baladeur

Είχε επισκεφτεί τρις την νήσον Μύκονον πράγμα που την καθιστούσε πολύφερνη στο ατομικό της κατάστιχο αποδράσεων στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά. Όφειλε ωστόσο να ομολογήσει ότι δεν την απάντησε ποτέ με τα μάτια της ψυχής…

Της Λίλυς Εξαρχοπούλου

Στην Αλεξάνδρα Σκρίκα

Η εποχή των λεόντων

Υπέθετε ότι, στα τέλη της δεκαετίας του 80, η Μύκονος είχε καταγραφεί στη συνείδησή της ως κάτι όμορφο αλλά ταυτόχρονα κάπως νοσηρό. Η πρώτη της επίσκεψη έγινε Πάσχα, υπήρχε ακόμη ο Πέτρος (ή κάποιο αδελφάκι του) και εκείνη αποφάσισε να διαπράξει κάτι που ενδεχομένως ήταν αναγκαστικό(;), επιθυμώντας ουσιαστικά να επισκεφτεί τη Δήλο. Ωστόσο την εντυπωσίασαν τα σοκάκια της Χώρας, με τον πολύ κόσμο (δεν ήξερε τότε η πτωχή τι πάει να πει πολύς κόσμος για Μύκονο), τις αναρίθμητες εκκλησίες και τα εκκλησίδια της. Θυμάται πως την Μ. Παρασκευή προσπαθώντας να αποφύγουν τον επιτάφιο και το στριμωξίδι του μπήκαν σε μια ανοιχτή πόρτα που έμοιαζε με μπαρ. Το ημίφως μετά το (εξωτερικό) πλήθος την ηρέμησε και είπε στον συνοδό της το αξεπέραστο «Τι έξυπνο να βάλεις στασίδια σ’ ένα μπαρ» για να λάβει την πληρωμένη απάντηση «Δεν είναι μπαρ χαζή, είναι εκκλησία!» Εν τέλει κατέληξαν στο μπαρ που είχαν πάει και την προηγουμένη, το οποίο ήταν σχεδόν άδειο αλλά ανοιχτό. Και πως να μην είναι ανοιχτό αφού με το πέρας του Επιταφίου Θρήνου άρχισε να το κατακλύζει το μέγα πλήθος των θρησκευόμενων και να κατεβάζει το ένα μετά τ’ άλλο τα ποτά, ίσως για να πάνε κάτω τα φαρμάκια της περιφοράς.

Την αποζημίωσε το άνδηρο των λεόντων την επομένη; Κάποια ψηφιδωτά; Η ταραγμένη ρημαγμένη γη της Δήλου που από καλομαθημένο των Αθηναίων έγινε αποπαίδι; Ο ανηλεής ήλιος την οδήγησε να σκέφτεται θολά και συγκεχυμένα το ξεχορτάριασμα μαζί με τα στίφη των πιστών του περιώνυμου μπαρ και τη συμφοιτήτριά της που βιοποριζόταν ως ξεναγός στο ιερό νησί αλλά θα παντρευόταν τον Νορβηγό της και θα του πήγαινε τον ήλιο μπας και λιώσουν τα χιονισμένα τοπία του.

Η εποχή της κατσαρίδας

Στην δεκαετία του 90 ο Παντελιδάκης έχει πλέον βάλει με τον νόμο στασίδια σε κλειστό συναυλιακό χώρο στην Πειραιώς και το «εύρημα» έχει χαιρετιστεί αναλόγως από τα περιοδικά ποικίλης ύλης. Εκείνη έχει πλέον διαβάσει Μέλπω Αξιώτη αλλά δεν την έχει συνδέσει ακόμη με την Μύκονο. Όντας πολύ δυστυχής αλλά και κουρασμένη από την ασθένεια της μητρός της, αποφασίζει να πάρει τέσσερις ημέρες οφ (ελληνιστί να κάνει ένα διάλλειμα) μαζί με την κολλητή της φίλη και βρίσκει μια καλή τιμή δωματίου στη Μύκονο. Είναι βλέπεις Ιούνιος μήνας και θα έχει την ευκαιρία να κολυμπήσει στα καταγάλανα, απίστευτα νερά της.

