείνη όχι.
Η Δώρα άνοιξε την τηλεόραση κι έκανε ζάπινγκ. Παρατηρούσε το προφίλ της∙ αν του το έδειχναν τώρα σε μια φωτογραφία θα δυσκολευόταν ν' αναγνωρίσει -σ' αυτό- το πρόσωπο της γυναίκας που κάποτε παντρεύτηκε. Για μια στιγμή του θύμισε τη μορφή της μάνας του - το πηγούνι και ο λαιμός που ενώνονταν σε μια καμπυλωτή γραμμή.
Το νερό ήταν ζεστό και το ποτήρι μύριζε ελαφρώς χλωρίνη. Ήπιε μια γουλιά και το άφησε. Η ώρα περνούσε κι έπρεπε να φάει κάτι για να πάρει τα χάπια του.
– Τι είναι αυτό που βλέπουμε;
– Το καινούριο τούρκικο σίριαλ, λόγω της ημέρας έχουν βάλει δύο επεισόδια μαζί.
Για ώρα μετά του μιλούσε και του ανέλυε την υπόθεση του έργου κι εκείνος την άκουγε κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά μέχρι που τον πήρε ο ύπνος εκεί καθιστό στην πολυθρόνα. Είχε πάει απόγευμα όταν ξύπνησε. Η Δώρα τον είχε σκεπάσει με μια μάλλινη κουβέρτα και είχε ανεβάσει τα πόδια του στο σκαμπό.
– Ο Σπύρος αργεί πολύ, θέλεις να σερβίρω να φάμε;
Κάθισαν στην τραπεζαρία αντικριστά. Τα πιάτα ήταν γεμάτα κρέατα σάλτσες και πίτες - όλα απαγορευτικά για αυτόν. Ξεκίνησε όμως να τρώει και να τα δοκιμάζει και την επαίνεσε για τη μαγειρική της. Χαμογέλασε και του σέρβιρε ένα επιπλέον κομμάτι γαλοπούλας με γέμιση κάστανο. Αρνήθηκε ευγενικά να φάει το γλυκό και η Δώρα τύλιξε την πουτίγκα σε αλουμινόχαρτο και του την έδωσε να την πάρει μαζί του.
Φόρεσε το παλτό και τα παπούτσια του και στάθηκε στην εξώπορτα.
– Τα παιδιά δεν θα ερχόντουσαν σήμερα, έτσι δεν είναι;
Η Δώρα κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
Την ευχαρίστησε για το γεύμα κι άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες νιώθοντας τσιμπήματα στην καρδιά.
* Η Μαρία Κώτσια γεννήθηκε το 1979 στην Θεσσαλονίκη. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα σκηνογραφίας, φωτογραφίας και video art. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις και video art festivals, ενώ διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά ή συλλογικές εκδόσεις.
***
ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση diigima@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.
