Η Harper Lee (1926-2016) ήταν Αμερικανίδα πεζογράφος.
Επιμέλεια: Book Press
Γεννήθηκε στο Monroeville της Alabama. Ο πατέρας της ήταν δικηγόρος και κάποια στιγμή, στη διάρκεια της καριέρας του, εκπροσώπησε δυο μαύρους άνδρες που κατηγορούνταν για τον φόνο ενός λευκού καταστηματάρχη. Η Lee ήταν παιδική φίλη του Truman Capote. Σπούδασε νομική, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές της και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Έκανε διάφορες δουλειές και έγραφε στον ελεύθερό της χρόνο. Το 1960, κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημά της με τίτλο «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», στο οποίο περιγράφει τον αγώνα ενός δικηγόρου να υπερασπιστεί έναν μαύρο άνδρα που κατηγορείται για τον βιασμό μιας λευκής γυναίκας. Πολλά στοιχεία της ιστορίας βασίζονται στις εμπειρίες της Lee στον Αμερικανικό Νότο. Το λογοτεχνικό ντεμπούτο της γνώρισε μεγάλη επιτυχία και τιμήθηκε με το Βραβείο Pulitzer το 1961. Σήμερα, θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα έργα της αμερικανικής λογοτεχνίας. Η Lee παρέμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δίνοντας ελάχιστες συνεντεύξεις. Το δεύτερο μυθιστόρημά της, με τίτλο «Βάλε ένα φύλακα» (2015), ήταν ένα προσχέδιο του «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» και έλαβε μέτριες κριτικές. Έναν χρόνο μετά από την κυκλοφορία του βιβλίου, η Lee πέθανε από φυσικά αίτια στον ύπνο της.
Τα βιβλία της Χάρπερ Λη κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Bell.
Κανείς δεν μπορεί να σας διδάξει πώς να γράφετε:
«Δεν θα μάθετε να γράφετε σε κανένα πανεπιστήμιο, σε κανένα σχολείο. Είναι κάτι που έχεις μέσα σου, κι αν δεν το έχεις ήδη μέσα σου, δεν υπάρχει κάποια μέθοδος για να τοποθετηθεί εκεί».
-από μια συνέντευξή της στον Roy Newquist, το 1964
Πρέπει να ικανοποιήσετε το κοινό σας, δηλαδή τον εαυτό σας:
«Οι άνθρωποι που γράφουν επειδή επιθυμούν να κερδίσουν φήμη ή χρήματα είναι ανίδεοι. Είναι άνθρωποι που γράφουν, όμως δεν είναι πραγματικοί συγγραφείς. Η συγγραφή, πολύ απλά, είναι μια ανάγκη. Είναι μια αρετή, αμείβεσαι απλώς και μόνο επειδή γράφεις. Είναι θέμα εγωισμού, είναι κάτι το αντιφατικό. Κατ’ αρχάς, γράφετε για ένα κοινό και πρέπει να ικανοποιήσετε το μοναδικό άτομο για το οποίο γράφετε. Τον εαυτό σας».
-από μια συνέντευξή της στον Roy Newquist, το 1964
Μην βιαστείτε να δημοσιεύεστε:
«Γράφω από τότε που μπόρεσα να σχηματίσω λέξεις. Δεν ένιωθα την επιθυμία να δημοσιεύσω κάτι, μέχρι που άρχισα να δουλεύω πάνω στο Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια. Νομίζω πως τα κείμενα που προηγήθηκαν ήταν μέρος μιας υποσυνείδητης διαδικασίας εκμάθησης, εκπαίδευα τον εαυτό μου».
-από μια συνέντευξή της στον Roy Newquist, το 1964
Οι χαρακτήρες διαμορφώνουν την πλοκή:
«Οι χαρακτήρες διαμορφώνουν την πλοκή. Οι ιδιαιτερότητες των χαρακτήρων καθορίζουν τη δράση του μυθιστορήματος».
