Το θεατρικό έργο της Μαρίας Λαϊνά «Το φαγητό», μετά από έναν επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων (2018-19) ανεβαίνει ξανά, στο θέατρο ΠΛΥΦΑ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιόλιου. Από την Παρασκευή 15 Μαρτίου.
Επιμέλεια: Book Press
Το φαγητό στο θέατρο συνήθως δεν επιτρέπεται. Πέρα από την καθαρά βιολογική, η ανθρώπινη ανάγκη για τροφή αποκαλύπτει και παραπέμπει σε περισσότερες από μία μορφές πείνας. Ένα δυνατό και ιδιότυπο κείμενο της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας για έξι μοναδικές παραστάσεις.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ένας ανοιχτός διάλογος για το τι ορίζουμε ως φαγητό. «Το φαγητό είναι το αθώο θύμα μας και πρέπει να του το αναγνωρίσουμε αυτό». Ένας θάνατος, η κατάφαση απέναντι στη ζωή. Πώς αντιλαμβανόμαστε τούτη την απώλεια και πόσο βίαιη μπορεί να γίνει άραγε η στιγμή της ενηλικίωσης του καθενός μας; Τι χρειάστηκε να θυσιάσουμε και τι να υποκαταστήσουμε; Η ανθρωποφαγία του εαυτού. Οι προβολές, τα σύμβολα και πώς καταχρηστικά καταπίνουμε όλα εκείνα που νιώθουμε για να επιβιώσουμε, να χορτάσουμε. Δυο παράλληλες κι εντελώς διαφορετικές μαρτυρίες που ενώ εκ’ πρώτης δε συγκλίνουν συνθέτουν ένα μοτίβο για το πώς ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται και αντιμετωπίζει μια τραυματική εμπειρία.
15, 17, 22, 23, 29 & 30 Μαρτίου 2024
Ώρα παράστασης: 21:15 | Θέατρο ΠΛΥΦΑ, Κτήριο 7Γ | Διάρκεια: 75’
Ταυτότητα παράστασης
Παίζουν: Σταύρος Λιλικάκης, Δημήτρης Λιόλιος
Κείμενο: Μαρία Λαϊνά
Σκηνοθεσία | Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Λιόλιος
Ηχητικός σχεδιασμός | Μουσική σύνθεση: Σταύρος Μαρκάλας
Κίνηση: Γιάννης Νικολαΐδης
Επιμέλεια σκηνογραφίας: Αλέγια Παπαγεωργίου
Κοστούμια: Απόστολος Μητρόπουλος
Φωτισμοί: Δημήτρης Μπαλτάς
Καλλιτεχνικός συνεργάτης | Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτης Καφούσιας
Φωτογραφίες: Γιώργος Στριφτάρης
Γραφιστική ανάπτυξη: Κωνσταντίνος Αργυρίου
Παραγωγή: d.l.p.
Η ποιήτρια Μαρία Λαϊνά, με αφορμή το πρώτο ανέβασμα της παράστασης δήλωσε:
«Πάντως μου κάνει εντύπωση που ένας νέος άνθρωπος, με πολλή όρεξη, όπως ο Δημήτρης Λιόλιος, ενδιαφέρθηκε για ένα τέτοιο κείμενο· άγριο, εδώ που τα λέμε, που έχει να κάνει με τη μοναξιά και την τρέλα, με αυτό που λέμε ή που άλλοι λένε δύο σε ένα. Στο κείμενο, βεβαίως, συμβαίνει το αντίθετο, έχουμε ένα σε δύο, μια σχιζοειδή συνθήκη. Ομολογώ ότι η ματιά του μού προκάλεσε περιέργεια και έκπληξη, και ο χειμαρρώδης ενθουσιασμός του με έπεισε να το αφήσω στα χέρια του.» (Συνέντευξη στο ΒΗΜΑ της Κυριακής)
