Για τη μουσική παράσταση του Marc Ribot και των The Young Philadelphians, η οποία παρουσιάστηκε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση στις 20 Οκτωβρίου.
Της Χρύσας Στρογγύλη
Ο Μαρκ Ρίμπο και οι Young Philadelphians παρουσιάστηκαν στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου. Το γκρουπ περιλαμβάνει τρεις κορυφαίους μουσικούς, συνεργάτες του Ρίμπο (τους μπασίστες Τζαμαλαντίν Τακούμα και Αλ ΜακΝτάουελ και τον ντράμερ Τζι Κάλβιν Γουέστον), καθώς και ένα τρίο εγχόρδων (τον Άξελ Λίντνερ και τον Γιόν Λόκαμπ στο βιολί και τον Νέιθαν Μποντράγκερ στο τσέλο).
Ένας ήχος εκστατικός
Ήδη από τις πρώτες νότες που ακούστηκαν στην αίθουσα, η ατμόσφαιρα έγινε εκρηκτική. Ο ντράμερ, τοποθετημένος στο κέντρο της σκηνής μπροστά σε ένα εντυπωσιακό ντραμ-σετ, ξεχείλιζε από ενέργεια, ενώ δεξιά και αριστερά του βρίσκονταν, από μια μεριά ο Μαρκ Ρίμπο με την ηλεκτρική του κιθάρα και από την άλλη οι δυο μπασίστες. Οι χημεία τους, εκπληκτική. Δίπλα στον Ρίμπο κάθονταν οι τρεις μουσικοί των εγχόρδων και ανάμεσά τους ένα διαφανές παραβάν από πλέξι-γκλας, προορισμένο να «κόβει» τον ήχο των ηλεκτρικών οργάνων ώστε οι μουσικοί του τρίο εγχόρδων να μπορούν να ακούν καλύτερα τον εαυτό τους από το μόνιτορ.
Ο ήχος γνώριμος, διασκεδαστικός και χορευτικός, με τη φρεσκάδα και τον ενθουσιασμό εφηβικού συγκροτήματος που «γκρουβάρει» στο υπόγειο γκαράζ ενός σπιτιού του Νιου Τζέρσι, τη γενέτειρα πόλη του Ρίμπο.
Ο ήχος γνώριμος, διασκεδαστικός και χορευτικός, με τη φρεσκάδα και τον ενθουσιασμό εφηβικού συγκροτήματος που «γκρουβάρει» στο υπόγειο γκαράζ ενός σπιτιού του Νιου Τζέρσι, τη γενέτειρα πόλη του Ρίμπο. Απολαμβάνοντας την μπάντα αυτήν, νιώθει κανείς ότι βρίσκεται με το ένα πόδι στο παρελθόν και με το άλλο στο μέλλον. Γιατί ο Ρίμπο δεν έπεσε στην παγίδα της νοσταλγίας, στη σιγουριά του all time classic, στις μουσικές συμβάσεις μιας άλλης εποχής, μολονότι πολλά από τα κομμάτια του θύμιζαν μουσικές που έχουμε ακούσει στο παρελθόν και έχουμε διασκεδάσει μαζί τους. Εμπλουτίζει τη μουσική του με πρωτοποριακά στοιχεία. Εντάσσει τα έγχορδα κλασικής ορχήστρας και τα αξιοποιεί άλλοτε με τρόπο χιουμοριστικό (παιχνίδια με τον ρυθμό, τα ηχοχρώματα, τις συνηχήσεις, τη δημιουργία «θορύβου») και άλλοτε για να δώσει στον ήχο του μια μουσική «γυαλάδα» που σπάει τις αιχμές των ηλεκτρικών οργάνων. «Παίζει» με μελωδίες τις οποίες «πειράζει» με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, προτιμώντας ως μουσικό χαλί μια ρυθμική και μελωδική λούπα (επαναλαμβανόμενη ρυθμική και μελωδική μουσική φράση), τόσο οικεία και εύπεπτη που καθιστά το κομμάτι αμέσως αναγνωρίσιμο.
