Πορτοκαλί, τεράστια, βελουτέ, με ανάγλυφα σχήματα, κρέμεται λοξά από σκοινί απλώματος σε μπαλκόνι τόσο δα, δίπλα σε δύο εργατικά παντελόνια και μια σειρά κάλτσες. Όλα, σχεδόν, ακουμπούν πάνω στο τεράστιο πιάτο δορυφορικής.
Της Λήδας Μιχαλοπούλου
Δεν έχει δει ποτέ πιο άσχημη ρόμπα﮲ τόσο πολύ ύφασμα, τόσο πολύ χρώμα. Ποια είχε διαλέξει να τυλίξει τον εαυτό της με τόσο πορτοκαλί; Και όσοι την έβλεπαν; Πώς ανέχονταν τέτοιο θέαμα; Και εκείνη; Tι κάνει; Τόση ώρα μπροστά από το μπαλκόνι αυτής της γυναίκας.
Ναι, αλλά όπως πέφτει ο ήλιος στο στενάχωρο μπαλκόνι, η ρόμπα σαν κάπως να το φωτίζει. Σαν να μαζεύει όλες τις αχτίνες και τη θερμότητα, τις συσσωρεύει εκεί και μετά τις επιστρέφει﮲ τα μάτια της, γεμάτα πορτοκαλί.
Και αυτός ο άνδρας που την κοιτά επίμονα, να είναι μαροκινός ή πακιστανός, ιδέα δεν έχει, πάντως, στέκεται έξω από το παντοπωλείο, αρκετά κοντά της, και ώρα να συνεχίσει τον δρόμο της. Ποτέ δεν ξέρεις με αυτούς τους ανθρώπους, όλο κάτι μπορεί να τους προσβάλει και δεν θέλει να μπλέξει. Σπρώχνει το καρότσι. Κρίμα, ήθελε να τραβήξει φωτογραφία το μπαλκόνι με τη ρόμπα.
Τι ήρεμα που κοιμάται το παιδί. Και το μπεζ-μαύρο καρότσι, φορμάκι, γάντια, σκουφάκι ασορτί, μπεζ, χακί, λευκά, όπως ακριβώς συστήνεται: Αποφεύγουμε παροξυσμούς φύλου και πρόωρους προσδιορισμούς ταυτότητας. Πόσο τυχερό παιδί, πόσο δικό της.
Προς τα πού να πάει; Από τους γύρω δρόμους δεν αναγνωρίζει κανέναν. Σήμερα το παράκανε. Ναι, κάθε μέρα προσπαθεί να περπατήσει λίγο παραπάνω, να πάει πιο μακριά και, συνήθως, το καταφέρνει. Μόνον που, πώς της ήρθε, και ακολούθησε εκείνη τη γυναίκα; Βάζο με λουλούδια γυναίκα, κοντούλα, εύσωμη, κόκκινη μαντήλα στο κεφάλι και χρωματιστά ρούχα το ένα πάνω απ’ το άλλο. Να της τράβηξαν την προσοχή τα ρούχα και τα χρώματα ή το τεράστιο διπλό καρότσι με τα φουσκομάγουλα μωρά; Ποτέ δεν είχε δει τόσο φουσκωτά μαγουλάκια, παρά μόνο σε παλιακές φωτογραφίες. Τα σημερινά μωρά είναι λεπτά: Δεν δημιουργούμε αποθήκες λίπους στο παιδί, όχι ζάχαρη, όχι αλάτι πριν τα δύο χρόνια ̶ θα τα εφαρμόσει όλα, κατά γράμμα. Εκείνα, πάλι, τα μωρά, δεν έχουν την ίδια τύχη. Ναι, την ακολούθησε μέχρι την πόρτα της και, τι ντροπή όταν γύρισε και την κοίταξε με απορία, θα την είχε καταλάβει, τόση ώρα περπατούσε πίσω της, και εκείνη επιτάχυνε ευθεία στον άδειο δρόμο. Και μετά είδε την πορτοκαλί ρόμπα και τώρα έχει χαθεί σε θεόρατες μονομπλόκ πολυκατοικίες, σκισμένες τέντες, παρατημένα παιχνίδια στις πυλωτές, παντού μυρωδιές, διάχυτες. Είναι, σίγουρα, πολύ μακριά από το σπίτι.
Ναι, κάθε μέρα προσπαθεί να περπατήσει λίγο παραπάνω, να πάει πιο μακριά και, συνήθως, το καταφέρνει. Μόνον που, πώς της ήρθε, και ακολούθησε εκείνη τη γυναίκα; Βάζο με λουλούδια γυναίκα, κοντούλα, εύσωμη, κόκκινη μαντήλα στο κεφάλι και χρωματιστά ρούχα το ένα πάνω απ’ το άλλο.
