Η νέα ποιητική συλλογή του Ocean Vuong είναι το πρώτο του βιβλίο που κυκλοφορεί έπειτα από τον θάνατο της μητέρας του. Οι στίχοι του μιλούν για την απώλεια και για τον εθισμό.
Επιμέλεια: Book Press
«Μέσα στο κεφάλι μου, ο πόλεμος είναι παντού», γράφει ο Βιετναμέζο-Αμερικανός συγγραφέας Όσιαν Βουόνγκ σε έναν στίχο από τη νέα του ποιητική συλλογή, με τίτλο Time Is a Mother, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Jonathan Cape. Στα ελληνικά, το μυθιστόρημά του Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι (μτφρ. Έφη Φρυδά) και η ποιητική συλλογή Νυχτερινός ουρανός με τραύματα εξόδου (μτφρ. Δημήτρης Μαύρος) κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Gutenberg.
«Το μισώ που το παραδέχομαι, αλλά αυτό είναι το φυσιολογικό», δήλωσε ο Βουόνγκ στον Guardian, αναφερόμενος στη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. «Εκτοπισμός και πρόσφυγες που περνούν τα σύνορα, μητέρες και πατέρες που σέρνουν τα παιδιά τους, αυτές οι σπαραχτικές σκηνές, αυτό είναι το φυσιολογικό για το είδος μας. Αν θέλετε να σπουδάσετε λογοτεχνία, μελετήστε τον πόλεμο. Όσο υπάρχουν στρατιώτες, θα υπάρχουν και ποιητές».
Το Time Is a Mother είναι το πρώτο βιβλίο του Βουόνγκ που εκδίδεται έπειτα από τον θάνατο της μητέρας του, της Rose. Πέθανε σε ηλικία 51 ετών, από τις τοξικές χημικές ουσίες στις οποίες είχε εκτεθεί στα ινστιτούτα νυχιών όπου εργαζόταν. Το ποίημά του «Amazon History of a Former Nail Salon Worker» απαριθμεί τα αντικείμενα που αγόρασε η μητέρα του τους τελευταίους μήνες της ζωής της: τα παυσίπονα, τα μαντήλια που χρησιμοποίησε για να κρύψει τις παρενέργειες από τις χημειοθεραπείες, και τελικά, μια τεφροδόχο.
Με δικά του λόγια
«Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό πριν από δέκα χρόνια. Χρειάζεται μεγάλη συγγραφική αυτοπεποίθηση, για να αφήσεις τα ίδια τα αντικείμενα να διηγηθούν μια ιστορία από μόνα τους.
»Θεέ μου, θρηνώ το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Είτε πρόκειται για φίλους, είτε για οικογένεια – είναι συλλογικό το πένθος. Νομίζω πως οι περισσότεροι από εμάς θρηνούμε κατά κάποιον τρόπο και πως το κάθε ποίημα είναι ένας τόπος όπου μπορούμε να συναντηθούμε, μέσα από αυτή την κοινή μας θλίψη».
Τα κυριότερα θέματα που τον απασχολούν στη νέα του ποιητική συλλογή (βλ. το εξώφυλλο από τη γερμανική έκδοση, δεξιά) είναι η απώλεια και ο εθισμός. Έχοντας μεγαλώσει σε μια φτωχή, βιομηχανική περιοχή του Κονέκτικατ, ο Βουόνγκ έχασε πολλούς φίλους του από τα οπιοειδή. Ακόμα και κάποιοι καθηγητές του «έφυγαν» από υπερβολική δόση.
«Αρνούμαι να πεθάνω», γράφει για τον νεότερο εαυτό του, στο μυθιστόρημά του Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι. Ήταν εθισμένος «σε οτιδήποτε είχε τη μορφή λευκής σκόνης και μπορούσε να καπνιστεί». Κάποια από τα ποιήματά του περιγράφουν τον αγώνα του προς την απεξάρτηση. Ήθελε «να εκφράσει πώς είναι πραγματικά να ζεις με τον εθισμό και να αναρρώνεις». Γι' αυτόν, ο εθισμός είναι «ένα από τα πιο ανθρώπινα πράγματα. Είναι το σώμα μας και το μυαλό μας που αποφασίζουν να βρουν μια διέξοδο. Έχουμε αυτή την επιθυμία να είμαστε καλά, να αισθανόμαστε ωραία, και αυτό καταλήγει να ενισχύει τη φρίκη παντού τριγύρω μας».
Το Time Is a Mother είναι το «αρτιότερο» βιβλίο του, όπως λέει. Το έργο για το οποίο ο Όσιαν Βουόνγκ είναι περισσότερο περήφανος.
