Για τη νέα ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη «Πολύδροσο», η οποία προβάλλεται από σήμερα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πρωταγωνιστούν η Βίκη Καγιά και η Σοφία Κόκκαλη.
Γράφει ο Θόδωρος Σούμας
Ο σκηνοθέτης και μουσικός Αλέξανδρος Βούλγαρης («The Boy») έχει γυρίσει ενδιαφέροντα φιλμ: «Κλαις;» (2003): αστείος, γνήσιος κι ειλικρινής πίνακας της σύγχρονης νεολαίας του millenium· «Ροζ» (2006): πάνω στη σχέση συμπάθειας και παρέας ενός νέου με ένα κοριτσάκι προεφηβικής ηλικίας· «Νήμα» (2016): ένα εναλλακτικό, προσωπικό φιλμ για τη φυλακισμένη επί δικτατορίας, αντιστασιακή μητέρα του και τη σχέση της με το αγόρι της, τον ίδιο, μικρό. Και το αισθαντικό «Winona» (2019), για τέσσερις ωραίες κοπέλες στην ακρογιαλιά με μπικίνι, που κουβεντιάζουν ανέμελα, εν τη απουσία μιας φίλης τους που πνίγηκε στη θάλασσα. Σκηνοθέτησε ακόμη το «Γυμναστήριο» (2020): βασισμένο σε 17 μονολόγους επί καραντίνας και το ατελέσφορο, μικρής δυναμικής πειραματικό φιλμ «Χιγκίτα» (2012).
Στο «Πολύδροσο» (2023), για την τρυφερή, νοσταλγική σχέση μητέρας και κόρης στο προάστιο Πολύδροσο, εκδηλώνονται τα χαρακτηριστικά, ήτοι οι αρετές και τα μειονεκτήματα του σινεμά του Αλέξανδρου Βούλγαρη. Λυρισμός, συναίσθημα, ποιητική ατμόσφαιρα, εικαστικά πλάνα και ορισμένα στοιχεία από docufiction και αυτοσχεδιασμό και σενάρια βασισμένα σε μια ενδιαφέρουσα, καλή ιδέα, ανεπαρκώς ανεπτυγμένα, επαναλήψεις λόγω έλλειψης ανάπτυξης της μυθοπλασίας· εδώ, σ’ αυτό το φιλμ, ξετύλιγμα, μερικές φορές, μιας επίμονης, υπερβολικής ευαισθησίας.
Λυρισμός, συναίσθημα, ποιητική ατμόσφαιρα, εικαστικά πλάνα και ορισμένα στοιχεία από docufiction και αυτοσχεδιασμό και σενάρια βασισμένα σε μια ενδιαφέρουσα, καλή ιδέα, ανεπαρκώς ανεπτυγμένα, επαναλήψεις λόγω έλλειψης ανάπτυξης της μυθοπλασίας...
Γενικά η φιλμογραφία του Αλέξανδρου Βούλγαρη παρουσιάζει την αντίθεση λυρισμού και επαναληπτικότητας, ευαισθησίας και τόλμης. Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης διαθέτει εικαστικό μάτι, ευαίσθητο, δεκτικό αυτί (είναι μουσικός) κι ενσυναίσθηση.
Μα επαναλαμβάνοντας τα ατού του σε φιλμ που τα σενάριά τους αντιστοιχούν σε συντομότερες ταινίες, «στομώνει» αυτά τα ατού. Ο ιδιοσυγκρασιακός σκηνοθέτης δημιουργεί και μας δίνει πιο αξιόλογες και ενδιαφέρουσες ταινίες όταν αναπτύσσει τη μυθοπλασία («Κλαις;», «Νήμα») και απομακρύνεται από τον πειραματισμό που αποτελεί δύσκολη, ευάλωτη ισορροπία σε λεπτό τεντωμένο νήμα («Χιγκίτα»).
＊Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΣΟΥΜΑΣ είναι συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου. Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων του «Παράλογοι συνήθεις πόθοι» (εκδ. Bακχικόν).