Το πρώτο βράδυ ζει μαζί με το νησί το δράμα του! Τα μπαρ απεργούν(!) γιατί σύμφωνα με τη νέα τότε νομοθεσία πρέπει να κλείνουν νωρίς και έτσι οι δύσμοιροι τουρίστες κάθονται στα ασπροβαμμένα τσίλικα πεζούλια των σπιτιών έχοντας κουβαλήσει τις μπύρες και τα ουίσκι από κάβες και μικρά σούπερ μάρκετ. Στην κοσμοσυρροή οι τρανς κάνουν πασαρέλα, η φίλη της την επικρίνει που δεν την προειδοποίησε να φέρει «καλά ρούχα» κι εκείνη, έχοντας ξεφύγει προσωρινά από τον προσωπικό της ζόφο, υπομειδιά. Όταν επιστρέφουν στο ημιϋπόγειο δωμάτιο, τις υποδέχεται μια τροφαντή πτερωτή καφέ κατσαρίδα. Οι κορασίδες την παρακολουθούν έντρομες ώσπου η μια δηλώνει: «Δεν μπορώ να κοιμηθώ σε δωμάτιο με κατσαρίδα!». Η ετέρα ανασκουμπώνεται, φοράει τη μεσαιωνική της στολή με την απαραίτητη περικεφαλαία και κάνει κάτι που δεν έχει ξανακάνει στη ζωή της: Ορμά θαρρετά με σαγιονάρα αντί ξίφους και … την λιώνει. Την επομένην πρωία ξυπνά από τις φωνές της φίλης της «Έλα να δεις τι έγινε…»· η κατσαρίδα έχει μεταφερθεί στο μπάνιο και μισοφαγωθεί από μια στρατιά μυρμηγκιών.

Με τη «Μεταμόρφωση» στο μυαλό, την εντομοθλίψη και τις τσάντες θαλάσσης οδεύουν –πλέοντας- κουνιστές και λυγιστές για τον Υπερπαράδεισο. Μια και δεν τις άντεξε -ή μήπως δεν τον άντεξαν λόγω ντεσιμπέλ;- επιστρέφουν άμεσα σε οικειότερους παραδείσους.

Η εποχή του αστακού

Πρώτα έτη του 21ου αιώνα και Πάσχα το ελληνικόν με τον νυν σύζυγο στην εξακολουθητικά πολύφερνη Μύκονο. Αι λοιπαί άμυαλαι νεάνιδες βαδίζουν τρεμάμενες στα καλντερίμια επιβαίνοντας με ύψιστη υπερηφάνεια στα δεκαπεντάποντα καινούργια πέδιλα, μάρκας Κολωνακίου (ανωτέρας των Μπλάνικ δεν το συζητά…), ενδεδυμένες με “καυτά” κοντά παντελονάκια για να ταιριάζουν με την τούλινη, ήτοι αραχνοϋφαντη, εσάρπα και το μοδάτο κραγιόν της σεζόν. Τα κυκλαδίτικα νησιά φημίζονται για τους ανέμους τους που ναι μεν είναι ευεργετικοί και δροσεροί αλλά δεν ταιριάζουν με τεχνητά νύχια, τεχνητές βλεφαρίδες, τουπέ και τα συναφή. Άπασαι αι νεάνιδες τρεμουλιάζουν και μαζί τους διέρχεται τα σοκάκια μια υποψία σεισμού. Τα μπαρ είναι πήχτρα και η ευσέβεια περισσεύει.

