peopleblackwhitehands

Της Αδαμαντινής Καβαλιεράτου

Από πού του ‘ρθε τούτο πάλι; Η ίδια εικόνα από εκείνο το όνειρο που τόσο τον είχε βασανίσει κάποτε, να ‘ρχεται ύστερα από τόσο καιρό; Ξανά; Μόνο που τώρα, να, κάπως αλλιώτικη μοιάζει η αίσθησή του. Λες και την παρακολουθεί από απόσταση· σαν μια ταινία που περνάει μπροστά στα μάτια του: Στέκεται, λέει, στην είσοδο της πολυκατοικίας και ξεδιαλέγει το ταχυδρομείο του, όταν ξαφνικά… ανοίγει η πόρτα του διαμερίσματός της και εμφανίζεται στο πλατύσκαλο εκείνη. Εκείνη! Με ένα φόρεμα λευκό και διάφανο. Τόσο διάφανο που από μέσα να μπορεί να διακρίνει γυμνό το μικροσκοπικό της κορμί. Κι έπειτα, τον τραβάει λέει με δύναμη μέσα –μα που τη βρίσκει στα αλήθεια τόση δύναμη;– τον σπρώχνει πάνω στον καναπέ κι ύστερα κάθεται στα πόδια του και αρχίζει να κλαίει πεισματάρικα και με νάζι.