Η μπάντα είχε αστείρευτη ενέργεια και οι μουσικοί βρίσκονταν σε μια έκσταση που μαρτυρούσε πόσο δεμένοι είναι μεταξύ τους και πόσο καλά επικοινωνούν μέσω της μουσικής τους. Στο μέσο της συναυλίας, η οποία κινήθηκε σε έντονους και γρήγορους ρυθμούς, απολαύσαμε τις αυτοσχεδιαστικές ικανότητες του Μαρκ Ρίμπο στην ηλεκτρική κιθάρα, σε ύφος νοσταλγικού μπλουζ, με τα έγχορδα να αποτελούν το ρυθμικό και αρμονικό υπόστρωμα του αυτοσχεδιασμού.
Δύσκολο να μείνει κανείς καθηλωμένος στο κάθισμα όταν ακούει ροκ, τζαζ, funk ήχους στη διαπασών και όταν εισπράττει από τους μουσικούς μια φλογερή και οργιαστική αύρα.
Το στοιχείο που δεν ταίριαζε ήταν ο ίδιος ο χώρος της Κεντρικής Σκηνής της Στέγης. Αν και το κοινό ήταν ενθουσιώδες, σίγουρα θα απολάμβανε περισσότερο τη συναυλία μέσα σε ένα νάιτ κλαμπ, έχοντας τη δυνατότητα του χορού. Δύσκολο να μείνει κανείς καθηλωμένος στο κάθισμα όταν ακούει ροκ, τζαζ, funk ήχους στη διαπασών και όταν εισπράττει από τους μουσικούς μια φλογερή και οργιαστική αύρα. Όπως λέει και ο ίδιος ο Ρίμπο: «Είναι υπέροχο να χορεύει ο κόσμος στις συναυλίες μας. Η ιδέα είναι να συνδυάσουμε τους χορευτικούς ρυθμούς της ντίσκο με τον ενστικτώδη αυτοσχεδιασμό.»
Ένας μουσικά ανένταχτος κιθαρίστας
Ο Μαρκ Ρίμπο είναι ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης με σπουδές κλασικής κιθάρας. Μπορεί κανείς να του δώσει πολλούς χαρακτηρισμούς και οι περισσότεροι βέβαια θα ήταν σωστοί: no wave, rock, Cuban και free jazz κιθαρίστας, experimentalist. Ανήσυχο πνεύμα, συνεχίζει να εξερευνά διάφορους μουσικούς κόσμους και να πειραματίζεται. Στη χθεσινή συναυλία βιώσαμε μια πτυχή μόνο της εξαιρετικής μουσικής του δημιουργίας. Αν και πολλοί καλλιτέχνες φτιάχνουν τη μπάντα που τους ταιριάζει και εμφανίζονται διαρκώς μαζί, ο Μαρκ Ρίμπο συνεργάζεται με διάφορα συγκροτήματα και με το καθένα από αυτά παίζει και διαφορετικό είδος.
Έχει 20 δίσκους με το όνομά του και συνεργασίες με μεγάλα ονόματα, όπως ο Τομ Γουέιτς, ο Έλτον Τζον, ο Ρόμπερτ Πλαντ, ο συνθέτης Τζον Ζορν, οι Black Keys και πολλοί άλλοι. Πολλά άλμπουμ του έχουν χαρακτηριστεί αριστουργήματα, ενώ η μουσική του έχει ακουστεί σε πολλές ταινίες όπως: Μοιραία Σχέση, ο Πληροφοριοδότης, Το ουρλιαχτό, κ.ά. Δεν δέχεται, όμως, να εντάξει τον εαυτό του σε καμιά μορφή μετεξέλιξης της ροκ, όπως και αν περιγράφεται αυτή. Θεωρεί τον εαυτό του μουσικό του «περιθωρίου» και τον ενοχλεί που σήμερα ένας επαγγελματίας μουσικός πρέπει να ασχολείται με τις δημόσιες σχέσεις και να μανατζάρει τον εαυτό του.
* Η ΧΡΥΣΑ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ είναι μουσικός και εκπαιδευτικός.