Στο ρυθμό της πόλης και της εποχής αυτοί αποφασίζουν να νηστέψουν τρώγοντας αστακό! Η ωσαύτη αποφασιστικότης εκπορεύεται από την κρυφή ελπίδα ότι θα τους τον κεράσει ένας φίλος που τους έχει προσκαλέσει να φάνε στο καινούργιο εστιατόριο ξενοδοχείου που ανήκει στον πατέρα της φίλης του. Το μέρος είναι υπέροχο, δίπλα στην θάλασσα, παραγγέλνουν τη διάσημη αστακομακαρονάδα που ετοιμάζεται να γευτεί για πρώτη φορά… και ο φίλος πουθενά. Αποφασίζουν να το διασκεδάσουν ούτως ή άλλως και η σκηνή εξελίσσεται ανεπιφύλακτα σε κωμική από τη στιγμή που τους φέρνουν ένα τεράστιο αστακό κι αυτοί μεταμορφώνονται, και δη καθήμενοι, σε θεατρίνους μιας stand up ιλαροτραγωδίας. Κανείς τους δεν γνωρίζει τι να κάνει με το νεκρό εν τω κελύφει τέρας και τον σερβιτόρο που ρωτά εάν χρειάζονται το ειδικό εργαλείο. Αγνοώντας ακόμη και την ύπαρξη του συγκεκριμένου εργαλείου, αποδέχονται θαρραλέα την προσφορά ελπίζοντας ότι αυτό θα ήτο «μια κάποια λύσις». Που δεν ήταν. Η stand up γίνεται bourlesque και παρότι ο Λάνθιμος απουσιάζει οι ήρωες γελούν επί δεκαπεντάλεπτον (!) για μία και μοναδική φορά στη ζωή τους. Την ώρα που προσγειώνεται δίπλα τους ελικόπτερο γνωστού μεγαλοεπιχειρηματία κι αυτοί αποχωρούν ξεπαραδιασμένοι, τολμά να ρωτήσει τον σερβιτόρο: «Ο Κος Χ (ο φίλος) δεν είναι εδώ σήμερα;». Προφανώς και δεν ήταν· βρισκόταν για κάποιο έκτακτο γραφειοκρατικό στη Σύρο.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων αποφασίζουν την επομένη να πάνε για Ανάσταση στην Άνω Μερά ίνα αποφύγουν την πολυκοσμία της πόλης. Πλησιάζοντας αντιλαμβάνονται ότι ενδεχομένως δεν θα βρούν να παρκάρουν αλλά ευτυχώς, εκεί που είναι έτοιμοι να αποχωρήσουν, ξεπαρκάρει ένα κοντό, ανοιχτό, το λες κι αγωνιστικό, αυτοκίνητο. Βαδίζουν προς τα εκεί που ακούγονται ψαλμωδίες και έρχονται αντιμέτωποι με μια μικρή πλατεία όπου γίνεται το αδιαχώρητο. Συντόμως αντιλαμβάνονται ότι άπαντες οι ψιθυριστές ένα γύρο δεν άδουν αναστάσιμο τροπάριο αλλά συμμετέχουν σ’ ένα άτυπο διαγωνισμό. Τω όντι συντόμως διαπιστώνουν ότι οι γύρω τους λαμπάδες ανήκουν στην τάξη των άνω των 100 ευρώ κηρίων και ποικίλλουν από έργα μικροτεχνίας ως την απόλυτη κακογουστιά. Κάποια στιγμή οι λαμπάδες ανάβουν ως δια μαγείας, μαζί και το δικό τους σεμνό πάλλευκο κεράκι, και τα ψηλοτάκουνα με τους λιμοκοντόρους αρχίζουν να αποχωρούν. Ξαφνικά εξέρχεται του ναού ο ιερέας και οι διάκονοι αναγγέλλοντας το «Δεύτε λάβετε φως» ενώπιον του ήδη αποχωρούντος και φεγγοβολούντος πλήθους «πιστών».

