Istanbul photography Museum2

Του Κωνσταντίνου Καπετανάκη

Η ίδια αόριστη αίσθηση, σαν κάτι να έχει ξεχάσει. Κάθεται στο πάτωμα, με την πλάτη στο κρεβάτι και κοιτάζει τα σχέδια του τρυπημένου από τσιγάρα χαλιού: πολύχρωμα φίδια σμίγουν και δαγκώνουν το ένα το άλλο, ορθάνοιχτα μάτια ξεπροβάλλουν ανάμεσα από φυλλώματα και σκελετωμένα κλαδιά δέντρων, επιβλέποντας τα ερπετά που παλεύουν με ανοιχτό το στόμα∙ πορφυρή πλέξη, αίμα. Ο ήλιος μπαίνει από την μπαλκονόπορτα και φωτίζει σαν προβολέας, πρώτα τα γυμνά του πόδια κι ύστερα διάσπαρτα γύρω τους κομμάτια από σπασμένο γυαλί. Μόλις και διακρίνει την θάλασσα, ανάμεσα από τα κάγκελα της βεράντας. Ξημερώνει και αναρωτιέται πού είναι∙ δεν έχει καμία βεβαιότητα όταν ταξιδεύει. 

Ερωτήσεις προσανατολισμού. Ναι, ήρθε στην Κωνσταντινούπολη χθες βράδυ. Ήταν κουρασμένος κι έπεσε για ύπνο. Όχι, δεν μίλησε με κανέναν, μόνο στη ρεσεψιόν όταν ζήτησε δωμάτιο. Και μετά, το χτύπημα μέσα στον ύπνο του, ο φόβος, κι άλλα χτυπήματα, μια βουβή χορογραφία τρόμου. Έχει μια μεταλλική γεύση στο στόμα και με τη γλώσσα ακουμπάει τα μπροστινά του δόντια – λείπει ένα. Κοιτάζει γύρω του αλλά δεν το βλέπει. Η μπλούζα του έχει αίμα στο ύψος της κοιλιάς και την ψηλαφίζει, δεν έχει όμως χτυπήσει.

Δεν είναι βέβαιος τι έχει ξεχάσει. Προτιμάει να μην το βρίσκει και να συνεχίζει να ταξιδεύει, να ψάχνει, σαν να μην προσγειώνεται ποτέ, κάνοντας κύκλους πάνω από τον κόσμο κι ανακαλύπτοντας κάποιο νόημα σε όσα κεντρίζουν το βλέμμα του με τον μόνο τρόπο που γνωρίζει: αιχμαλωτίζοντας καταστάσεις στον φακό της μηχανής. Κοιτάζει απότομα αριστερά. Η τσάντα με τις φωτογραφικές του μηχανές είναι πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο κρεβάτι.

Κάνει να σηκωθεί αλλά σταματάει μόλις αντιλαμβάνεται ότι κρατάει τσαλακωμένη την φωτογραφία. Κοιτάζει την μπάλα από γυαλιστερό χαρτί και μένει στη θέση του. Τόσο σημαντική είναι λοιπόν, αναρωτιέται. Την απλώνει μπροστά του, ένα κυματοειδές τετράγωνο, ισιώνοντάς την, όσο μπορεί, ανάμεσα στα πόδια του, πάνω στο χαλί, κάτω από δύο ματωμένους βόες που σφιχταγκαλιάζονται – ή πεθαίνουν, σκέφτηκε. Λίγο παραπέρα βλέπει το δόντι του, ανάμεσα σε δύο χρυσά μάτια. Απλώνει το χέρι και το πιάνει. Κάποιος, στο Κονακρί πρέπει να ήταν, του είχε κάποτε μιλήσει για ένα ξόρκι. Ό,τι είναι μέσα σου δεν μπορεί πια να σε δαγκώσει. Αν και υποψιάζεται ότι είναι κάπως αργά για κάτι τέτοιο, ανοίγει το στόμα, αφήνει το δόντι στη γλώσσα και το καταπίνει.

