Για την παράσταση Κώστας Νούρος: ξένος δύο φορές, η οποία παρουσιάζεται στο πλαίσιο της ενότητας «Άνοιγμα στην πόλη - Πειραιάς», του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.
Της Άννας Μιχαλιτσιάνου
«Άνοιγμα στην πόλη», είναι νέα πύλη του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, καθώς ο διευθυντής Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος επέκτεινε τις δράσεις του, με πρώτο σταθμό τον Πειραιά. Μακάρι να σταθεί τυχερός και αυτή την φορά να ριζώσει ο θεσμός, δοκιμασμένος αρκετές φορές σποραδικά στο παρελθόν, επίμονα από τη Μελίνα, με τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα, των οποίων η μοίρα ατύχησε, με πιο σοβαρό μειονέκτημα την απουσία των κατοίκων της εκάστοτε περιοχής.
Η σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη, τόλμησε να αποδώσει ένα λαϊκό ρεμπέτη με τελετουργικό τρόπο και κατάφερε να κάνει βουτιά στα βαθιά, ενός χορού συγγενικού στην τραγωδία, με σεβασμό στο ζεϊμπέκικο.
Μέρα βροχερή, κατεβαίνουμε στη μαγική βιομηχανική ζώνη του Πειραιά να παρακολουθήσουμε τη μουσική βιογραφία Κώστας Νούρος: ξένος δυο φορές. Παλιός ρεμπέτης, το «αηδόνι της Σμύρνης», όπως τον αποκαλούσαν, έμπνευση της καθηγήτριας μουσικής και διευθύντριας της χορωδίας «Librochoro», Ανθής Γουρουντή. Μια παράσταση δρόμου που ο ακατάστατος καιρός την ανάγκασε να μεταφερθεί μέσα στην ταβέρνα «Ρεβαίζι». Δύσκολη –αν όχι αδύνατη– η προσαρμογή της με σαράντα χορωδούς, τη σοπράνο Χριστίνα Ασημακοπούλου, τρεις ηθοποιούς και μια πενταμελή ορχήστρα. Μπράβο σε όλους που τα κατάφεραν.
Η σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη, τόλμησε να αποδώσει ένα λαϊκό ρεμπέτη με τελετουργικό τρόπο και κατάφερε να κάνει βουτιά στα βαθιά, ενός χορού συγγενικού στην τραγωδία, με σεβασμό στο ζεϊμπέκικο. Λογικό να υπάρχουν ωραία, λιγότερο ωραία, αρνητικά σημεία κι ένα στυλιζάρισμα κάπως υπερβολικό.
Το καλοδουλεμένο κείμενο των Τσιμάρα Τζανάτου, Γουρουντή, Καψούλη, ποιητικό και αφαιρετικό, ταιριαστό στο ύφος της παράστασης, βοήθησε στη γνωριμία μας με τη δυνατή και ξεχωριστή φιγούρα του, γεννημένου Κώστα Μαρσέλου ή Νούρου το 1892 με πλούσια δράση ως το 1962 την οποία αντικατέστησε η απογοήτευση ως το θάνατό του. Πέθανε το 1972, αγνοημένος και ξεχασμένος από τα μεγαθήρια της εποχής. Ακούστε τις παλιές ηχογραφήσεις, στο διαδίκτυο, ήταν μια ξεχωριστή και μοναδική φωνή μεταξύ βυζαντινού ψάλτη και τενόρου λυρικού τραγουδιστή με ανατολίτικα γυρίσματα. Γιατί δεν μπήκαν στην παράσταση κάποια τραγούδια, έστω, δυο αμανέδες τραγουδισμένοι από τον ίδιο;
Σε κάθε περίπτωση, το εγχείρημα υπήρξε απίστευτα απαιτητικό και πέτυχε, ανεξάρτητα από τις επιμέρους σκέψεις. Το γνήσιο πάθος της χορωδίας, η ιερατική αφοσίωση και πίστη της στο δρώμενο, όπου παιδιά δεκατριών, δεκαπέντε χρόνων, κυρίες και άνδρες, κάτοικοι από τις γύρω περιοχές, δίνοντας την ψυχή τους δημιούργησαν μια εκρηκτικά συναισθηματική ατμόσφαιρα, φανερά καθοδηγημένη πόντο-πόντο από την Καψούλη, που κράτησαν όχι μόνο την προσοχή αλλά και τη συγκίνησή μας. Ωραία η σκηνική προσέγγιση στα κοστούμια από τον Σπύρο Γκέκα. Αξίζει να τη δείτε.
* Η ΑΝΝΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ είναι συγγραφέας.
Η παράσταση παρουσιάζεται:
19/6: ταβέρνα «Μπαρμπαδήμος» (Αγ. Γεωργίου 76, Κορυδαλλός)
15 και 16/6: ταβέρνα «Ρούκουνας» (Ελ. Βενιζέλου 166, Κερατσίνι)
Ώρα προσέλευσης 20.30