Και κάθε φορά που από τα αναφιλητά τραντάζεται ο κορμός της, να αισθάνεται το ελαφρώς φουσκωμένο της στήθος να τον ακουμπά πάνω στους ώμους ανεπαίσθητα· για μια μόνο στιγμή· κι ύστερα πάλι· και πάλι. Και κάθε φορά που τραντάζεται από τους αναστεναγμούς ο κορμός της, να μετακινείται και μια ιδέα η λεκάνη της προς τα πίσω, κι έτσι να μπορεί να νιώσει στο κάτω μέρος της κοιλιάς του, το ηβικό της οστό· για μια μόνο στιγμή· κι ύστερα πάλι· και πάλι· και πάλι. Ουφ! Είναι κι ο θόρυβος από το διπλανό διαμέρισμα, που καθόλου δεν τον βοηθά. Ένα τρεχαλητό πάνω στο παρκέ και έπειτα… γέλια. Τα δικά της γέλια. Γέλια δυνατά, ασυγκράτητα, σαν κάποιος να την γαργαλά. Μα πώς είναι δυνατόν! Πίστευε πως αυτό θα είχε τελειώσει τώρα πια. Θα έπρεπε να είχε τελειώσει. Εκείνος είχε κάνει τότε ό,τι μπορούσε για να το τελειώσει. Έχει περάσει από τότε πόσο; Ένας χρόνος; Ίσως και περισσότερο, δεν θυμάται. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα είχε σταματήσει να μετρά. Ούτε τις μέρες υπολογίζει, ούτε τις ώρες, ούτε την εναλλαγή από το φως στο σκοτάδι αντιλαμβάνεται πια. Τι σημασία θα είχε άλλωστε; Αφού μέσα εδώ τη βγάζει, ήσυχα και χωρίς πολλά πολλά. Τριγυρίζει από δωμάτιο σε δωμάτιο και πού και πού μονάχα, όπως τώρα ας πούμε, του ‘ρχεται καμιά τέτοια εικόνα στο νου και αρχίζει να σκέφτεται πως θα έπρεπε να κάνει κάτι να ξεφύγει επιτέλους απ’ όλα αυτά. Όχι πως δεν θα μπορούσε να φύγει άμα ήθελε. Φυσικά και θα μπορούσε, ποιος τον κρατά; Αλλά να, χρειάζεται κι αυτός το χρόνο του. Άνθρωπος είναι, δεν είναι ζώο και μάλιστα άνθρωπος με το Α κεφαλαίο. Όλα κι όλα! Μύγα δεν είχε πειράξει τόσα χρόνια. Κι όσο για την οικογένειά του; Υπόδειγμα. Είχε να το λέει όλη η γειτονιά. Μην κοιτάς που ήρθαν έτσι τα πράγματα αργότερα. Εκείνη η ιστορία δηλαδή, στο τέλος, που του έφερε τα πάνω κάτω. Όχι ότι υπήρξε και καμία ιστορία βέβαια, μην υπερβάλλει. Αυτές οι σκέψεις -γιατί σκέψεις υπήρξαν- που είχαν οδηγήσει τότε σε εκείνη την κατάσταση. Κι ας μην το κατάλαβε κανείς. Και τώρα που το σκέφτεται, αυτός δεν ήταν ο λόγος που κανείς δεν υποψιάστηκε τίποτα; Ότι δηλαδή ποτέ δεν είχε δώσει δικαίωμα. Γιατί η αλήθεια είναι πως ενώ σε όλη του τη ζωή ήταν μετρημένος, ε, εκείνη την περίοδο λειτουργούσε σπασμωδικά. Τώρα που μπορεί επιτέλους να δει τα πράγματα ψυχρά, ας τα πει με το όνομά τους - τον είχε συνεπάρει το συναίσθημα. Είχε παίξει το ρόλο της και η συνέντευξη ενός νευροεπιστήμονα που είχε διαβάσει εκείνη την περίοδο. Έλεγε με λίγα λόγια πως όσα πίστευε, κι αυτός κι όλος ο κόσμος, για την ψυχή και την καρδιά και τα αισθήματα, ήταν όλα παραμύθια. Δεν υπάρχει τίποτα! Όλα πηγάζουν από τον εγκέφαλο, λέει, εκεί μέσα γίνεται η δουλειά και ο άνθρωπος μπορεί να ελέγξει τα πάντα. Σχεδόν τα πάντα, εντάξει, γιατί το μόνο που είναι ανεξέλεγκτο και ανεξήγητο, είναι η αγάπη, ο έρωτας και τα σχετικά. Δεν θυμάται βέβαια να τα πει επιστημονικά, κάτι με τις φερομόνες και τα πρωτόγονα ένστικτα, που τέλος πάντων είναι πάνω από τον έλεγχο του ανθρώπου. Και με λίγα λόγια, το ζουμί ήταν πως άμα σου κάτσει κι αγαπήσεις παράφορα, άστα! Όπως και να χε το πράγμα, κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Ούτε η ίδια δηλαδή κατάλαβε. Και τι να καταλάβαινε άλλωστε; Τι συνέβαινε μέσα στο μυαλό του; Δεν μπορούσε να ξέρει τι του έκανε. Αν και ήταν σίγουρος βέβαια πως με τον τρόπο της συμμετείχε, δεν τα έκανε πια και όλα μόνος του. Του έδινε μέρα με τη μέρα, φορά τη φορά και άλλη μια αφορμή, άλλον ένα λόγο, να τη σκέφτεται, να την ονειρεύεται. Κι ας μην το συνειδητοποιούσε. Ίσως να έπαιζε μαζί του ή να χαιρόταν την προσοχή του, πού να ξέρει. Μπορεί να ήταν απλώς και μόνο ο τρόπος της, ένας τρόπος για να υπάρχει. Μα κι εκείνος τι να έκανε δηλαδή; Κόντευε να τρελαθεί! Προσπάθησε, δεν είναι ότι δεν προσπάθησε. Στην αρχή την απέφευγε. Τη συναντούσε στο διάδρομο της πολυκατοικίας, έξω στη γειτονιά και την προσπερνούσε. Ύστερα άρχισε να της κάνει παρατηρήσεις. Για το θόρυβο που έκανε τα μεσημέρια, για τις φωνές όταν έπαιζε στον ακάλυπτο. Λίγο καιρό μετά όμως άρχισαν κι εκείνα τα όνειρα. Ξυπνούσε με το κεφάλι του τούμπανο και τη ψυχή του -που λέει ο λόγος δηλαδή ψυχή- βαριά. Ώσπου μια μέρα, ε, δεν άντεξε άλλο και την πήρε από πίσω. Δεν ήταν η πρώτη φορά βέβαια. Κι άλλες φορές την είχε ακολουθήσει στην ταράτσα και την παρακολουθούσε έτσι όπως έτρεχε και χόρευε ανάμεσα στις απλωμένες μπουγάδες. Όμως εκείνη τη μέρα, ε, φαίνεται πως τα πρωτόγονα ένστικτα τον ξεπέρασαν. Άρχισε λοιπόν να την πλησιάζει. Και την πλησίαζε, την πλησίαζε και όσο πιο κοντά της έφτανε έλεγε στον εαυτό του, πως ίσως να μην μπορεί να κάνει κι αλλιώς βρε αδερφέ! Ίσως να ήταν εκείνη η περιβόητη αγάπη που τον οδηγούσε και ίσως να μην είχε τη δυνατότητα, όσο και να ήθελε τέλος πάντων, να ελέγξει τον εαυτό του. Και την είχε πια τόσο πλησιάσει που σκέφτηκε, ορίστε, να τη επιτέλους η ευκαιρία, μια κίνηση μόνο και την αρπάζει και την χώνει στο πλυσταριό χωρίς να προλάβει να βγάλει κιχ. Μα μόλις έκανε να την αγγίξει, να σου και βλέπει μια σύσπαση στο πρόσωπό της, ένα ξάφνιασμα, τον ίδιο τον φόβο είδε δηλαδή ζωγραφισμένο στα μάτια της και τρόμαξε κι εκείνος. Με τον ίδιο του τον εαυτό τρόμαξε και πάγωσε μέχρι τα βάθη της ψυχής του –ποιας ψυχής δηλαδή, που λέει ο λόγος- και σκέφτεται πως, μπα, δεν μπορεί! Όχι, δεν μοιάζει να είναι αυτό το πράγμα αγάπη, κι αφού δεν ήταν αγάπη, τότε, ίσως και να μπορούσε να το ελέγξει, δυο βήματα μόνο να έκανε ακόμη, μια κίνηση κι όλα θα τέλειωναν. Και αφού την έκανε την κίνηση, από τη στιγμή εκείνη δηλαδή και μετά, ε, πια σιγουρεύτηκε πως εκείνος ο επιστήμονας δεν είχε καθόλου δίκιο. Όχι για την αγάπη. Αγάπη αυτό δεν ήταν, πάει και τελείωσε. Αλλά για το άλλο, για το ότι όλα ξεκινούν από τον εγκέφαλο και τους νευρώνες και τα λοιπά, εκεί, σαν κάτι να μην του πολυκολλάει. Γιατί, μετά από το άλμα που είχε κάνει στο κενό, τι άλλο θα μπορούσε να υπάρχει, και πού και πού να βλέπει, να ακούει ή να μπορεί μέχρι και να ανασύρει εικόνες από παλιά όνειρα, σαν ετούτη· τι στο καλό θα μπορούσε να έχει παραμείνει από εκείνον, αν όχι η ίδια του η ψυχή; 