Κοιτάζει την ασπρόμαυρη φωτογραφία. Δύο άντρες κάθονται σε έναν πεσμένο κορμό δέντρου μπροστά από μία πλίνθινη παράγκα. Ο ένας, ηλικιωμένος, φοράει τραγιάσκα και στρατιωτικό αμπέχωνο με ξεφτισμένες επωμίδες. Ο δεύτερος, πολύ νεότερος, με μαύρο κοστούμι και γραβάτα, στηρίζει το κεφάλι πάνω στα χέρια κι από τα χείλη του κρέμεται ένα μικρό πούρο. Χαμογελάει βαριεστημένα κοιτώντας εκεί όπου ο άλλος δείχνει με ύφος σοβαρό και το δάχτυλο προτεταμένο, άνθρωπος συνηθισμένος στο να δίνει διαταγές: ένα φωτεινό κομμάτι γης. Το χώμα είναι σκούρο, γεμάτο μικροσκοπικούς λόφους από λασπωμένες πέτρες και ο ήλιος πέφτει μπροστά τους, σχηματίζοντας ένα πλαίσιο, σαν πλάκα ασημιού, η οποία θαρρείς αντανακλά τη λάμψη της στα γκρίζα πρόσωπά τους. Ένα παιχνίδι φωτός, μία τυχαία παρατήρηση, ασύμβατη με όσα μοιάζουν να λένε, όσα τους είχαν οδηγήσει εκεί. Ένα κλικ.

Ημερολόγιό του είναι μόνο όσα καταγράφει το σκοτεινό κουτί. Δεν θυμάται ό,τι έχει μείνει εκτός, μαθαίνει να μην αγγίζει ο ίδιος τίποτα. 

Έντεκα ώρες περίμενε, γονατιστός μέσα σε έναν θάμνο, χωρίς νερό ή άλλη τροφή, με τη βροχή να τον τρυπάει όλη νύχτα, τη μηχανή στο χέρι, τον φακό ανοιχτό, το δάχτυλο πάνω στο κουμπί, αγκυλωμένο. Θα βγουν, του είχε πει ο Πένια στο χωριό. Δεν θέλουν να μιλάνε πολύ μέσα στο σπίτι, ο στρατηγός φοβάται τα μικρόφωνα όταν έρχεται ο άλλος. Ο μικρός Πένια, ο χλωμός, ξυπόλητος Πένια είχε, λέει, την καλύτερη πληροφορία σε όλο το Μεξικό, κύριε, πιστέψτε με, ξέρω πού κρύβεται, κανείς δεν θα το μάθει, λίγα πέσος μόνο -δέκα και μετά άλλα δέκα, σηκώνοντας δύο φορές τα βρώμικα χέρια του με απλωμένα τα δάχτυλα- θα βγει πολύ ωραία φωτογραφία, πρώτη σελίδα για σας. Ναι, σπουδαία είδηση, χωρίς άλλη ανάμιξη δική του, μόνη της. Το στόμα του στεγνό και το μάτι της κάμερας στραμμένο προς την παράγκα, το αυτοκίνητο με τις διπλωματικές πινακίδες, τη σκιά που μπήκε μέσα σαν ιδιοκτήτης, κι αργότερα, όταν πια ξημέρωσε κι η βροχή σταμάτησε, τους δύο αταίριαστους άντρες να κοιτάνε το φως του ήλιου που βούλιαζε στις βρεγμένες πέτρες. Τι αποτυπώνεται από όλα αυτά; Τι καλό θα προσέφερε αυτή η εικόνα; Μια βιαστική και ημιτελής σκέψη την οποία διακόπτει αμέσως. Είχε πάψει εδώ και χρόνια να κάνει τέτοιες ερωτήσεις. Δεν υπήρχε καλό ή κακό, μόνο ενδιαφέρον ή όχι. Πάτησε το κουμπί μόνο μια φορά. Το δάχτυλο υπάκουσε και παρά τον ουσιαστικά ανύπαρκτο ήχο του κλείστρου, οι δύο άντρες γύρισαν στιγμιαία προς το μέρος του θάμνου, πάνω από εκατό μέτρα μακριά, σηκώθηκαν ταυτόχρονα και επέστρεψαν στην καλύβα, ενώ εκείνος, σέρνοντας σχεδόν τα μουδιασμένα του πόδια μέχρι το χωριό, εξαφανίστηκε, ή τουλάχιστον έτσι είχε πιστέψει.