Την επομένη σκέφτηκαν να περιηγηθούν προς Τούρλο και Άγιο Στέφανο για να γνωρίσουν και εκείνην την πλευρά της νήσου (Σάμπως να είχαν γνωρίσει την υπόλοιπη…) Στον δρόμο δεν συναντούν κάποιο καφέ ή καφέ μπαρ ώσπου κάποια στιγμή η συνοδηγός εντοπίζει κάποια αυτοκίνητα που στρίβουν αριστερά, κατευθυνόμενα σ’ ένα οίκημα που προσομοίαζε σε μπαρ και αρκετός κόσμος φαινόταν στα μπαλκόνια του, ιδιαίτερα σε ένα υπερμεγέθες. Τα ακολουθούν, σταθμεύουν μετά δυσκολίας και στην είσοδο του οικήματος κι ο σύντροφός της παθαίνει πανικό «Είναι σπίτι!» Σπίτι, δεν θα το έλεγες, βιλλάρα μπορεί, αλλά έλα που εκείνη, η μωρά παρθένος, είναι πεπεισμένη ότι πρόκειται για μπαρ και στριμώχνεται μετά των αλλοφύλων στις σκάλες του… Στην είσοδο και επί της υποδοχής μία κομψοτάτη κυρία, προφανώς επί των δημοσίων σχέσεων, αναλαμβάνει να τους ξεναγήσει στο εσωτερικό της έπαυλης! Η πεποίθησή της περί της χρήσεως του οικήματος έχει πλέον καταρρεύσει, ο πανικός του συντρόφου της τείνει να εξελιχθεί σε υστερία κι αυτή παραδόξως απολύτως ήρεμη λέει στη συνοδό τους ότι εργάζεται στην τάδε εφημερίδα (πράγμα που, ειρήστω εν παρόδω, αλήθευε). Μπαίνει ένας αστυνομικός, ο καλός της γίνεται χρυσοκίτρινος, προσφέρουν σε όλους ποτό που σύσσωμοι αποδέχονται και η κυρία PR πηγαίνει να την συστήσει στον γνωστό επιχειρηματία Κο Ψ. που (το αντιλαμβάνεται από τα συμφραζόμενα) δραστηριοποιείται στον χώρο της ένδυσης. Ακολουθεί η ξενάγηση στον επενδεδυμένο με υπέροχο ειδικό ξύλο χώρο της πισίνας η οποία καλύπτει την κορυφή ενός εξαιρετικού βράχου που ανεβαίνει κάθετα από την θάλασσα. Οποία μαγεία (ειρωνεία, αλαζονεία;)! Η κυρία να τους ρωτά αν θα παρευρεθούν το βράδυ στο πάρτι στο club Ω και εκείνη να την τραβούν επιτακτικά από το μανίκι «Πάμε να φύγουμε επιτέλους!».

Ούτως ειπείν, οι τρεις επισκέψεις της στην χαριεστάτη νήσον ήταν συναρπαστικές! Κι ας μην έμαθε το παραμικρό για τους Μυκονιάτες και την ιστορία τους, κι ας μην είδε ποτέ την προτομή της περιώνυμης Μαντώς τους που είχε υπάρξει παιδιόθεν η ηρωίδα της -λόγω της αναφοράς σε αυτήν σε ένα παιδικό βιβλίο για πρίγκιπες-, ας μην ένιωσε ποτέ τη βαθιά θλίψη της Μέλπως τους. Ακόμη και οι μικρές αποδράσεις σε λούνα παρκ είναι ενίοτε -ψυχογενώς- ωφέλιμες!

