Symptomata apo tin eleipsi varous

Σκέψεις με αφορμή τον τρίτο κύκλο παραστάσεων «Contemporary Ancients», οι οποίες παρουσιάζονται στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Συνεχίζεται και φέτος ο κύκλος αναθέσεων του φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου με τίτλο «Σύγχρονοι αρχαίοι», με συγγραφή και παρουσίαση (αρχικά στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου και σύντομα και στο λεκανοπέδιο) νέων ελληνικών έργων εμπνευσμένων από το αρχαίο δράμα. Ανακαλώντας τις παραστάσεις που μέχρι στιγμής πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του θεσμού (Αλεξάνδρας Κ* «γάλα, αίμα», σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα, Γιάννη Μαυριτσάκη «Κρεουργία», σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα, Αμάντας Μιχαλοπούλου «Η Φαίδρα καίγεται», σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού, Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Το σπίτι με τα φίδια», σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη, Κάλλιας Παπαδάκη «Ρίζες από βαμβάκι», σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου, Ηλία Μαγκλίνη «Φάκελος Βάνκαου», σε σκηνοθεσία Σύλλα Τζουμέρκα, Γιάννη Σκαραγκά «Συμπτώματα από την έλλειψη βάρους», σε σκηνοθεσία Έμιλυς Λουίζου, Παντελή Φλατσούση «Θήβα: A Global Civil War», σε σκηνοθεσία του ίδιου), μπορεί κανείς να προβεί σε κάποια στοιχειώδη συμπεράσματα και τοποθετήσεις. Φυσικά, εκκρεμούν ακόμη το έργο του Χρήστου Χωμενίδη «Γίνεται δέντρο το πουλί;» σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά και το έργο του Χρήστου Οικονόμου «Φιλοκτήτης», σε σκηνοθεσία Σαράντου Γεώργιου Ζερβουλάκου.

Το στάδιο της συγγραφής και το στάδιο της σκηνοθεσίας

Η αρχική πρόθεση των αναθέσεων ήταν η «συνομιλία» με το αρχαίο δραματικό κείμενο να εκβάλει στη συγγραφή σύγχρονων θεατρικών έργων, πλησίστιων στους προβληματισμούς και τις κοινωνικές καταστάσεις της εποχής μας. Κάποια από τα κείμενα ανταποκρίθηκαν πράγματι στους στόχους της ανάθεσης, ενώ κάποια ήταν πιο απομακρυσμένα από το πνεύμα αυτό. Η τραγωδία (που στην εποχή της συνιστούσε «μετάπλαση» παλαιότερου αφηγηματικού/μυθολογικού υλικού) αντιμετωπίστηκε ως «καμβάς» βάσει του οποίου το καινούργιο κείμενο θα καθιέρωνε και ένα είδος «σύγχρονου μύθου», τηρώντας τις αναλογίες προς την προβληματική και τις αναζητήσεις του σήμερα. Εννοείται πως το «σήμερα» για το οποίο μιλούμε δεν περιορίζεται στον ελληνικό χώρο, ούτε στην τελευταία δεκαετία: σωρεία αναφορών έγινε, λόγου χάριν, στην περίοδο του Εμφυλίου (όπως, για παράδειγμα, το «γάλα, αίμα» της Αλεξάνδρας Κ* και το «Θήβα: A Global Civil War» του Φλατσούση), δεδομένης της προφανούς αντιστοιχίας της προς όλες τις περιόδους σπαραγμού των Ελλήνων: προς τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, προς τη μυθολογία της αδελφοκτονίας στον Θηβαϊκό και στον Τρωϊκό κύκλο, κ.ο.κ.

Κάποιες σκηνοθετικές προσεγγίσεις στάθηκαν υπερβολικά στην πλοκή, στην υπόθεση του δράματος, αντιστοιχίζοντας έναν προς έναν τους κλασικούς ήρωες προς τους σημερινούς αναλόγους τους και αποδομώντας τελείως το κείμενο του συγγραφέα...

