Η φετινή δουλειά της καλλιτεχνικής διευθύντριας του Φεστιβάλ Θάσου και Φιλίππων Εύας Οικονόμου-Βαμβακά στο 68ο φεστιβάλ Φιλίππων φιλοξενείται από το ΚΠΙΣΝ από τις 12 έως τις 16 Σεπτεμβρίου.
Γράφει o Νίκος Ξένιος
«Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα… Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…» Χρόνης Μίσσιος
Η φετινή δουλειά της καλλιτεχνικής διευθύντριας του Φεστιβάλ Θάσου και Φιλίππων Εύας Οικονόμου-Βαμβακά στο 68ο φεστιβάλ Φιλίππων (που συναγωνίζεται επάξια το καλλιτεχνικό πρόγραμμα του φεστιβάλ Αθηνών/Επιδαύρου) φιλοξενείται από το ΚΠΙΣΝ από τις 12 έως τις 16 Σεπτεμβρίου. Οι τέσσερις site specific παραγωγές του φεστιβάλ (σε συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας) είναι εμπνευσμένες από τα βιβλία «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς» και «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» του Χρόνη Μίσσιου: στο παρασκήνιο της Αίθουσας Σταύρος Νιάρχος και στο κατάστρωμα του πλοίου «Αντιγόνη» που συνδέει τον Πειραιά με την Αίγινα, ανεβαίνουν τα έργα: (Δέντρο)², Το αλάθητο μιας (1) Μαργαρίτα(Σ), Πέτρα + Νήμα + Καρδιά = και (Όλα)ν όσα αφήνουμε < για ένα αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ.
(Δέντρο2)
Η εκπληκτική σκηνογραφική κατασκευή του Βασίλη Αποστολάτου συνιστά και μιαν έξοχη δραματουργική παρέμβαση στο κείμενο «(Δέντρο)²» που συνέλαβε και σκηνοθέτησε ο ίδιος, με τις έξοχες παρεμβάσεις της σκηνοθέτιδος Ζωής Ξανθοπούλου, και με αφόρμηση κείμενα του Χρόνη Μίσσιου και το βιβλίο «Αντίσταση» της λιβανέζας αγωνίστριας Σούχα Μπεσάρα. Ένα Δέντρο της Ζωής (μια εληά που χρυσίζει από το φως του ήλιου) στο κέντρο, που με παρέπεμψε στο σκηνικό του «Κρίμα που είναι πόρνη» του Τζων Φορντ από το Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη, φιλοξενεί το παιχνίδι δυο νεαρών υπάρξεων σε ερωτικό γαϊτανάκι που χορογράφησε ο Αλέξανδρος Σταυρόπουλος. Από πίσω ακούγονται μαγνητοφωνημένοι ψίθυροι φυλακισμένων παιδιών της παλαιστινιακής κοινότητας που προσπαθούν να επικοινωνήσουν μέσα από τα κελιά τους.
Τριξίματα, ψίθυροι, κρότοι από καστανιέτες συμπληρώνουν το ηχητικό τοπίο του Μιχάλη Παρασκάκη. Ένα αγόρι (Αναστάσης Γεωργούλας) και ένα κορίτσι (σε ευαίσθητη ερμηνεία της Δανάης-Αρσενίας Φιλίδου) βιώνουν τον ελληνικό Εμφύλιο με κοινό αίτημά τους την ελευθερία και τη συμπερίληψη: σαν να βρίσκεται σε διαρκή εγκλεισμό, ο εγκέφαλος των δύο αυτών νέων παιδιών προβάλλει στη συνείδησή τους αποσπάσματα από μια ζωή γεμάτη χαρά, παιχνίδι, έρωτα, παιδικότητα και φρεσκάδα, στοιχεία που συνιστούν τεράστια αντίστιξη στα ζοφερά αποσπάσματα βασανιστηρίων των βιβλίων του Μίσσιου. Πολύ έντονα φορτισμένη παράσταση, με σημαντικές νύξεις για το ζήτημα της Γάζας και ακόμη περισσότερες για το ανοιχτό αίτημα της ηθικής ελευθερίας.
