alt

Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ σχεδίασε δέκα νέους πίνακες στο iPad του υμνώντας την άνοιξη, και τους μοιράστηκε σε ένα ρεπορτάζ του BBC. Μ' αυτό ως αφορμή, κάνουμε μια μικρή αναδρομή σε ετερόκλιτα και πρωτοποριακά έργα του. 

Του Ιωάννη Πάππου

«Ξεκίνησα τον χειμώνα να ζωγραφίζω αυτά τα δέντρα, τα οποία σιγά σιγά ανθίζουν – αυτή είναι η φάση στην οποία βρισκόμαστε. Την ίδια στιγμή o ιός ξέφυγε και βρίσκεται παντού, γι’ αυτό και ήταν πολλοί αυτοί που μου είπαν ότι τα σχέδιά μου ήταν γι’ αυτούς ένα διάλειμμα απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω τους» είπε ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ στο ΒΒC από τη Νορμανδία όπου βρίσκεται απομονωμένος λόγω της καλπάζουσας COVID-19 πανδημίας. 

Καθισμένος στον κήπο του καινούργιου του σπιτιού, μοιράστηκε με τους θεατές του BBC, για πρώτη φορά, εννέα καινούργια έργα, που έφτιαξε τις τελευταίες μέρες στο iPad του, περιμένοντας την άνοιξη. Λίγες μέρες πριν είχε αναρτήσει στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram ένα έργο του, στο οποίο απεικονιζόταν μια συστάδα κίτρινων νάρκισσων, και είχε γράψει από κάτω: «Να θυμάσαι πως δεν μπορούν να καταργήσουν την άνοιξη».

alt
Ένας από τους εννέα νέους πίνακες που έφτιαξε ο 
Ντέιβιντ Χόκνεϊ τις τελευταίες εβδομάδες.




Ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ (Βρετανός, γεν. 1937) εδώ και 60 χρόνια έχει διαγράψει μια μοναδική πορεία στη ζωγραφική, την οποία έχει συνδέσει άρρηκτα με τη ζωή του. Ζωγραφίζει ό,τι του αρέσει, αγαπά ή ποθεί. Παράλληλα, έχει εμμονή με τις οπτικές προκλήσεις της τέχνης του, με τις καινούργιες τεχνολογίες και –πάνω απ’ όλα– με το πώς βλέπουμε τέχνη, με την εμπειρία του να βλέπουμε τέχνη. 

«Έχουμε χάσει την επαφή με τη φύση, μάλλον ανόητα, καθώς είμαστε κομμάτι της κι όχι έξω από αυτή. Αυτή η φάση θα περάσει με το πέρασμα του χρόνου, κι έπειτα τι; Τι θα έχουμε μάθει; Είμαι 83 χρόνων, θα πεθάνω. Ο λόγος που πεθαίνεις είναι ότι γεννήθηκες».

Τα πρώτα χρόνια

Διάσημος πριν καν αποφοιτήσει από to Royal College of Art, ο Χόκνεϊ ζωγραφίζει ομοερωτικά, κάτι που απαιτούσε θάρρος τη δεκαετία του ‘60, μιας και τότε η ομοφυλοφιλία ήταν ακόμα παράνομη στην Αγγλία. Για τον Χόκνεϊ η αφηρημένη τέχνη («θρησκεία» για τους εικαστικούς στα ‘50s) δεν είναι αρκετή. Την συνδυάζει με αφορισμούς του δρόμου, γκέι προπαγάνδα και καθρέφτες και δημιουργεί ένα ποπ μανιφέστο στα χνάρια του Francis Bacon αλλά πολιτικοποιημένο (“The Cha-Cha That Was Danced Ιn Τhe Early Hours of the 24th March”, 1961, “ Cleaning Teeth, Early Evening (10pm) W11”, 1962).

Μετά την αποφοίτησή του, ο Χόκνεϊ ζωγραφίζει το Λος Άντζελες όπως το φαντάζεται, πριν να το επισκεφτεί. Οι σκούροι τοίχοι των κατοικιών του Λονδίνου γίνονται σπίτια με φως και λουλούδια στο μπάνιο. Δύο άντρες πλένονται κάτω από ντους (“Domestic Scene, Los Angeles”, 1963), ενώ τους περιβάλλει μια οικιακή πολυτέλεια, που δεν υπήρχε στην Αγγλία του '60. Μικροί καταρράκτες τρέχουν από το κορμί του ενός άντρα και ζωγραφίζονται με όσο το δυνατόν περισσότερα χρώματα, για να αποδοθεί η διάφανη κίνηση του νερού στο σώμα. 