Κάποιες σκηνοθετικές προσεγγίσεις στάθηκαν υπερβολικά στην πλοκή, στην υπόθεση του δράματος, αντιστοιχίζοντας έναν προς έναν τους κλασικούς ήρωες προς τους σημερινούς αναλόγους τους και αποδομώντας τελείως το κείμενο του συγγραφέα, ενώ ακόμη συχνότερη ήταν η πολυδιάσπαση σε «επεισόδια» εμβληματικά της αρχαιοελληνικής τραγωδίας που θυμίζουν ποικιλοτρόπως σύγχρονες καταστάσεις, γνωρίσματα του νεοελληνικού βίου και μνημειακές καταστροφές, το φάσμα των οποίων έχει καταχωρηθεί στο συλλογικό ασυνείδητο: επί παραδείγματι, οι «Ρίζες από βαμβάκι» της Κάλλιας Παπαδάκη, που πραγματεύονταν, μέσω μιας σύγχρονης εκδοχής του σοφόκλειου «Αίαντα», τις ρίζες του οικογενειακού δικαίου και το μείζον ζήτημα της αυτοχειρίας. Το ίδιο συνέβη και με τις Τραχίνιες γυναίκες του Χατζηγιαννίδη, στο «Σπίτι με τα φίδια». Η σκηνοθετική προσέγγιση μοτίβων τέτοιας βαρύτητας (μπορεί κανείς να μιλήσει για αφηγηματικά patterns) ποίκιλλε από δημιουργία σε δημιουργία –για παράδειγμα, η Ελένη Σκότη διέσωσε το κείμενο του Χατζηγιαννίδη από την επίπεδη πραγμάτευση– χωρίς αυτό να αποτέλεσε τροχοπέδη για περαιτέρω επεξεργασία, εμπλουτισμό, διεύρυνση, ή ακόμη και παραποίηση του πρωτοτύπου.

Το επικίνδυνο στάδιο της δραματοποίησης: «Συμπτώματα από την έλλειψη βάρους» του Γιάννη Σκαραγκά

Είναι ενδιαφέρουσα η προέκταση στην «μετά το κείμενο» εποχή στην οποία στόχευσε ο Γιάννης Σκαραγκάς στα «Συμπτώματα από την έλλειψη βάρους». Ένοχα μυστικά που επίσημα αθωώθηκαν από το δικαστήριο των θεών στις «Ευμενίδες» της αισχύλειας τριλογίας, παρέμειναν ωστόσο μετά τη λήξη του δράματος ως Ερινύες εγκατεστημένες στο υποσυνείδητο πληγωμένων ανθρώπων. Συνειδήσεις ελαφρές σαν το μετέωρο βήμα του πρώτου σεληνανθρώπου το 1969, ο Απόλλωνας και η Πυθία μεταπλασμένοι σε δικηγόρο και σε ψυχίατρο αντίστοιχα, τα νέα βλαστάρια των Ατρειδών (Oρέστης, Ηλέκτρα, Χρυσόθεμις, Ερμιόνη) κρυμμένα σε μια εξοχική κατοικία, νουάρ ατμόσφαιρα και η αποκάλυψη ενός ένοχου, αιμομικτικού καρπού, όλα αυτά συνοψίζουν τη διαπίστωση ότι η ενοχή είναι μια πολύ βαρειά υπόθεση και πρέπει να αντιμετωπιστεί, ώστε ο άνθρωπος να ζήσει φυσιολογικά τη ζωή του. Κατά πάσαν πιθανότητα, η αποδόμηση της κυρίας Έμιλυ Λουίζου δεν επέτρεψε τη διαυγή διαγραφή των χαρακτήρων που οραματιζόταν ο συγγραφέας στο άρτιο κείμενό του.