adamantini kavalieratouInfo
Η Αδαμαντινή Καβαλλιεράτου γεννήθηκε το 1979 και ζει στην Αθήνα. Έχει εργαστεί στο χώρο του βιβλίου και  έχει παρακολουθήσει εργαστήρια δημιουργικής γραφής.

 

 

 

 

 

 

    

 

 

 

 ***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση diigima@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

«Η όψη του χειμώνα στον Άη Γιάννη στους Μύλους σφηνώθηκε στην φαντασία μου ανεξίτηλα. Την αναπολώ με νοσταλγία τώρα στη Αθήνα και συχνά βυθίζομαι στις εικόνες της. Το κλείσιμο της πανδημίας, επώδυνο για άλλους, για μένα που το πέρασα στο νησί, ήταν ξαναβάφτισμα στη φύση που από παιδί ένοιωθα ένα μαζί της». Κεντρική ...

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

«Θα ήταν δέκα ή έντεκα χρονών όταν τα περιγράμματα των πραγμάτων άρχισαν να θολώνουν. Εκείνο που περισσότερο την πείραζε ήταν το ότι άρχισε να μη διακρίνει καθαρά όσα σκάλιζε ο δάσκαλος στον πίνακα· έναν αριθμό αν αντέγραφε λάθος, η άσκηση θα πήγαινε στον βρόντο – κι αυτή ήταν άριστη μαθήτρια». Kεντρική εικόνα: πίνα...

Έλλειψη (διήγημα)

Έλλειψη (διήγημα)

«Σήμερα ξύπνησα μ’ ένα αίσθημα έλλειψης. Είχα γυρίσει από ένα μεγάλο ταξίδι κι αυτό που ένιωσα ήταν ότι μου έλειπε ένας κήπος. Ήθελα να σηκωθώ και ν’ ασχοληθώ μόνο με τα τριαντάφυλλά μου». Kεντρική εικόνα: ® Josh Hild/Unsplash. 

Tης Αλίκης Καγιαλόγλου ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Καταθέσεις Πολιτισμού» – «Ιστορίες από μάρμαρο και ξερολιθιά στα αλώνια του χρόνου» με τον Μανόλη Κορρέ

«Καταθέσεις Πολιτισμού» – «Ιστορίες από μάρμαρο και ξερολιθιά στα αλώνια του χρόνου» με τον Μανόλη Κορρέ

Συνεχίζεται ο επιτυχημένος φετινός κύκλος εκδηλώσεων «Καταθέσεις Πολιτισμού» με συζητήσεις για σύγχρονη τέχνη, ιστορία και αρχαιολογία, από το Κέντρο Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης της Τράπεζας της Ελλάδος. Επόμενη εκδήλωση στις 24 Απριλίου με καλέσμένο τον ομότιμο καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ Μανόλη Κορρέ....

Μεγάλη εκδήλωση για τον Κ.Π. Καβάφη στη Σορβόννη

Μεγάλη εκδήλωση για τον Κ.Π. Καβάφη στη Σορβόννη

Εκδήλωση με θέμα τη ζωή και το έργο του Κ.Π. Καβάφη, διοργάνωσε το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού (ΕΙΠ) στο Παρίσι. Φωτογραφίες © Polyvios Anemoyannis / Hans Lucas.

Επιμέλεια: Book Press

Κατάμεστο το Αμφιθέατρο Richelieu του πανεπιστημίου της Σορβόννη...

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

Για τις παραστάσεις «Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα» του Γουστάβο Οτ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αποστολόπουλου, που ανεβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου «Σταθμός». Κεντρική εικόνα: Από την παράσταση «Η κασέτα» © Αγγ. Παπαδόπουλος.&nb...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, οι εκδόσεις Ροπή επιδιώκουν μέσω των βιβλίων τους την αλληλεπίδραση των θετικών επιστημών με άλλα γνωστικά πεδία, δίχως διάθεση να απευθύνονται μόνο σε ειδικούς και «γνώστες». 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