Μια αλλόκοτη καλοκαιρινή ιστορία: «Κάστρο στην άμμο» της Σοφίας Αυγερινού

ΚΑΣΤΡΟ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ

«Δεν είσαι αυτό που νόμιζα». Έτσι τελείωνε το μήνυμά της. Τη στιγμή που σήκωνε τα μάτια από τη μαύρη πια οθόνη, τα είδε να μαζεύουν υγρή άμμο. Αμήχανος, σαν να είχε διαπράξει άθελά του κάποιο έγκλημα, στύλωσε το βλέμμα στα δυο παιδιά, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Αφού έφτιαξαν το κάστρο τους, άρχισαν να σκάβουν την τάφρο, στην αρχή με τα φτυαράκια κι έπειτα με τις χούφτες. Έσκαψαν τόσο βαθιά, που χρειάστηκε να μπουν στο όρυγμα μέχρι τη μέση για να συνεχίσουν. Σιγά σιγά χώθηκαν μέσα μέχρι τον λαιμό και μετά χάθηκαν και τα κεφάλια τους και φαινόταν μόνο η λάσπη να εκσφενδονίζεται στον αέρα. Κοίταξε γύρω. Οι γονείς απόντες. Κανείς δεν φαινόταν να δίνει σημασία στα παιδιά. Η λάσπη φτερούγιζε γύρω από τον λάκκο, μαύρη σκόνη μέσα στο χρυσό φως.

Όταν επέστρεψε για το απογευματινό μπάνιο, η παραλία είχε ερημώσει και το κάστρο έστεκε ακόμη στη θέση του. Ήταν περίεργος να το δει από κοντά. Καθώς πλησίαζε, του φάνηκε πως ένιωσε κραδασμούς στα πέλματά του κι όταν έφτασε στο χείλος της τάφρου, άκουσε υπόκωφες, ακατάληπτες φωνές. Σκύβοντας από πάνω, διέκρινε μετά βίας στο βάθος τους ίσκιους των παιδιών, ένα με την υγρή άμμο, να στοιβάζουν λάσπη στα κουβαδάκια τους. Άγνωστο πώς φαντάζονταν ότι θα τα έβγαζαν έξω. Οι γονείς άφαντοι. Οι πνιχτές φωνές τον έκαναν να ανατριχιάσει, το πηγάδι έχασκε σκοτεινό, τώρα που ο ήλιος είχε γείρει.

Έκανε άθελά του ένα βήμα προς τα πίσω. Πριν προλάβει να αντιδράσει, η άμμος υποχώρησε κάτω από τα πόδια του. Την επόμενη στιγμή το κάστρο είχε χαθεί, η τάφρος είχε κλείσει και μόνο τα ίχνη στη λάσπη φανέρωναν πως είχε κάποτε υπάρξει.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Σοφία Αυγερινού είναι συγγραφέας και μεταφράστρια. Η νουβέλα της Άγνωστες λέξεις (εκδ. Πόλις 2025) έλαβε το βραβείο του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης στην αντίστοιχη κατηγορία.