guest of honour actor david thewlis

Μια γενική επισκόπηση του έργου και της ιδιαίτερης αισθητικής των ταινιών του Καναδού σκηνοθέτη Ατόμ Εγκογιάν, με αφορμή την πρόσφατη ταινία του, «Τιμώμενος επισκέπτης». 

Του Νίκου Ξένιου

«Μου φαίνεται ότι το χαρακτηριστικό του νουάρ δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο οπτικό στυλ,
αλλά η αίσθηση ότι ο χαρακτήρας έρχεται αντιμέτωπος με τη μοίρα. Αυτό ορίζει το νουάρ».
Ατόμ Εγκογιάν

Ο Ατόμ Εγκογιάν, ίνδαλμα του καναδικού κινηματογράφου και παλιός γνώριμος όλων των κινηματογραφόφιλων, ξέρει πολύ καλά ότι η αφήγηση πρέπει να απευθύνεται στο συναίσθημα. Οπότε εκπίπτουν στο κενό οι προσεγγίσεις που τον χαρακτηρίζουν «φοβερά εγκεφαλικό» ή «από οθόνης δοκιμιογράφο». Στις ταινίες του υπάρχει πολλή ανθρωπιά χωρίς να μειώνεται το ενδιαφέρον για την πλοκή, γιατί ο Εγκογιάν επικεντρώνει κατεξοχήν την αφήγησή του στην αποκάλυψη της αλήθειας. Ακολουθεί η ανάπτυξη των επιμέρους αφηγήσεων σε διάταξη «ομόκεντρων σπιράλ» που εξασφαλίζει την απαραίτητη πολυπλοκότητα μιας ενδιαφέρουσας ταινίας. Όμως, ο μεγάλος δημιουργός που έφτιαξε το «Γλυκό πεπρωμένο» (1997) το «Exotica» (1994) το «Γράμμα από το παρελθόν» (2015), και «Το ταξίδι της Φελίσια», ενώ έχει συχνά κατηγορηθεί για έκπτωση της ποιότητας των ταινιών του, με ενδεικτικές τις ταινίες «Where the Truth Lies» «Chloe», «Adoration», «Devil's Knot», «Guest of Honor», «The Captive» και «Remember».

Στο Τορόντο του σήμερα, η Βερόνικα, καθηγήτρια μουσικής σε κολλέγιο και ταλαντούχα συνθέτις, επισκέπτεται έναν ιερέα ώστε να προετοιμάσει την κηδεία του πατέρα της Τζιμ. Στη διάρκεια της εξομολόγησης προς τον ιερέα αποκαλύπτεται πως η Βερόνικα έχει εκτίσει ένα χρονικό διάστημα στη φυλακή, για έγκλημα που κατά πάσαν πιθανότητα δεν διέπραξε.

Οι δυσλειτουργικές σχέσεις γονέων-παιδιών και η ανίχνευση του ψυχαναλυτικού παρελθόντος τους δομούν την πλοκή της ταινίας του «Τιμώμενος επισκέπτης» (“Guest of honour”) που είδαμε πρόσφατα σε αθηναϊκή αίθουσα. Τα πολλαπλά χρονικά πλαίσια περισσότερο αποκαλύπτουν την ανάγκη του να ανιχνεύσει όλες τις πτυχές των χαρακτήρων του. Στο Τορόντο του σήμερα, η Βερόνικα (Λεϊλά ντε Ολιβέιρα), καθηγήτρια μουσικής σε κολλέγιο και ταλαντούχα συνθέτις, επισκέπτεται έναν ιερέα (Λιουκ Ουίλσον) ώστε να προετοιμάσει την κηδεία του πατέρα της Τζιμ (Ντέιβιντ Θιούλις), που υπήρξε υγιειονομικός επιθεωρητής σε επιχειρήσεις εστιάσεων έθνικ χαρακτήρα. Στη διάρκεια της εξομολόγησης προς τον ιερέα αποκαλύπτεται πως η Βερόνικα έχει εκτίσει ένα χρονικό διάστημα στη φυλακή, για έγκλημα που κατά πάσαν πιθανότητα δεν διέπραξε.