Ένοχα μυστικά που επίσημα αθωώθηκαν από το δικαστήριο των θεών στις «Ευμενίδες» της αισχύλειας τριλογίας, παρέμειναν ωστόσο μετά τη λήξη του δράματος ως Ερινύες εγκατεστημένες στο υποσυνείδητο πληγωμένων ανθρώπων.

Ήδη κατά το στάδιο της συγγραφής φάνηκε πως πρωτεύουσα θέση δόθηκε στην κινηματογραφική λήψη in situ, ίσως γιατί αυτή εστιάζει στην μικροκλίμακα και αναδεικνύει τα ευάλωτα πρόσωπα των ηρώων, συμβάλλοντας στη διάπλαση της θεατρικής περσόνας και εντάσσοντάς την στη ροή της παράστασης βάσει νέων ψυχοκοινωνικών κωδίκων. Υπάρχει το προηγούμενο καλλιτεχνών όπως της Ντοροτέ Μυνιανεζά, των Rimini Protokoll, της Lola Arias και της Μαρίλλης Μαστραντώνη, στις παραστάσεις των οποίων το «ντοκουμέντο» λειτούργησε στην κατεύθυνση της ενίσχυσης των θεατρικών κωδίκων (ή, τέλος πάντων, των συνήθων θεατρικών κωδίκων), με ή χωρίς κάμερα.

Παρ’ όλα αυτά, από το σύνολο των κειμένων του κύκλου «Σύγχρονοι αρχαίοι», όσα δεν είχαν μια κλασική θεατρική δομή χωρίς όμως και να κατατάσσονται εύκολα στην κατηγορία του «θεάτρου-ντοκουμέντου», όλα τους χρησιμοποίησαν τη λύση του live streaming επί σκηνής.

Thiva A Global War

«Θήβα: A Global Civil War», του Παντελή Φλατσούση

Η παράσταση «Θήβα: A Global Civil War» του Παντελή Φλατσούση, ήταν μια συγκινητική συρραφή και επί σκηνής συνεχής παράθεση αφηγήσεων και εμπειριών αντλημένων από την ιστορική πραγματικότητα των τελευταίων εξήντα χρόνων – ο κύριος Φλατσούσης εμπνεύσθηκε από τους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου και επιστράτευσε το «θέατρο ντοκουμέντο» για να μεταστοιχειώσει τη σύγκρουση Ετεοκλή-Πολυνείκη σε αλληγορία όλων των εμφυλίων πολέμων: ατομικές μνήμες που έχουν υψηλό βαθμό παγκοσμιότητας, αδελφοκτόνοι πόλεμοι στις περί τη Μεσόγειο χώρες (πρώην Γιουγκοσλαβία, Λίβανος, Ελλάδα του Εμφυλίου) και στην Αφρική (Κονγκό). Γυναίκες που δεν δίνουν τον αγώνα τους στο πεδίο της μάχης, περιγράφουν όμως την οδύνη της απώλειας και του παραλόγου στις προφορικές τους μαρτυρίες, ακόμη και μια νέα γενιά ξεσπιτωμένων που νοσταλγεί να επιστρέψει στη γενέθλια γη και εκεί βρίσκει μόνο ερείπια.

Τέσσερεις επαγγελματίες ηθοποιοί αφηγούνται μετωπικά στο κοινό ή σε κάμερα ανθρωπολογικού ντοκιμαντέρ, σε έξι διαφορετικές γλώσσες, την οδυνηρή αποστέρηση από τους αγαπημένους τους και τις κακοποιούς συνέπειες της εμφύλιας σύρραξης.