Πρέπει να φύγει. Θέλει να κοιμηθεί. Κλείνει τα μάτια. Ημερολόγιό του είναι μόνο όσα καταγράφει το σκοτεινό κουτί. Δεν θυμάται ό,τι έχει μείνει εκτός, μαθαίνει να μην αγγίζει ο ίδιος τίποτα. Απόσταση. Ανοίγει τα μάτια, ξέρει ότι σε λίγο θα έρθουν κι άλλοι, δεν έχει πολύ χρόνο. Ακούει ομιλίες από τον διάδρομο, σηκώνεται απότομα και ζαλίζεται. Παραπατάει και στηρίζεται στο τζάμι της μπαλκονόπορτας. Ο Βόσπορος γυαλίζει ενώ δύο ρυμουλκά χαράσσουν πάνω του αφρισμένες γραμμές που σε λίγο θα σβήσουν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Σε μία πολυθρόνα βλέπει το παντελόνι του κι ένα πουκάμισο και ντύνεται χωρίς ν' αφήσει τη φωτογραφία από το χέρι. Πεταμένα λίγο πιο πέρα είναι τα παπούτσια του. Τα φοράει όπως είναι όρθιος, χωρίς να βάλει κάλτσες. Στις πατούσες του έχουν μπει κομμάτια από γυαλί, ο φόβος όμως έχει σβήσει τον πόνο. Κοιτάζει μέσα στην τσάντα, βλέπει τα φιλμ, το διαβατήριο, τους φακέλους με τα αρνητικά και τις δύο μηχανές. Βάζει στην εσωτερική θήκη την τσαλακωμένη φωτογραφία. Άξιζε τον κόπο; Δεν είχες επιλογή, ξέχνα το. Τρέχα. Κοιτάζει γύρω του, κρεμάει την τσάντα στον ώμο και κατευθύνεται προς την πόρτα. Σταματάει, βγάζει το πουκάμισο και μετά την ματωμένη μπλούζα, την τοποθετεί στην ντουλάπα κάτω από κάτι κουβέρτες και ξαναβάζει το πουκάμισο. Η ψυχραιμία του τον παραξενεύει κάπως, λες και όλα αυτά τα είχε ήδη σκεφτεί, γνωρίζοντας ότι κάποτε θα έφτανε η συγκεκριμένη στιγμή. Οι ομιλίες σβήνουν, τα βήματα συνεχίζουν.

Πιάνει το πόμολο και μένει ακίνητος, χαζεύει το γδαρμένο χρυσωπό μέταλλο, τις αμυχές στο καρπό του. Τι έχει ξεχάσει; Η ίδια ερώτηση, όπου και να ταξιδεύει. Να κοιτάξει έξω από τον φακό, ν' αγκαλιάσει δύο μάτια, να τηλεφωνήσει κάπου πριν ξαπλώσει περιγράφοντας τι βλέπει από το παράθυρο, ν' αγοράσει ένα σουβενίρ για το σπίτι, να μείνει σ' ένα μέρος αρκετά για να μπορεί να το αποκαλεί σπίτι. Να μην φεύγει. Κουνάει το κεφάλι, όχι τώρα, ψιθυρίζει.

Κάτι δεν γίνεται με τον σωστό τρόπο.

Βγάζει τη μία μηχανή από την τσάντα, γυρίζει τρέχοντας και στέκεται μπροστά στο κρεβάτι. Αισθάνεται ναυτία, το στομάχι του σφίγγει. Καθώς το φως της αυγής σιγά-σιγά ανεβαίνει στα τσαλακωμένα σεντόνια, σκέφτεται πως αυτό που έκανε σήμερα δεν θα έχει ποτέ υπάρξει αν δεν εγκλωβίσει τον χρόνο μέσα στο κουτί. Ανάβει το φλας και μέσα από τον φακό εστιάζει στον άντρα που είναι ξαπλωμένος μπρούμυτα στο κρεβάτι, νεκρός, με ένα κομμάτι γυαλί καρφωμένο στην δεξιά πλευρά του λαιμού, απ' όπου ένα ρυάκι αίμα αναβλύζει και τρέχει πάνω στο μαξιλάρι. Τώρα η πράξη θα μεταμορφωθεί σε εικόνα, μία πληροφορία∙ αρκεί αυτό; Το κλείστρο ανοίγει, παγώνει τον χρόνο, ρουφάει το φως, το άκαμπτο σώμα, τα ματωμένα σεντόνια, κλείνει. Ο ήχος του μόλις που ακούγεται.