H αποκάλυψη ενός πολύπλοκου ιστού ενοχών

Η «διαβολική» μορφή του Αλεξάντρ Μπουρζουά στον ρόλο ενός παραβατικού μαθητή είναι πολύ ενδιαφέρουσα στην ταινία αυτήν. Στη διάρκεια μιας περιοδείας για σχολική συναυλία, ο μαθητής επιχειρεί να αποπλανήσει τη νεαρή, ελκυστική καθηγήτριά του. Σε κάποιους κριτικούς φάνηκε ως «ξεκάρφωτη αφήγηση» (red herring) το γεγονός ότι ο οδηγός του σχολικού λεωφορείου (Ροσίφ Σάδερλαντ), ερωτευμένος μαζί της, βάζει χέρι στα κινητά τους και δημιουργεί μια πλαστή κατάσταση. Περίεργο, γιατί χωρίς αυτή την αφηγηματική λεπτομέρεια δεν θα μπορούσε να προκύψει η συνέχεια: η Βερόνικα, περισσότερο για να εκδικηθεί, υποδύεται πως μπλέκει ερωτικά με τον μαθητή, για μια σειρά από λόγους που η ταινία θα αποκαλύψει σταδιακά. Το σημαντικό είναι πως η ανεπίτρεπτη σεξουαλική σχέση δεν πραγματοποιείται, παρά το γεγονός ότι η Βερόνικα παραδέχεται την ενοχή της στο δικαστήριο και εκτίει εθελούσια ποινή φυλάκισης.

David Thewlis Restaurant

Κι εδώ αρχίζει το guilt trip του Εγκογιάν. Ο χήρος πατέρας Τζιμ, προσπαθώντας να αποκαταστήσει τη θιγμένη υπόληψη της κόρης του, προκύπτει στην αντίληψή της ως ηθικά συνένοχος για τη διαμόρφωση της ενοχικής προσωπικότητάς της. Το saga του «τι πραγματικά έκανε» η Βερόνικα μένει αναπάντητο (και καλά κάνει!) γιατί εδώ παρεμβάλλεται μια παιδική πεποίθηση της ηρωίδας ότι ο πατέρας της δεν υπήρξε πιστός στην πεθαμένη μητέρα της: πεποίθηση που κάλλιστα μπορεί να είναι εσφαλμένη. Έτσι κι αλλιώς η αλήθεια δεν είναι πάντα αμφίσημη; Σκοπίμως ο Εγκογιάν αφήνει ανοικτή την πιθανότητα της εσφαλμένης αντίληψης στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, της παρεξήγησης, και ως εκ τούτου προκύπτουν μια σειρά από αναπάντητα ερωτήματα: Ποια είναι η προσωπική σχέση με τη νεκρή μητέρα και πώς ερμηνεύεται το άγγιγμα χεριού με τη δασκάλα της μουσικής; Και πώς δικαιολογείται, σε ένα μη-γραμμικό σενάριο, η αυτοκτονία του γιου της δασκάλας; Αυτά τα ερωτήματα εντάσσονται αρμονικά στο ψυχοσεξουαλικό κουίζ που ο σκηνοθέτης προτίθεται να φιλοτεχνήσει και στη βάση του οποίου θα κλιμακώσει την αγωνία του θεατή.

