Οι τρεις πρώιμες ιστορίες της Βιρτζίνια Γουλφ (Virginia Woolf), που ενέπνευσαν γνωστά έργα της όπως το «Ορλάντο» και το «Ένα δικό της δωμάτιο», ήρθαν στο φως και θα κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά σε πλήρη μορφή, στο βιβλίο με τον τίτλο «Η ζωή της Βάιολετ».
Επιμέλεια: Book Press
Τρεις πρώιμες ιστορίες της Βιρτζίνια Γουλφ, που μαζί σχηματίζουν την ψευδοβιογραφία μιας φίλης της, ήρθαν στο φως και πρόκειται να κυκλοφορήσουν για πρώτη φορά σε βιβλίο, από τις εκδόσεις Princeton University Press.
Η ζωή της Βάιολετ, όπως είναι ο ενιαίος τίτλος, είναι εμπνευσμένη από τη Μαίρη Βάιολετ Ντίκινσον, που γνώρισε τη Γουλφ στα είκοσί της χρόνια και διάβασε πολλά από τα πρώτα της γραπτά, συστήνοντάς τη σε εκδότες και σε έναν ευρύ κύκλο αριστοκρατών. Μάλιστα, η Ντίκινσον φρόντισε τη Γουλφ μετά από τον ψυχικό κλονισμό που υπέστη η δεύτερη το 1904.
Οι ιστορίες είναι μυθοπλαστικές, με έντονα κωμικά στοιχεία, σατιρίζοντας την αριστοκρατία, ενώ σε αυτές περιλαμβάνεται και ένα παραμύθι για δυο θεές που φτάνουν στο Τόκιο της Ιαπωνίας πάνω σε μια φάλαινα.
Το κείμενο γράφτηκε το 1907, χρόνια πριν από την κυκλοφορία του πρώτου μυθιστορήματος της Γουλφ. Μάλιστα, η συγγραφέας ζήτησε από την Ντίκινσον και την κοινή τους φίλη, Νέλι, να παραμείνουν «οι μοναδικές αναγνώστριές του». Απευθυνόμενη στη Νέλι, συγκεκριμένα, υπογράμμισε:
«Μην παραθέτεις τα λόγια του – βλέπεις τη ματαιοδοξία μου! Και μην το δείξεις πουθενά: δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή πόσο κακό είναι· αλλά ξέρω πως θα πρέπει να ξαναγραφεί σε έξι μήνες· και δεν θα το κάνω».
Εντέλει, η Γουλφ επέστρεψε στις ιστορίες, διορθώνοντάς τες, όπως αναφέρει ένα κατοπινό χειρόγραφό της. Μια παλαιότερη εκδοχή των ιστοριών είχε ήδη ανακαλυφθεί, γνωστή με τον τίτλο Friendship gallery. Η νέα, όμως, εκδοχή, την οποία βρήκε προσφάτως η ερευνήτρια Ουρμίλα Σεσαγκίρι, διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από την παλιά, εφόσον η Γουλφ έκανε εκατοντάδες αλλαγές.
Πολλά από τα στοιχεία των ιστοριών αξιοποιήθηκαν στη συνέχεια κατά τη συγγραφή της ψευδοβιογραφίας Ορλάντο (μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου, εκδ. Gutenberg), βασισμένο στη ζωή της φίλης και ερωμένης της Γουλφ, Βίτα Σάκβιλ Γουεστ. Στη δεύτερη ιστορία, μάλιστα, εμφανίζεται μια φράση που παραπέμπει στο γνωστό δοκίμιο της Γουλφ Ένα δικό της δωμάτιο (A room of one's own, μτφρ. Βάσια Τζανακάρη, εκδ. Μεταίχμιο):
«Ξέρεις, μου φαίνεται – λοιπόν, δεν πιστεύεις, Βάιολετ, πως θα ήταν πολύ ωραίο…»
«Να έχει κανείς ένα δικό του εξοχικό; (To have a cottage of one’s own?) Ναι, καλή μου γυναίκα», φώναξε η Βάιολετ.
Η ζωή της Βάιολετ, κατά κάποιον τρόπο, μας δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο που θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει η Γουλφ, σύμφωνα με τη Σεσαγκίρι, επιμελήτρια της έκδοσης. «Μια συγγραφέας παραμυθιών που αποδομεί την πολιτισμική επιρροή της πατριαρχίας μέσα από μαγευτικές, σουρεαλιστικές και παράδοξες ιστορίες, παρά από τη φιλοσοφία ή την ιστορία».