Kapetanakisinfo
Ο Κωνσταντίνος Καπετανάκης γεννήθηκε το 1971 και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Νομικά στην Ελλάδα και την Αγγλία και δραστηριοποιείται στο χώρο της ναυτιλίας, ενώ έχει παρακολουθήσει εργαστήρια δημιουργικής γραφής .

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση diigima@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

«Η όψη του χειμώνα στον Άη Γιάννη στους Μύλους σφηνώθηκε στην φαντασία μου ανεξίτηλα. Την αναπολώ με νοσταλγία τώρα στη Αθήνα και συχνά βυθίζομαι στις εικόνες της. Το κλείσιμο της πανδημίας, επώδυνο για άλλους, για μένα που το πέρασα στο νησί, ήταν ξαναβάφτισμα στη φύση που από παιδί ένοιωθα ένα μαζί της». Κεντρική ...

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

«Θα ήταν δέκα ή έντεκα χρονών όταν τα περιγράμματα των πραγμάτων άρχισαν να θολώνουν. Εκείνο που περισσότερο την πείραζε ήταν το ότι άρχισε να μη διακρίνει καθαρά όσα σκάλιζε ο δάσκαλος στον πίνακα· έναν αριθμό αν αντέγραφε λάθος, η άσκηση θα πήγαινε στον βρόντο – κι αυτή ήταν άριστη μαθήτρια». Kεντρική εικόνα: πίνα...

Έλλειψη (διήγημα)

Έλλειψη (διήγημα)

«Σήμερα ξύπνησα μ’ ένα αίσθημα έλλειψης. Είχα γυρίσει από ένα μεγάλο ταξίδι κι αυτό που ένιωσα ήταν ότι μου έλειπε ένας κήπος. Ήθελα να σηκωθώ και ν’ ασχοληθώ μόνο με τα τριαντάφυλλά μου». Kεντρική εικόνα: ® Josh Hild/Unsplash. 

Tης Αλίκης Καγιαλόγλου ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Καταθέσεις Πολιτισμού» – «Ιστορίες από μάρμαρο και ξερολιθιά στα αλώνια του χρόνου» με τον Μανόλη Κορρέ

«Καταθέσεις Πολιτισμού» – «Ιστορίες από μάρμαρο και ξερολιθιά στα αλώνια του χρόνου» με τον Μανόλη Κορρέ

Συνεχίζεται ο επιτυχημένος φετινός κύκλος εκδηλώσεων «Καταθέσεις Πολιτισμού» με συζητήσεις για σύγχρονη τέχνη, ιστορία και αρχαιολογία, από το Κέντρο Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης της Τράπεζας της Ελλάδος. Επόμενη εκδήλωση στις 24 Απριλίου με καλέσμένο τον ομότιμο καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ Μανόλη Κορρέ....

Μεγάλη εκδήλωση για τον Κ.Π. Καβάφη στη Σορβόννη

Μεγάλη εκδήλωση για τον Κ.Π. Καβάφη στη Σορβόννη

Εκδήλωση με θέμα τη ζωή και το έργο του Κ.Π. Καβάφη, διοργάνωσε το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού (ΕΙΠ) στο Παρίσι. Φωτογραφίες © Polyvios Anemoyannis / Hans Lucas.

Επιμέλεια: Book Press

Κατάμεστο το Αμφιθέατρο Richelieu του πανεπιστημίου της Σορβόννη...

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

Για τις παραστάσεις «Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα» του Γουστάβο Οτ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αποστολόπουλου, που ανεβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου «Σταθμός». Κεντρική εικόνα: Από την παράσταση «Η κασέτα» © Αγγ. Παπαδόπουλος.&nb...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, οι εκδόσεις Ροπή επιδιώκουν μέσω των βιβλίων τους την αλληλεπίδραση των θετικών επιστημών με άλλα γνωστικά πεδία, δίχως διάθεση να απευθύνονται μόνο σε ειδικούς και «γνώστες». 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