Ο φόβος του κουνελιού και η παιδική μνήμη της θυσίας

Ο πατέρας Τζιμ (στην εκπληκτική ερμηνεία του Ντέιβιντ Θιούλις) εμφανίζεται ως ιδιαίτερα δυσάρεστη παρουσία, ο Ανεπιθύμητος Επισκέπτης, ένας εμμονικός με τους κανόνες διατροφικής υγιεινής, ένας άτεγκτος ελεγκτής που όμως, υπό το κράτος του άγχους για εκδίκηση, ολισθαίνει σε παραβατική συμπεριφορά. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του επιθεωρεί κατσαρόλες, φούρνους, καταψύκτες και τουαλέτες, ψηλαφεί τα πατώματα και αναζητά ακόμη και το παραμικρό ίχνος παράβασης στα υπόγεια ενός πολυπολιτισμικού δικτύου εστιατορίων και υπό τους όρους μιας άκρως γραφειοκρατικής διαδικασίας. Κάποιοι, λοιπόν, σερβίρουν μαγειρευτό κουνέλι και τη σπεσιαλιτέ «τηγανιτά αυτιά κουνελιού»: η σύλληψη είναι ανατριχιαστική και προσλαμβάνει ιδιαίτερες ψυχαναλυτικές προεκτάσεις. Ξεγλιστρώντας από την τσιμπίδα του επιθεωρητή, η ιδιοκτήτρια ενός αρμένικου μπιστρό (στον ρόλο η εντυπωσιακή σύζυγος του Εγκογιάν, η Αρσινόη Χανιάν) τον προσκαλεί ως «Τιμώμενο επισκέπτη» και τον εμπλέκει/παγιδεύει ειρωνικά σε μια διαδικασία εξομολόγησης. Σ’ αυτό το σημείο θυμήθηκα το υπέροχο βιβλίο του δασκάλου μου Μαρσέλ Ντετιέν «Η κουζίνα της θυσίας στην αρχαία Ελλάδα», όπου η μαγειρική αποκαλύπτει τις προκείμενες μιας πολιτικής συνθήκης που περιλαμβάνει τη θυσία.

guest of honour 2

Η αφήγηση του πατέρα πλέκεται με τα φλας μπακ αφηγήσεων της κόρης. Και οι δύο αφηγήσεις είναι ελλειπτικές, ενώ τα κενά καλύπτονται από την ένταση που υπάρχει και κλιμακώνεται μεταξύ τους. To αξιοπερίεργο με το κουνέλι είναι πως, ενώ ζώα όπως ο σκύλος, η γάτα και το άλογο εκλαμβάνονται σχεδόν αυτομάτως ως «σύντροφοι» ή «κατοικίδια», το κουνέλι μπορεί να αντιμετωπισθεί τόσο ως «σύντροφος/κατοικίδιο», όσο και ως «τροφή». Άνθρωποι που επιλέγουν ως κατοικίδιο ένα κουνέλι αντιλαμβάνονται αυτήν την αντίφαση. Αυτό το τρυφερό ζώο, ευαίσθητο στις δονήσεις των υπόγειων τούνελ και των σκοτεινών περασμάτων, έχει ήδη ταυτιστεί από τη δυτική παράδοση με τον Κάτω Κόσμο, τη γη και το Μη Ορατό, ενώ ο Καρλ Γιουνγκ το έχει συνδέσει με τη διαίσθηση/ενόραση και τη θαρραλέα αντιμετώπιση της φοβίας. Στη συγκεκριμένη ταινία ο bunny Benjamin χρησιμοποιείται και ως «παράγοντας εμπιστοσύνης» ανάμεσα στον πατέρα και την κόρη. Κακός οιωνός: στο τέλος, όλως περιέργως, το ζωντανό αυτό λούτρινο, αντικείμενο λατρείας τόσο της κόρης όσο και του πατέρα, καταλήγει να γίνει έδεσμα, ενώ τα πόδια του ενσωματώνονται σε μπρελόκ-γούρι για τις επερχόμενες γενεές και θάβονται μαζί με τον πατέρα.

Επικήδειος για έναν άγνωστο πατέρα: ένα σεξουαλικό ον με ασέξουαλ ρόλο

Το σενάριο του «Τιμώμενου επισκέπτη» είναι περίεργο: ο γοητευτικός, μελαγχολικός και πάντα αποστασιοποιημένος πατέρας φύλαγε ανέκαθεν το κουνέλι στης κόρης και το φρόντιζε. Εκείνη, τώρα, θάβοντας τον πατέρα της, ξεσκεπάζει μια σειρά από μυστικά και προβαίνει σε μια πράξη γνωριμίας του άλλου και αυτογνωσίας; Γιατί ο αντικομφορμιστής πατέρας επιθυμεί να ταφεί με χριστιανικό τρόπο και γιατί πρέπει ο επικήδειος να ενημερώνει τους πάντες για την αλήθεια των πραγμάτων; Το συμπιεσμένο, απωθημένο τραύμα της κόρης μπορεί να επανεμφανιστεί χωρίς αυτό να ολισθήσει σε φτηνό μελοδραματισμό; Και τι να πει κανείς για την αμείωτη και καθοριστική ενοχή της; Η ένταση που δημιουργείται ανάμεσα στη δημόσια εικόνα της πραγματικότητας και στην ατομική αντίληψή της δίνεται με έξοχο τρόπο. Κατά την άποψή μου, το αμφίρροπο των αφηγήσεων και το συγκεχυμένο των κινήτρων αποκαλύπτουν την αγάπη του δημιουργού για τους χαρακτήρες του, που είναι –πάνω απ΄ όλα– απίστευτα ανθρώπινοι.