Να βρισκόταν σπίτι﮲ λιτό, λευκό, μπεζ, χακί, λαδί, έπιπλα, χαλιά, πίνακες, όλα, οι μικρές της επενδύσεις. Θα πρέπει να είναι προσεκτική όταν το παιδί μεγαλώσει, φαγητό, μπογιές, αταξίες: Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν όρια. Άραγε, η γυναίκα με την πορτοκαλί ρόμπα πόσα παιδιά έχει; Μάλλον, πολλά. Και, μάλλον, τα αφήνει να αλωνίζουν στο μικρό διαμέρισμα, στους όσους χώρους, απίθανο τα ξεχωριστά δωμάτια. Εκείνη θα περνά την ημέρα της στην κουζίνα, θα μαγειρεύει φαγητά γεμάτα μπαχάρια και μυρωδιές και τα παιδιά θα τρέχουν γύρω-γύρω και θα της τραβούν τη ρόμπα. Και όταν θα επιστρέφει ο άντρας της, κουρασμένος, θα τρώνε όλοι μαζί γύρω από το μικρό τους τραπέζι και θα φωνάζουν, όλοι θα φωνάζουν, παιδιά και μεγάλοι. Ίσως να υπάρχουν και συγγενείς, κάποιοι νεαρότεροι θείοι, θείες, ανύπαντροι, ίσως παππούδες και γιαγιάδες που θα μιλούν τη γλώσσα της πατρίδας τους. Τι κομφούζιο. Πόσο νευρικά θα γίνουν τα παιδιά αυτά, τόσος κόσμος μαζεμένος. Η οδηγία είναι: Εξασφαλίζουμε στα μικρά ήρεμο περιβάλλον, ποιοτική απασχόληση, χρόνο μόνα τους. Στο δικό τους σπίτι υπάρχει ησυχία και πρόγραμμα.
Όμως τώρα, εντελώς εκτός προγράμματος, πού βρίσκεται και πόση ώρα για να επιστρέψει; Τι θα κάνει αν το παιδί ξυπνήσει, εκτός από νερό, δεν έχει τίποτα να του δώσει. Πώς ακολούθησε αυτήν τη γυναίκα χωρίς να προσέχει πού πάει; Γιατί χαζολογάει σε αυτό το επικίνδυνο για εκείνη μέρος; Σαν τη μύγα στο γάλα, αυτή και το καρότσι, πώς παρέκλινε έτσι; Πώς θα περάσει ξανά την υπόγεια διάβαση χωρίς την ασφάλεια της χρωματιστής γυναίκας με τα φουσκωτά μωρά; Και αν προσπαθήσουν να τη ληστέψουν; Και αν απαγάγουν το παιδί; Να αποφύγει αυτούς που στέκονται στο πεζοδρόμιο. Καλύτερα στη μέση του δρόμου, να φαίνεται.
Αυτό έλειπε, το παιδί ανακινείται στο καρότσι, ανοίγει τα μάτια, στο πρόσωπό του πέφτει ήλιος, σουφρώνει τα χείλη, μην κλάψει, μην κλάψει, δεν κλαίει, χαμογελάει και απλώνει τα χεράκια. Ευτυχώς, αλλά να μην σταματήσει να περπατάει. Όμως εκείνο επιμένει, θέλει αγκαλιά. Μα γιατί τόση ταραχή; Το παιδί είναι ήρεμο και οι άνθρωποι την προσπερνούν. Να σταθεί, να πάρει μια ανάσα, εδώ που δεν υπάρχει κανείς. Και, επιτέλους, μέρα μεσημέρι, τι μπορεί να συμβεί; Όπου και αν βρίσκεται είναι απλώς σε μία άλλη γειτονιά της πόλης της. Χρώμα και αταξία. Όπως τα παιδιά. Και εκείνη θέλει. Ξεκινώντας σήμερα, κάνουν την πρώτη τους αταξία, μαζί.
Σκύβει και σηκώνει την κόρη της στην αγκαλιά της και μετά ψηλά. Έλα, ας πάμε σε αυτό το μαγαζί με τα υφάσματα. Κοίτα τα χρώματα. Στέκεται απ’ έξω, η κόρη της στην αγκαλιά της. Περνά το χέρι πάνω από τα τόπια﮲ τα μάτια τους, το νιώθει, γεμάτα ροζ και πορτοκαλί.
Info
***
ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική κι εκφραστική επιμέλεια.
