Πεζογράφοι και ποιητές εύχονται στην Book Press με ένα διήγημα ή ένα ποίημα γραμμένο ειδικά για τους αναγνώστες μας. Μια λέξη τα ενώνει: «δέκα». Σήμερα, η Κατερίνα Παπαντωνίου.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Μπαμ ηκούσθη στον αέρα
Η ιστορία που ακολουθεί σαν ευχετήρια κάρτα για τα δεκάχρονα της Bookpress, θα μπορούσε να είναι μια καρτ ποστάλ από το νησί των διακοπών με τα γαλάζια νερά, τα λευκά ξωκλήσια και τις βαρκούλες. Μια καρτ ποστάλ που γίνεται κάρτα γενεθλίων για ένα χαριτωμένο δεκάχρονο κορίτσι, κόρη φίλων που τρέχει ανάμεσα στους μεγάλους της παρέας. Η ιστορία που ακολουθεί θα μπορούσε να είναι ανάλαφρο ταινιάκι μικρού μήκους σε ένα νησί διακοπών με γαλάζια νερά, λευκά ξωκλήσια και βαρκούλες. Mια ιστορία από αυτές που γίνονται πολύτιμα αναμνηστικά διακοπών και φιλίας δύο γυναικών σε ένα νησί με γαλάζια νερά, λευκά ξωκλήσια και βαρκούλες, σε ένα σπίτι με τρία πατώματα και γύρω γύρω κρότους άγνωστης προέλευσης αλλά και στόχευσης.
Ο πρώτος δυνατός και ξερός ήχος ακούστηκε λίγο πριν από τις πέντε το απόγευμα, ένα από εκείνα τα απογεύματα που δεν έχει σημασία τι ώρα είναι γιατί είναι καλοκαίρι, έχεις γυρίσει από τη θάλασσα, βαρέθηκες να ξεπλυθείς από το αλάτι και το αντηλιακό και ξαπλωμένη στο κρεβάτι μισοδιαβάζεις και μισοκοιμάσαι με την προαποφασισμένη βεβαιότητα να βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον λήθαργο επάνω στο δροσερό κρεβάτι.
Μπαμ. Ο πρώτος δυνατός και ξερός ήχος ακούστηκε λίγο πριν από τις πέντε το απόγευμα, ένα από εκείνα τα απογεύματα που δεν έχει σημασία τι ώρα είναι γιατί είναι καλοκαίρι, έχεις γυρίσει από τη θάλασσα, βαρέθηκες να ξεπλυθείς από το αλάτι και το αντηλιακό και ξαπλωμένη στο κρεβάτι μισοδιαβάζεις και μισοκοιμάσαι με την προαποφασισμένη βεβαιότητα να βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον λήθαργο επάνω στο δροσερό κρεβάτι, για αυτό και προσποιείσαι πως δεν άκουσες τίποτα. Μπαάμ, ακούστηκε για δεύτερη φορά και η Νίνα ξαπλωμένη πάνω στο δροσερό κρεβάτι του υπογείου κουνήθηκε ανεπαίσθητα. Δεν την ξεβόλεψε ο αέρας που υπέθεσε ότι κοπάνισε τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Γύρισε πλευρό, βολεύτηκε καλύτερα, ξαναβρήκε εύκολα το μονοπάτι προς τον απογευματινό λήθαργο. Μπααάμ, αυτή τη φορά η ένταση και η διάρκεια του κρότου ξεστράτισε τη Νίνα από το μονοπάτι προς τον πολυπόθητο λήθαργο.
«Πένη, ποιο παράθυρο άφησες ανοιχτό;» απεύθυνε την κατηγορία στην Πένη η οποία την αρνήθηκε αμέσως, ξαπλωμένη κι αυτή επάνω στο δροσερό κρεβάτι του πρώτου ορόφου. Πλησίαζε έξι το απόγευμα, ένα από εκείνα τα απογεύματα που δεν έχει σημασία τι ώρα είναι γιατί είναι καλοκαίρι, έχεις γυρίσει από τη θάλασσα, βαρέθηκες να ξεπλυθείς από το αλάτι και το αντηλιακό, λαγοκοιμήθηκες παρά τους γδούπους που υπέθετες ότι προκάλεσε ο αέρας στα ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Και, ενώ τώρα στην κουζίνα του ισογείου φτιάχνεις καφέ, μπαααάμ ο κρότος ακούγεται εντονότερα από τις προηγούμενες φορές και αναγκάζει την Πένη να κατεβεί την εσωτερική σκάλα με ανήσυχα μάτια. «Τι γίνεται;» ρωτάει η Νίνα, ενώ στην πραγματικότητα την ενδιαφέρει μόνο ο καφές που ψήνεται στο μπρίκι. «Μπουμπουνίζει;» αναρωτιέται η Πένη μέσα στο κατακαλόκαιρο. Μέχρι να φουσκώσει ο καφές, μπααααάμ, ο πέμπτος κρότος ακόμα δυνατότερος και πιο κοντινός. «Γκρεμίζουν το αυθαίρετο», φωνάζουν ομού και οι δυο με χαρά και βγαίνουν στη βεράντα που κοιτάζει εν μέρει τη θάλασσα. Απογοητευμένες βρίσκουν στη θέση του το αυθαίρετο που κρύβει εν μέρει τη θάλασσα. Μέχρι να βραδιάσει με τον καφέ κι αργότερα με το κρασί στο χέρι καθισμένες στη βεράντα που κοιτάζει εν μέρει τη θάλασσα και το αυθαίρετο, που συνεχίζει να κρύβει εν μέρει τη θάλασσα, οι κρότοι συνεχίζουν να τις πολιορκούν με αυξανόμενη ένταση.
Ενδέκατος κρότος δεν ακούστηκε, ακούστηκαν μόνο «ντάρι ντάρι» χωρίς να εμφανιστούν γλάροι. Στο κοντινό ξενοδοχείο δοκίμαζαν την ηχητική εγκατάσταση για το γλέντι του γάμου, τον οποίο δέκα «μπαααααααααααααααααάμ» στη σειρά είχαν –επί ματαίω– προαναγγείλει στις δύο γυναίκες, που είχαν γυρίσει από τη θάλασσα, βαρέθηκαν να ξεπλυθούν από το αλάτι και το αντηλιακό, λαγοκοιμήθηκααν, ήπιαν καφέ και κρασί αλλά δεν είδαν το αυθαίρετο να ισοπεδώνεται, τα βράχια και την Παναγία στη Χώρα να ανατινάζονται, τα παλιά μεταλλεία να ξαναλειτουργούν, ούτε την επανάσταση, μήτε τη φρεγάτα του Μιαούλη να έρχονται.
* Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ είναι συγγραφέας.
Τελευταίο βιβλίο της, το πεζογράφημα «Δεν θα είσαι εκεί» (εκδ. Τόπος).
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