Το αμφίρροπο των αφηγήσεων και το συγκεχυμένο των κινήτρων αποκαλύπτουν την αγάπη του δημιουργού για τους χαρακτήρες του, που είναι –πάνω απ΄ όλα– απίστευτα ανθρώπινοι.

Μια ταινία καταπληκτική, κατά τη γνώμη μου παρεξηγημένη και κατάφωρα αδικημένη από τις κριτικές. Μια ταινία αντάξια όλων των άλλων του Εγκογιάν. Συνέπεια ως προς το ύφος και την ατομική σφραγίδα στην αφήγηση, υποβλητική ατμόσφαιρα και υπέροχη μουσική από τον Μάικλ Ντάνα. Ιδιαίτερο ρυθμικό τέμπο, αποκαλυπτικοί διάλογοι και μυστηριώδης σεναριακή δομή, που επιτρέπει στις δευτερεύουσες αφηγήσεις να δέσουν αρμονικά με την κεντρική.

Atom Egoyan

Ακολουθώντας τη μεγάλη του αγάπη για την κλασική μουσική, ο Εγκογιάν σκηνοθέτησε το 1996 την όπερα «Σαλώμη», παραγωγή της Όπερας του Καναδά, που παρουσιάστηκε επίσης στο Χιούστον και το Βανκούβερ για να ξαναπαρουσιαστεί στο Τορόντο το 2002 σε sold out παραστάσεις. Ο Εγκογιάν συνεργάστηκε με το συνθέτη Ρόντνεϊ Σάρμαν για τη δημιουργία της δικής τους όπερας με τίτλο «Elsewhereless» που έκανε πρεμιέρα το 1998 στο Τορόντο, ενώ παρουσιάστηκε και στο Βανκούβερ. Την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε το «Dr. Ox’ s Experiment» του Γκέιβιν Μπράιαρς, που ανέβηκε από την Εθνική Όπερα της Αγγλίας, στο Λονδίνο.

 

 

 

Δυο λόγια ακόμη για τον Ατόμ Εγκογιάν

Η πρώτη ταινία του Ατόμ Εγκογιάν, "Next of Kin" (1984), του χάρισε μια υποψηφιότητα στα Genies, τα αντίστοιχα καναδικά Όσκαρ, στην κατηγορία του καλύτερου σκηνοθέτη ενώ κέρδισε το βραβείο Gold Ducat στην κινηματογραφική εβδομάδα του Μάνχαϊμ, γεγονός που τον βοήθησε να βρει διανομή σε διάφορες χώρες. Η επόμενή του ταινία Family Viewing (1987) τιμήθηκε με το βραβείο των κριτικών στο Λοκάρνο και ήταν υποψήφια για οκτώ Genies, μεταξύ των οποίων και καλύτερης ταινίας. Η ταινία απέκτησε μεγάλη φήμη, όταν ο Βιμ Βέντερς αρνήθηκε το βραβείο της κριτικής επιτροπής του Μόντρεαλ για την ταινία του «Τα φτερά του έρωτα» για να το δώσει στον Εγκογιάν, τον «Καναδό συνάδελφό του» όπως τον αποκάλεσε. Η επόμενη δουλειά του ήταν το Speaking Parts (1989), που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών (στο Δεκαήμερο των Σκηνοθετών) και διεύρυνε περισσότερο τη φήμη του ως δημιουργού. Δύο χρόνια αργότερα O Ασφαλιστής / The Adjuster (1991) παρουσιάζεται στο Δεκαήμερο των Σκηνοθετών στις Κάννες, κερδίζει το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ της Μόσχας καθώς και το βραβείο Toronto/City για την καλύτερη καναδική ταινία της χρονιάς στο Φεστιβάλ του Τορόντο.