Το αλάθητο μιας (1) Μαργαρίτα(Σ)
Και πάλι εμπνευσμένη από τον Χρόνη Μίσσιο («Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;») η παράσταση της Σόνιας Καλαϊτζίδου, του Μάριου Κρητικόπουλου και της ομάδας Rodez ξεχωρίζει για την πρωτότυπη δραματουργία της. Ο επί σκηνής μουσικός Νικήτας Κίσσονας διανθίζει την παράσταση ταυτόχρονα με τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών: ο Νίκος Γιαλελής, είναι ένας ρομαντικός αγωνιστής που ποτίζει και περιποιείται ένα λουλούδι, με την αφοσίωση ενός Μικρού Πρίγκιπα: η βιοθεωρία του είναι πως «κάθε σπόρος έχει τη δύναμη να γίνει δέντρο».
Παράλληλα, ο Μάριος Κρητικόπουλος, η Ανθή Σαββάκη και η Ηλέκτρα Σαρρή αποτελούν ένα είδος Χορού με τις «σώφρονες» φωνές των συμβιβασμένων, αυτών που έχουν αποδεχθεί το ισχύον πλέγμα εξουσίας μεταθέτοντας τη νοηματοδότηση της ζωής τους στην καθημερινή οικογενειακή αποδοχή και γαλήνη. Οι ηθοποιοί κινούνται, χορεύουν και δημιουργούν ζωντανά tableaux με βάση την άψογη κινησιολογία του χορογράφου Νικόλα Χατζηβασιλειάδη. Ο τοίχος/σκηνικό με τα ουρητήρια και τις καρέκλες, οι σπάνιοι, εξπρεσσιονιστικοί φωτισμοί του Βασίλη Αποστολάτου, τα κοστούμια εποχής της Αλεξάνδρας-Αναστασίας Φτούλη και η περίτεχνη μάσκα γάτας της Δήμητρας Καίσαρη συνθέτουν ένα σπάνιο ονειρικό δρώμενο, που συνδυάζει ηθογραφικά στοιχεία με θραύσματα αναλογίου, περφόρμανς και καμπαρέ.
Δύο ακόμη παραστάσεις
Η παράσταση «Πέτρα + Νήμα + Καρδιά =» είναι μια σκηνική ονειροφαντασία εμπνευσμένη από τη σκέψη της Ρόζι Μπραϊντόττι. Παίρνοντας αφορμή από το Παγγαίο, η παράσταση του Μιχάλη Αγγελίδη (που έχει επιμεληθεί και τους φωτισμούς) κινείται ανάμεσα στον σύγχρονο χορό και το θέατρο, αποβλέποντας σ’ έναν σκηνικό κόσμο ισοτιμίας και αγαστής συνύπαρξης ανθρώπου και φύσης. Βακχικά δρώμενα, διαφορετικές εκφάνσεις του τοπίου του Παγγαίου, έθιμα όπως αυτό των Αράπηδων και της Μπάμπως, παραδοσιακοί ρυθμοί, μια γλώσσα δημώδης και εμπνευσμένη, κίνηση και χειρονομία βασισμένη σε έναν Χορό γυναικών. Το ηχητικό τοπίο και η μουσική σύνθεση είναι του Νίκου Σωτηρέλη ενώ τα κοστούμια και τα σκηνικά είναι της Αφροδίτης Ψυχούλη. Πρωταγωνιστούν ο Μιχάλης Αγγελίδης και ο Δημήτρης Γαλανάκης.
