Ποιήτρια, μητέρα τριών παιδιών: Οργή στις ΗΠΑ για τη δολοφονία της Ρενέ Νικόλ Γκουντ από την ICE

Κύμα αντιδράσεων έχει προκαλέσει ο θάνατος της ποιήτριας Ρενέ Νικόλ Γκουντ, που πυροβολήθηκε και τραυματίστηκε θανάσιμα από πράκτορα της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) στη Μινεάπολη, την Τετάρτη 8/1.

Η Γκουντ, 37 ετών, μητέρα τριών παιδιών, είχε μόλις αφήσει τον 6χρονο γιο της στο σχολείο και επέστρεφε στο σπίτι της, σύμφωνα με τον πρώην σύζυγό της. Καθ’ οδόν, συνάντησε μια ομάδα στελεχών της υπηρεσίας ICE. Ένας από τους πράκτορες, πιάνοντας τη χειρολαβή της πόρτας του οδηγού, απαίτησε η Γκουντ να του ανοίξει. Η γυναίκα δεν υπάκουσε και το αυτοκίνητό της άρχισε να κινείται. Τότε, ένας συνάδελφός του τράβηξε το όπλο του και πυροβόλησε τουλάχιστον δυο φορές από κοντινή απόσταση.

Βίντεο με το περιστατικό, που τράβηξαν περαστικοί, κάνουν τον γύρο του διαδικτύου.

Στον λογαριασμό της στο Instagram το βιογραφικό της αναφέρει: «Ποιήτρια και συγγραφέας και σύζυγος και μητέρα και άθλια κιθαρίστρια από το Κολοράντο».

Το 2020, η Γκουντ, ως Ρενέ Νικόλ Μάκλιν, τιμήθηκε με το σημαντικό Βραβείο της Ακαδημίας Αμερικανών Ποιητών για το ποίημά της με τίτλο «On learning to dissect fetal pigs». 

***

On learning to dissect fetal pigs

i want back my rocking chairs, 

solipsist sunsets,

& coastal jungle sounds that are tercets from cicadas and pentameter from the hairy legs of cockroaches.

i’ve donated bibles to thrift stores

(mashed them in plastic trash bags with an acidic himalayan salt lamp—

the post-baptism bibles, the ones plucked from street corners from the meaty hands of zealots, the dumbed-down, easy-to-read, parasitic kind):

remember more the slick rubber smell of high gloss biology textbook pictures; they burned the hairs inside my nostrils,

& salt & ink that rubbed off on my palms.

under clippings of the moon at two forty five AM I study&repeat

ribosome

endoplasmic—

lactic acid

stamen

at the IHOP on the corner of powers and stetson hills—

i repeated & scribbled until it picked its way & stagnated somewhere i can’t point to anymore, maybe my gut—

maybe there in-between my pancreas & large intestine is the piddly brook of my soul.

it’s the ruler by which i reduce all things now; hard-edged & splintering from knowledge that used to sit, a cloth against fevered forehead.

can i let them both be? this fickle faith and this college science that heckles from the back of the classroom

now i can’t believe—

that the bible and qur’an and bhagavad gita are sliding long hairs behind my ear like mom used to & exhaling from their mouths “make room for wonder”—

all my understanding dribbles down the chin onto the chest & is summarized as:

life is merely

to ovum and sperm

and where those two meet

and how often and how well

and what dies there.

Πηγή: https://poets.org/2020-on-learning-to-dissect-fetal-pigs