Το Calendar (1993), γυρισμένο στην Αρμενία, κερδίζει το βραβείο C.I.C.A.E. καλύτερης ταινίας στο Φόρουμ του νέου κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Βερολίνου, ενώ χαρίζει στον Εγκογιάν υποψηφιότητες για καλύτερη σκηνοθεσία και καλύτερο σενάριο. Το δημιουργικό έργο του Εγκογιάν συμπληρώνουν πολλές ταινίες μικρού μήκους, προγράμματα για την τηλεόραση καθώς και εικαστικά περιβάλλοντα που έχουν εκτεθεί διεθνώς. Χρίστηκε Ιππότης των Γραμμάτων και των Τεχνών από τη Γαλλική Κυβέρνηση, έλαβε το βραβείο Λογιότητας Anahid από το Αρμενικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια και χειροτονήθηκε επίτιμος διδάκτορας σε πολλά πανεπιστήμια του Καναδά. Αυτή την περίοδο ο Εγκογιάν εργάζεται πάνω στην όπερα «Βαλκυρίες» του Βάγκνερ από την τριλογία «Ο κύκλος του δαχτυλιδιού», παραγωγή της Όπερας του Καναδά που θα παρουσιαστεί το καλοκαίρι.

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Τα σπλάχνα» (εκδ. Κριτική).


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το συναρπαστικό και αγωνιώδες σινεμά του Ντέιβιντ Φίντσερ

Το συναρπαστικό και αγωνιώδες σινεμά του Ντέιβιντ Φίντσερ

Μια αναδρομή στο κινηματογραφικό σύμπαν του David Fincher, με αφορμή τη νέα του ταινία «Mank», με κεντρικό ήρωα τον ξεχασμένο και παραγνωρισμένο (συν)σεναριογράφο του Πολίτη Κέιν του Όρσον Γουέλς

Του Θόδωρου Σούμα

Τελευταία ταινία του Ντέιβιντ Φίν...

Ηλίας Γιαννακάκης: «Είμαι απολύτως καθορισμένος από τα βιβλία και τις ταινίες»

Ηλίας Γιαννακάκης: «Είμαι απολύτως καθορισμένος από τα βιβλία και τις ταινίες»

Ένα ντοκιμαντέρ για τη μεταφορά της Εθνικής Βιβλιοθήκης από το Βαλλιάνειο Μέγαρο της Πανεπιστημίου, στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, όταν συνεχίζει να προβάλλεται για δεύτερο Σαββατοκύριακο στον κινηματογράφο Δαναό, με τα εισιτήρια να είναι σχεδόν εξαντλημένα, αυτό αποτελεί είδηση και μια καλή αφορμή να...

«Τραγουδώ Αν Τραγουδάς» του Νίκου Κορνήλιου: φιέστα επικοινωνίας, νοσταλγία της ενότητας

«Τραγουδώ Αν Τραγουδάς» του Νίκου Κορνήλιου: φιέστα επικοινωνίας, νοσταλγία της ενότητας

Επιθυμίες, κρυφοί πόθοι, μνήμες και μυστικά, όλα χορεύουν σ’ αυτήν την ταινία σε ρυθμούς απίστευτους. Για τη νέα ταινία του Νίκου Κορνήλιου «Τραγουδώ Αν Τραγουδάς/Canto si tu cantas».

Του Νίκου Ξένιου

«Υ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Τζορτζ Όργουελ: επτά δεκαετίες από τον θάνατό του – πιο επίκαιρος από ποτέ

Τζορτζ Όργουελ: επτά δεκαετίες από τον θάνατό του – πιο επίκαιρος από ποτέ

Πέθανε, σαν σήμερα, στις 21 Ιανουαρίου 1950 ο Τζορτζ Όργουελ. Ο Βρετανός συγγραφέας, κριτικός και δημοσιογράφος Έρικ Άρθουρ Μπλερ γεννήθηκε το 1903. Έμεινε στην ιστορία για την αιχμηρή κριτική που άσκησε σε κάθε είδους ολοκληρωτισμό με τα έργα του «Η φάρμα των ζώων» και «1984».