lily exarchopoulouInfo
H Λίλυ Εξαρχοπούλου είναι συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και μεταφράστρια. Έχει διδάξει λογοτεχνία, αρχαία ιστορία, αγγλική και ελληνική γλώσσα σε ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Συνεργάζεται με εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και χρημάτισε αντιπρόεδρος του Κέντρου Συγγραφέων και Μεταφραστών των Τριών Θαλασσών. Έχει εκδώσει δύο μυθιστορήματα, τρεις ποιητικές συλλογές και μια νουβέλα. Διηγήματα και ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικές εκδόσεις και λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει επίσης γράψει ένα εκπαιδευτικό βοήθημα για τη διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας (Κανάλι 5, Δέλτος, 1999). Στις 20 και πλέον μεταφράσεις της ανήκουν βιβλία γνωστών λογοτεχνών και κριτικών όπως οι Ντάρελ, Λώρενς, Μπέργκερ, Σαϊντ κ.ά. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν μεταφραστεί και δημοσιευτεί αντιστοίχως σε αγγλικά, γερμανικά και τουρκικά λογοτεχνικά περιοδικά ή ανθολογίες. Τελευταίο της βιβλίο, η ποιητική συλλογή Αποδελτίωση (εκδ. Οδός Πανός).

 

***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 30 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η απρόσμενη απώλεια μιας ξεχασμένης χαράς (διήγημα)

Η απρόσμενη απώλεια μιας ξεχασμένης χαράς (διήγημα)

«Φεύγοντας, γύρισα το βλέμμα μου στο γήπεδο. Δεν είναι το ίδιο, όπως το θυμόμουν μικρός. Δεν ήταν το ίδιο. Μου φάνηκε αισθητά μεγαλύτερο, από ό,τι το θυμόμουν, ξένο σχεδόν. Περπατούσα ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που ζητωκραύγαζαν. Ήθελα κι εγώ να ενωθώ με τη χαρά τους, να γίνω ένα μαζί τους. Πώς θα μπορούσε όμως κ...

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

Αλμυρόφιλα (διήγηση)

«Η όψη του χειμώνα στον Άη Γιάννη στους Μύλους σφηνώθηκε στην φαντασία μου ανεξίτηλα. Την αναπολώ με νοσταλγία τώρα στη Αθήνα και συχνά βυθίζομαι στις εικόνες της. Το κλείσιμο της πανδημίας, επώδυνο για άλλους, για μένα που το πέρασα στο νησί, ήταν ξαναβάφτισμα στη φύση που από παιδί ένοιωθα ένα μαζί της». Κεντρική ...

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

Η ιστορία των ματιών (διήγημα)

«Θα ήταν δέκα ή έντεκα χρονών όταν τα περιγράμματα των πραγμάτων άρχισαν να θολώνουν. Εκείνο που περισσότερο την πείραζε ήταν το ότι άρχισε να μη διακρίνει καθαρά όσα σκάλιζε ο δάσκαλος στον πίνακα· έναν αριθμό αν αντέγραφε λάθος, η άσκηση θα πήγαινε στον βρόντο – κι αυτή ήταν άριστη μαθήτρια». Kεντρική εικόνα: πίνα...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

Θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο που παίχτηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του EuroPride 2024.

Γράφει ο Παναγιώτης Γούτας

Τον Σεπτέμβριο του 2013 ο σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Αντώνης Μποσκοΐτης πήγε...

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

Σκέψεις για την Κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture) και την πατριαρχία στη λογοτεχνία, με αφορμή την έντονη συζήτηση για τον σεξισμό στη «Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση. 

...

Ο Καραγάτσης, η Γραμμή του Ορίζοντος και η αναγκαία κριτική

Ο Καραγάτσης, η Γραμμή του Ορίζοντος και η αναγκαία κριτική

Σκέψεις με αφορμή την έντονη συζήτηση που προκάλεσαν πρόσφατα οι νέες αναγνώσεις δύο πολυδιαβασμένων βιβλίων της νεοελληνικής πεζογραφίας, ενός παλιότερου, της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Μ. Καραγάτση, κι ενός νεότερου, της «Γραμμής του ορίζοντος», του Χρήστου Βακαλόπουλου. Και τα δύο κυκλοφορούν από τις εκδόσεις της Εστ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...
«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ανί Ενρό [Annie Ernaux] «Η άλλη κόρη» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η σειρά των δύο αφηγήσεων, η δική μου και η δ...

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