Τέσσερεις επαγγελματίες ηθοποιοί –η Βεντράνα Μποζίνοβιτς [Vedrana Bozinovic] από τη Βοσνία, ο Γιώργος Κριθάρας από την Ελλάδα, η Αλμπερτίν Ιτέλα [Albertine Itela] από Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και η Ράτσα Μπαρούντ [Racha Baroud] από τον Λίβανο– αφηγούνται μετωπικά στο κοινό ή σε κάμερα ανθρωπολογικού ντοκιμαντέρ, σε έξι διαφορετικές γλώσσες, την οδυνηρή αποστέρηση από τους αγαπημένους τους και τις κακοποιούς συνέπειες της εμφύλιας σύρραξης. Αντιγόνες που δεν έθαψαν τους νεκρούς τους, ξανά και ξανά. «Παγκόσμιο πόλεμο δι’ αντιπροσώπων» αποκαλεί ο σκηνοθέτης τον κάθε τοπικό πόλεμο, θεωρώντας πως το αφήγημα του πολέμου στις ωμές του λεπτομέρειες αποκαλύπτει ότι υπάρχουν ξεχωριστά blocks συμφερόντων σε παγκόσμια κλίμακα, καθώς και ότι η ατομική μνήμη καταχωρείται ως συλλογικό τραύμα.

Υπό αυτό το πρίσμα βέβαια οι «Επτά επί Θήβας», μια τραγωδία στατική, με συνεχή παράθεση αφηγήσεων για τη διαδοχική εμφάνιση των στρατηγών σε μία-προς-μία τις πύλες των πολιορκημένων Θηβών, ουσιαστικά μεταπλάθονται σε οικουμενικό σύμβολο: όλοι οι εμφύλιοι από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 κι έπειτα, ως προς τις συνέπειες γίνονται παγκόσμιοι: η πολιορκία του Σεράγεβο και σήμερα της Ουκρανίας, η οριστική μετεγκατάσταση ανθρώπων από τον Λίβανο στην Ευρώπη, το δράμα των νέων αφρικανικών κρατών, αλλά και οι μνήμες από τον ελληνικό Εμφύλιο ως συνεχής ανάκληση των εμφυλιοπολεμικών συνδρόμων.

Μια νέα, ανανεωμένη δραματουργία

Το σύγχρονο θέατρο έχει ανεπιστρεπτί εντάξει στο οπλοστάσιό του το Θέατρο Δρόμου, το «devised theatre», το «θέατρο-τοπίο», την περφόρμανς και άλλες επιτελέσεις, μεταπλάθοντας σε σκηνικά συμβάντα μια πλειάδα κειμένων (από απλά αφηγηματικά κείμενα ή ντοκουμέντα έως ολόκληρα έπη). Εάν όντως η συλλογική πολιτισμική συνείδηση και η αντίληψη του κοινού έχει τόσο διευρυνθεί ως προς τις προσλαμβάνουσες, ώστε να έχει καταστεί δεκτική σε νέους κώδικες κοινοποίησης του νοήματος, η «εγγραφή» και η «αποδοχή» του νέου πολιτισμικού προϊόντος είναι πιο εύκολη απ’ όσο νομίζουμε, οι κώδικες είναι πλέον αποκρυπτογραφήσιμοι και η συμμετοχή του κοινού είναι εξασφαλισμένη. Στην περίπτωση, όμως, όπου το κοινοποιούμενο σύστημα αναφορών είναι δυσπρόσιτο, στρυφνό και ξένο προς τις ήδη καταγεγραμμένες παραστάσεις (και προς τους αντίστοιχους δέκτες «κατανόησης») του κοινού, τότε η παραγωγή νέων θεατρικών ποιοτήτων καθίσταται δυσχερής και οι θεατές δυσφορούν.

Εάν όντως η συλλογική πολιτισμική συνείδηση και η αντίληψη του κοινού έχει τόσο διευρυνθεί ως προς τις προσλαμβάνουσες, ώστε να έχει καταστεί δεκτική σε νέους κώδικες κοινοποίησης του νοήματος, η «εγγραφή» και η «αποδοχή» του νέου πολιτισμικού προϊόντος είναι πιο εύκολη απ’ όσο νομίζουμε, οι κώδικες είναι πλέον αποκρυπτογραφήσιμοι και η συμμετοχή του κοινού είναι εξασφαλισμένη.