Επιμέλεια: Book P...

Συζητώντας με τον Στρατή Μπουρνάζο, του Σταύρου Ζουμπουλάκη

Συζητώντας με τον Στρατή Μπουρνάζο, του Σταύρου Ζουμπουλάκη

Για το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη «Έντεκα συναντήσεις – Συζητώντας με τον Στρατή Μπουρνάζο» (εκδ. Πόλις).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Ένα υβριδικό βιβλίο, που δεν είναι δοκίμιο, δεν είναι αυτοβιογραφία, δεν είναι συλλογή συνεντεύξεων, δεν ...

Ο εξαίσιος ίλιγγος (διήγημα)

Ο εξαίσιος ίλιγγος (διήγημα)

Έφτασε στο Παρίσι στις δώδεκα το μεσημέρι. Ο καιρός ήταν καλός, ο ήλιος έλαμπε αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Με το που κατέβηκε στην αποβάθρα του σταθμού έβγαλε τον χάρτη από τον σάκο της για να προσανατολιστεί.

Της Νατάσας Χολιβάτου

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Όψεις τουρισμού, του Αλέξη Χατζηδάκη (προδημοσίευση)

Όψεις τουρισμού, του Αλέξη Χατζηδάκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Αλέξη Χατζηδάκη «Όψεις τουρισμού – Δεκαοχτώ δοκίμια για την τουριστική ανάπτυξη, τον σχεδιασμό του χώρου και την αρχιτεκτονική», που κυκλοφορεί από τις Cube Art Editions.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

Τα φώτα του νότου, της Νίνα Γκεόργκε (προδημοσίευση)

Τα φώτα του νότου, της Νίνα Γκεόργκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Nina George «Τα φώτα του νότου» (μτφρ. Όλγα Γκαρτζονίκα), που κυκλοφορεί στις 7 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

Ανήσυχα άκρα, του Νίκου Παναγιωτόπουλου (προδημοσίευση)

Ανήσυχα άκρα, του Νίκου Παναγιωτόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος ενός διηγήματος, από τη συλλογή διηγημάτων του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Ανήσυχα άκρα», που κυκλοφορεί στις 26 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΑΝΗΣΥΧΩΝ ΑΚΡΩΝ

Έν...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Βιβλίο, το καλύτερο δώρο κι αυτές τις Γιορτές

Βιβλίο, το καλύτερο δώρο κι αυτές τις Γιορτές

Η πιο απροσδόκητη χρονιά φτάνει στο τέλος της. Για τους περισσότερους από εμάς δύσκολα φαντάζεται κανείς άλλη χρονιά που να έκρυβε μια τόσο μεγάλη έκπληξη για όλη την ανθρωπότητα. Δοκιμαστήκαμε και δοκιμαζόμαστε ψυχολογικά, συναισθηματικά, ηθικά, μετράμε απώλειες ανθρώπων δικών μας και αγνώστων που τους νιώθουμε όμω...

10+1 βιβλία για μαγικά Χριστούγεννα

10+1 βιβλία για μαγικά Χριστούγεννα

Μια επιλογή δέκα χριστουγεννιάτικων βιβλίων για πολύ μικρά και λίγο μεγαλύτερα παιδιά από τη βιβλιοπαραγωγή του 2020. Πρόκειται για όμορφα βιβλία που μεταφέρουν το πνεύμα των Γιορτών στους μικρούς αναγνώστες με τρυφερές καλογραμμένες ιστορίες. Στις παρακάτω επιλογές, η εικονογράφηση παρουσιάζει ποικιλία και μεγάλο ε...

Τα καλύτερα αστυνομικά του 2020

Τα καλύτερα αστυνομικά του 2020

Επιλογή 21 τίτλων από τα καλύτερα ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά μυθιστορήματα που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2020.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

11 Ιανουαρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Πέθανε ο αγαπητός σε Ελλάδα και Γαλλία συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης

Σε ηλικία 77 ετών και έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια, πέθανε ο συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης, όπως έγινε γνωστό από τον εκδοτικό του οίκο, τις εκδόσεις Μεταίχμιο. 

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