Η παράσταση «(Όλα)ν όσα αφήνουμε < για ένα αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ…» του Μάριου Κακουλλή που επιμελήθηκε η Έρι Κύργια θα λάβει χώρα τη Δευτέρα 15 και την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου πάνω στο καράβι «Αντιγόνη» που συνδέει τον Πειραιά με την Αίγινα. Η αίσθηση της «μετάβασης», της αναχώρησης, της αλλαγής, αλλά και η ανάγκη επανεπίσκεψης των οικείων τόπων θα είναι ο θεματικός άξονας της πρωτότυπης αυτής παράστασης, που επιφυλάσσει στους ταξιδιώτες/θεατές μιαν αναχώρηση χωρίς προορισμό, μόνο για τη γοητεία του πλου. Ο σκηνοθέτης Μάριος Κακουλλής λέει σχετικά: «Η σκηνή (και ο κόσμος της) γίνεται χώρος ρευστός, που αιωρείται κάπου ανάμεσα σε λιμάνια, μνήμες και φαντασιώσεις. Φράσεις, κείμενα και εικόνες από τη ζωή και το έργο του Χρόνη Μίσσιου θα τροφοδοτήσουν τον πυρήνα της παράστασης, θα φωτίσουν το άρρητο, θα σταθούν δίπλα σε όσα δεν ειπώθηκαν, αλλά επέμειναν. Και, η παράσταση, μια χειρονομία προς το άπιαστο». Συμμετέχουν ο Συμεών Κωστάκογλου, ο Αναστάσης Γεωργούλας, ο Γιώργος Ζιάκας, ο Θοδωρής Βράχας, ο Σπύρος Μπόσγας και η Γεωργία Ζαχαριάδη (Plasteline). Μουσικά live στο κατάστρωμα εκτελούν ο Κώστας Χρήστου, ο Θωμάς Παπαθανάσης, ο Στέφανος Κεράνης, ο Ζήσης Μεζίλης, ενώ τραγουδούν τα «Καλογεράκια» ( Μιχάλης Καλογεράκης και Παντελής Καλογεράκης).
Ποια είναι η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Θάσου και Φιλίππων
Εύα Οικονόμου-Βαμβακά
Εύα Οικονόμου-Βαμβακά είναι απόφοιτος της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών- Τμήμα Νομικής (λήψη πτυχίου και λήψη δύο μεταπτυχιακών διπλωμάτων- Κοινωνιολογία Δίκαιου και Αστικό Δίκαιο) και της FAMU International (SUMMER FILMMAKING INITIATION CAMPUS 2020).
Δουλεύει σαν ηθοποιός από το 2007, έχοντας συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα θέατρα της χώρας (Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Στέγη- Ίδρυμα Ωνάση, Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Θέατρο Πόρτα, κα). Από το 2018 εργάζεται κυρίως ως σεναριογράφος (θέατρο και διαφήμιση) και σκηνοθέτης θεάτρου συνεργαζόμενη με μεγάλους οργανισμούς της Ελλάδας (Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, ΔΗ.ΘΕ.ΠΕΙ, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών) και του Εξωτερικού (Nuovo Teatro Sanita, Napples, Italy Paisaje Público, Santiago, Chile). Ειδικά το έργο της #Miameraxwris έχει ανέβει μετά από τη δική της σκηνοθεσία, από πολλές άλλες ομάδες σε Ελλάδα και Κύπρο, παίρνοντας μέρος, σε διάφορα Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου. Την περίοδο 2016 – 2022 άνηκε στο στο διδακτικό προσωπικό της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, διδάσκοντας αρχές σωματικού θεάτρου ενώ το διάστημα 2019-2022 δίδαξε θεατρική αγωγή και αρχές σωματικού θεάτρου στην ομάδα εξαρτημένων εφήβων του ΚΕΘΕΑ. Από το 2020 είναι επίσης μέλος του ομάδας του International Network Of Documentary Theatre. Από το Δεκέμβριο του 2022 είναι Καλλιτεχνική Διευθύντρια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας και του Φεστιβάλ Φιλίππων.
