Πέθανε η ποιήτρια Ανθή Μαρωνίτη (1938-2025)

Η Ανθή Μαρωνίτη γεννήθηκε το 1938 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από το 1972 ζούσε μόνιμα στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως επιμελήτρια φιλολογικών και λογοτεχνικών εκδόσεων. 

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Λίγο πριν κόψει το χαμόγελο (Άγρα, 1997), Ο ρυθμός ζεστός (Άγρα, 2000), Ξύλα υγρά (Άγρα, 2002), Τρεις φωνές (Άγρα, 2004), Το ακόντιο (Κέδρος, 2006), Κάπως έτσι (Κέδρος, 2009), Χρωμοσώματα – Της απώλειας (Άγρα, 2012), Η μόνη της περιουσία (Άγρα, 2015), Τα μικρά που δεν πρόλαβες (Άγρα, 2018) και Αναπόδραση μνήμη (Άγρα, 2020).

Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα σουηδικά, στα γερμανικά, στα γαλλικά και στα αγγλικά και έχουν συμπεριληφθεί στους ανθολογημένους τόμους Ελλήνων και ξένων ποιητών: "Neue Sirene", "Unter dem Gewicht der Voerter", "Metaphora".

Το 2021 τιμήθηκε για την ποιητική συλλογή Αναπόδραση μνήμη με το Βραβείο Ποιήσεως του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη.

Η Ανθή Μαρωνίτη ήταν παντρεμένη με τον Δημήτρη Μαρωνίτη (1929-2016). Μαζί απέκτησαν δύο κόρες, την ιστορικό Νίκη Μαρωνίτη και τη δημοσιογράφο και μεταφράστρια Εριφύλη Μαρωνίτη. 

Την αποχαιρετούμε με τρία ποιήματά της. Ένα από την τελευταία της ποιητική συλλογή με τίτλο Αναπόδραση Μνήμη (εκδ. Άγρα, 2020).

ΑΝΑΠΟΔΡΑΣΤΗ

Νά ένα νήμα
να το ξετυλίξεις

αναμνήσεις σαν πρόθυμες εικόνες
δεν ντύνονται με λέξεις

το νήμα ανασύρει
κάτι θαμμένο
δεν το αφήνεις
παρουσίες φαντάσματα
βοηθάει η ένταση

αναπόδραστη μνήμη
ευεργετική
επώδυνη
πάντα πέρα από τα όρια

Ένα άλλο από την ποιητική συλλογή της Ο ρυθμός ζεστός (εκδ. Άγρα, 2000) 

ΑΝΑΙΡΕΣΗ

Ι
Προπαντός μην κοιτάξεις πίσω
Τα μαύρα νερά που ο πόθος
στο φως και στη ζεστή ανάσα άνοιγε
ανέβαινες λάμποντας πένθιμα
οδηγημένη από τη φωνή του
Τραγούδι αρχινισμένο από παλιά που
σαν αέρας στιλπνός εκεί κάτω
φύσηξε — και οι σκιές μαλάκωσαν.

Προπαντός μην κοιτάξεις πίσω
μην πεις — νά
τα μικρά λευκά της πόδια
στο κόκκινο χορτάρι έρχονται
Γιατί ο πόθος
πόθος φονιάς
από βλέμμα πόθου νικήθηκε.

ΙΙ
Θα μπορούσε να είχε συμβεί σε αμμουδιά μυστική
ή στο δρόμο για το σπίτι
θα μπορούσε ακόμη, σε μπαλκόνι
πνιγμένο στο γιασεμί
Είτε να τον παρέσερνε ρυθμός ταξιδιού
ξένος στο αίσθημά του —
που να μην ένιωθε το κάλεσμα του σώματος
και μέσα στην ηδονή της έπαρσης
να προφέρει το τέλος.

Καθώς και ένα ποίημα από τη συλλογή της Η μόνη της περιουσία (Άγρα, 2015). 

ΣΧΗΜΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

Μάθημα απ' την αρχή
Ποτέ δεν είναι εύκολο
Ιδίως τώρα:
Τώρα η απώλεια του κάθε τρόπου

Λιτοί
Εγκρατείς
Τα λόγια ακριβά

Στη σιωπή το βλέμμα
προβάλλει καίρια εικόνα
Επιμονή σε κάτι μακρινό
μέχρι να πλησιάσει
χαμόγελο στο κοντινό

Α! Τα άψογα της άνοιξης
Ξεχνάς τον άγριο χειμώνα