-από μια συνέντευξή της στον Roy Newquist, το 1964
Η καλή λογοτεχνία πραγματεύεται οικουμενικά θέματα:
«Θα ήθελα, ωστόσο, να πετύχω έναν συγκεκριμένο στόχο και δεν έχω μιλήσει πολύ για αυτό το θέμα, καθώς πρόκειται για κάτι πολύ προσωπικό. Θα ήθελα να δημιουργήσω ένα αρχείο για τους ανθρώπους που έζησαν στις μικρές κοινωνίες. Θέλω να μιλήσω για τις ζωές που φαινομενικά χαραμίστηκαν. Πρόκειται για τους ανθρώπους της μεσαίας τάξης που έζησαν στις μικρές πόλεις του Νότου… Θα ήθελα απλώς να καταθέσω όλα όσα γνωρίζω για αυτό το θέμα, γιατί πιστεύω πως αυτός ο μικρός κόσμος κρύβει κάτι το οικουμενικό, κάτι που αξίζει να ειπωθεί, κάτι για το οποίο θα θρηνήσουμε όταν θα έχει πια εκλείψει. Με λίγα λόγια, θα ήθελα να γίνω η Τζέιν Όστεν της Νότιας Αλαμπάμα».
-από μια συνέντευξή της στον Roy Newquist, το 1964
Να αγαπάτε αυτό που κάνετε:
«Μου αρέσει να γράφω κι ορισμένες φορές φοβάμαι πως μου αρέσει υπερβολικά, καθώς αρχίζω να δουλεύω και δεν μπορώ να σταματήσω. Κι ως αποτέλεσμα, περνούν οι μέρες και δεν βγαίνω καθόλου από το σπίτι μου».
-από μια συνέντευξή της στον Roy Newquist, το 1964
Να μην έχετε υψηλές προσδοκίες:
«Αρχικά, δεν πίστευα πως το βιβλίο θα πουλούσε. Ήλπιζα σε μια γρήγορη ευθανασία από τα χέρια των κριτικών, αλλά ταυτοχρόνως, ήλπιζα πως ίσως να άρεσε αρκετά σε κάποιον, ώστε να με ενθαρρύνει να συνεχίσω. Να με ενθαρρύνει δημόσια. Όπως είπα, δεν είχα υψηλές προσδοκίες, όμως εντέλει κέρδισα πολλά, και κατά κάποιο τρόπο, αυτό ήταν εξίσου τρομαχτικό με τη γρήγορη ευθανασία που περίμενα».
-από μια συνέντευξή της στον Roy Newquist, το 1964
Ο συγγραφέας πρέπει να έχει γερά νεύρα:
«Θα συμβούλευα όσους φιλοδοξούν να ασχοληθούν με τη συγγραφή πως πέρα από ταλέντο, θα ήταν φρόνιμο να διαθέτουν και χοντρό πετσί».
-από μια δημοσίευση στο Writer's Digest, τον Σεπτέμβρη του 1961
Η συγγραφή είναι αποκαρδιωτική:
«Για να γίνεις σοβαρός συγγραφέας χρειάζεσαι σιδηρά πειθαρχία. Πρέπει να γράφεις συνεχώς, είτε πιστεύεις πως το έχεις μέσα σου, είτε πως δεν το ‘χεις. Σε καθημερινή βάση. Ολομόναχος. Χωρίς περισπασμούς. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, η συγγραφή δεν έχει αίγλη. Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές είναι μάλλον αποκαρδιωτική».
-από το Mockingbird: A portrait of Harper Lee, του Charles J. Shields
Η ανάγνωση είναι σαν τη αναπνοή:
«Δεν αγαπούσα την ανάγνωση, μέχρι που φοβήθηκα πως δεν θα μπορούσα να ξαναδιαβάσω πια. Δεν αγαπά κανείς την αναπνοή».
-από το μυθιστόρημα Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια
Βρείτε τα βιβλία της συγγραφέα εδώ.