Δεδομένης της σχέσης των ανθρώπων με το κλασικό παρελθόν και των νέων αντιλήψεων για τις εθνικές και πολιτιστικές ταυτότητες, κάθε απόπειρα μετεγγραφής του αρχετύπου σε σύγχρονο λόγο διακινδυνεύει την οριστική του απόσχιση από το αρχέτυπο: είτε γιατί τα αρχαία κείμενα είναι εγνωσμένης και τεράστιας λογοτεχνικής αξίας, είτε γιατί ο «καμβάς» πρέπει πάση θυσία να διατηρηθεί, ενώ παράλληλα πρέπει και να υπηρετηθεί η θεατρική σύμβαση (κατά κανόνα μεταδραματική στις μέρες μας). Έτσι, οι παρεκβάσεις αφορούν κυρίως την αριστοτέλεια σύμβαση σχετικά με την «όψιν» του αρχαίου δράματος: πιο χαρακτηριστική από αυτές τις περιπτώσεις μεταμοντέρνου ήταν η εξαιρετική «Κρεουργία» των Σκεύα-Μαυριτσάκη.

Οι περισσότεροι συγγραφείς λειτούργησαν μέσα από τον διαθλαστικό φακό της «μετεγγραφής», και όχι υπό το πρίσμα της εκ του μηδενός σύνθεσης: οι αναφορές τους ώφειλαν να είναι σαφείς, αλλιώς το όψιμο έργο, μαζί με όλο το αξιακό-εννοιολογικό του σύστημα, θα απέκλινε επικίνδυνα του πρωτοτύπου – του αρχαίου κειμένου. Υπάρχει μια υποδόρια αντιστοιχία αυτής της ομάδας κειμένων με όλα τα άλλα κείμενα που κατά καιρούς γράφονται εμπνεόμενα από κλασικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας: γιατί το Αρχαίο Δράμα (που αφ’ εαυτού συνιστά διασκευή παλαιότερων, λυρικών και επικών κειμένων) να αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση;


* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Τα σπλάχνα» (εκδ. Κριτική).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«TELOS» της Ερμίρα Γκόρο στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική) – Μια άμεση και πολυσήμαντη παράσταση

«TELOS» της Ερμίρα Γκόρο στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική) – Μια άμεση και πολυσήμαντη παράσταση

Για την χορευτική παράσταση «TELOS» της Ερμίνα Γκόρο που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Κεντρική εικόνα: © Karol-Jarek.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Τρεις χορογράφοι, η Maria Hassabi, ο Hannes Langolf κ...

«Μήδεια» σε σκηνοθεσία του Σάιμον Στόουν στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική) – Ένα άρτιο και κομψό καλλιτεχνικό δημιούργημα

«Μήδεια» σε σκηνοθεσία του Σάιμον Στόουν στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική) – Ένα άρτιο και κομψό καλλιτεχνικό δημιούργημα

Για τη «Μήδεια» του Σάιμον Στόουν που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Κεντρική εικόνα: @ Dim Balsem.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ο Σάιμον Στόουν, ορμώμενος από τη «Μήδεια» του Ευριπίδη (η παράστασή του ...

Επίδαυρος: «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» (κριτική) – Ένας υπαινιγμός για τον παραλογισμό του πολέμου

Επίδαυρος: «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι» (κριτική) – Ένας υπαινιγμός για τον παραλογισμό του πολέμου

Άνοιγμα των Επιδαυρίων με «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Τιμοφέι Κουλιάμπιν [Timofey Kulyabin]. Μια διεθνής παραγωγή του Φεστιβάλ σε παγκόσμια πρεμιέρα.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ο Τιμοφέι Κουλιάμπιν παρουσίασε, ως εναρκτήρια παράσταση τ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Θεόδωρος Τερζόπουλος: Ο σκηνοθέτης στο μεταίχμιο - Ανιχνεύοντας το υπερπολιτισμικό θέατρο» του Δημήτρη Τσατσούλη (κριτική)

«Θεόδωρος Τερζόπουλος: Ο σκηνοθέτης στο μεταίχμιο - Ανιχνεύοντας το υπερπολιτισμικό θέατρο» του Δημήτρη Τσατσούλη (κριτική)

Για το βιβλίο του Δημήτρη Τσατσούλη «Θεόδωρος Τερζόπουλος: ο σκηνοθέτης στο μεταίχμιο - Ανιχνεύοντας το υπερπολιτισμικό θέατρο» (εκδ. 24 Γράμματα). 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Η πρόσφατη παράσταση της αισχύλειας τριλογίας «...

«Τη γλώσσα της την πέταξαν στη γάτα» της Αντωνίας Μποτονάκη (κριτική) – Η ποιητική εξαίρεση του Φεστιβάλ Βιβλίου των Χανίων

«Τη γλώσσα της την πέταξαν στη γάτα» της Αντωνίας Μποτονάκη (κριτική) – Η ποιητική εξαίρεση του Φεστιβάλ Βιβλίου των Χανίων

Για το ποιητικό βιβλίο της Αντωνίας Μποτονάκη «Τη γλώσσα της την πέταξαν στη γάτα» (εκδ. Θράκα). Kεντρική εικόνα: Pablo Picasso, Cat Catching a Bird, 1939, Musée Picasso, Paris, France.

Γράφει η Άννα Αφεντουλίδου 

Έχει...

Γιώργος Αρβανίτης: «Το πιο δύσκολο είναι να πιστέψεις αληθινά σε αυτό που κάνεις και να υπερβείς τον εαυτό σου»

Γιώργος Αρβανίτης: «Το πιο δύσκολο είναι να πιστέψεις αληθινά σε αυτό που κάνεις και να υπερβείς τον εαυτό σου»

Ο Γιώργος Αρβανίτης μάς συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημα «Ταξίδι στον πράσινο ήλιο – Η πιο βλαχομπαρόκ χρεοκοπία που έγινε ποτέ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Book Press

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέα...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση του επίμετρου του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, από το μυθιστόρημα του Τζον Απντάικ [John Updike] «Ο λαγός έχει λεφτά» (μτφρ. Πάνος Τομαράς), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 12 Ιουλίου από τις εκδόσεις Οξύ.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Μεγάλη Αμερικανική βόλτα τε...

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή πανεπιστημίου Ιωαννίνων, 
Χρήστου Β. Μασσαλά «Σκάβοντας εντός», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ξύπνησε μέσα μου η επιθ...

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον Αττίλα Ι που αποτέλεσε την πρώτη πράξη της κυπριακής τραγωδίας. Επιλέγουμε πέντε μυθιστορήματα που εξετάζουν τα επίχειρα της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα προσωπικών καταστροφών. Εικόνα στο κέντρο του άρθρου: © Doros Partasides. 

...
Πώς να περάσεις «απέναντι»: 10 βιβλία που βοηθούν να αλλάξεις νοοτροπία και στόχους

Πώς να περάσεις «απέναντι»: 10 βιβλία που βοηθούν να αλλάξεις νοοτροπία και στόχους

Γίνεται να αλλάξουμε τη ζωή μας αντιμετωπίζοντας τους φόβους, τα τραύματα του παρελθόντος και να αγαπήσουμε πραγματικά; Επιλέγουμε δέκα βιβλία που μας παρέχουν πρακτικές συμβουλές για να δούμε τον εαυτό μας κάτω από ένα νέο φως. 

Γράφει ο Λεωνίδας Καλούσης 

...
Ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά – 24 επιλογές για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο

Ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά – 24 επιλογές για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο

12 ελληνικά + 12 μεταφρασμένα μυθιστορήματα, αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ, είναι η αναγνωστική μας πρόταση για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο.

Γράφει η Χίλντα Παπαδημητρίου

Όπως φαίνεται και από τον κατάλογο που ακολουθεί με τις επιλογές της Χίλντας...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