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60, εγκατεστημένος στο Λος Άντζελες πλέον, ο Χόκνεϊ ξαναγίνεται παιδί, βλέπει τα πάντα από την αρχή. Αφήνει το λάδι για τα καθαρά ακρυλικά χρώματα που ταιριάζουν πιο πολύ στα σπίτια που τώρα πια ζωγραφίζει – σχεδιασμένα με τις αρχές του μοντερνισμού. Στον πίνακα “A Bigger Splash” (1967) χρησιμοποιεί ρολό τοίχου βαψίματος για να αποφύγει τις ατέλειες από το ίχνος του πινέλου. Ο πίνακας χαρακτηρίζεται από απόλυτη γεωμετρία, η οποία τονίζεται από το εντυπωσιακό και άναρχο πιτσίλισμα του νερού («φορτωμένο» με πλήθος τεχνικών και αισθητικών αναφορών, μεταξύ αυτών και του Jackson Pollock). Ο βατήρας σε προκαλεί να μπεις στην εικόνα, σου λέει πως θα είσαι ο επόμενος στην πισίνα. Αυτή η πρόσκληση να εμπλακείς, να γίνεις μέρος της εικόνας, να χαθείς στο κόσμο της, θα καθιερώσει τον Χόκνεϊ ως τον πλέον αντιπροσωπευτικό καλλιτέχνη του Λος Άντζελες – μιας πόλης, η οποία είναι στημένη γύρω από την έμπειρα τού να «χάνεσαι» σε εικόνες.

alt
Mr. and Mrs. Clark and Percy

Η πρώτη ανάγνωση βλέπει στους πίνακες του Χόκνεϊ αισιοδοξία. Τα queer σοκάκια της Αγγλίας, έχουν γίνει γρασίδι σε ακριβά σπίτια. Αυτό που ενδιαφέρει τον Χόκνεϊ είναι πώς αποφασίζουμε να δούμε τη ζωή, τόσο σαν διάθεση, όσο και πρακτικά, κυριολεκτικά, σαν να βλέπουμε μέσα από μια κάμερα. «Είμαι αισιόδοξος, αλλά όχι αφελής« δηλώνει. Δημόσια, η ζωή του Χόκνεϊ (και η ζωή αυτων που ζωγραφίζει) παραμένει ταμπού στο Hollywood. Ξέρει ότι τα αντρικά κορμιά πρέπει να βρίσκονται κλεισμένα σε βίλες. Έτσι, φτιάχνει πίνακες με ζευγάρια, τα διπλά πορτρέτα (“Christopher Isherwood and Don Bachardy” - 1968, “Mr. and Mrs. Clark and Percy” - 1971) τοποθετώντας τα σε εσωτερικούς χώρους, αφήνοντας όμως, να πέσει το φως του Λος Άντζελες επάνω στα τζάμια και στα γυάλινα τραπέζια. 

Στην κυρία Κλαρκ ο Χόκνεϊ αποδίδει στο πρόσωπό της, τη σκιά της Τζοκόντας. Για τον Χόκνεϊ η εναλλαγή φωτός και σκιάς στο πρόσωπο της Μόνα Λίζα είναι από τα στοιχεία που τον καθιστούν υποδειγματικό έργο τέχνης. Η σκιά είναι αυτή που φτιάχνει το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντας.

Κι εδώ η πρώτη ανάγνωση, ίσως τα κατατάξει στο επίπεδο των σκηνικών σχολικής παράστασης. Η αλήθεια είναι όμως ότι συγκεντρώνουν ανεπανάληπτο και σπάνιο συμβολισμό μαζί με υψηλή τεχνική: στην κυρία Κλαρκ ο Χόκνεϊ αποδίδει στο πρόσωπό της, τη σκιά της Τζοκόντας. Για τον Χόκνεϊ η εναλλαγή φωτός και σκιάς στο πρόσωπο της Μόνα Λίζα είναι από τα στοιχεία που τον καθιστούν υποδειγματικό έργο τέχνης. Η σκιά είναι αυτή που φτιάχνει το αινιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντας. 

Ιδιοφυΐα, σθένος και αισιοδοξία

Το 1973 ο Χόκνεϊ πρωταγωνιστεί στην ταινία A Bigger Splash, ένα φιλμ στα όρια του ντοκιμαντέρ. Σ’ αυτό ο Χόκνεϊ αφηγείται την ιστορία του χωρισμού του από τον σύντροφό του Peter Schlesinger, ενώ ο πόνος και η θλίψη τον έχουν σχεδόν παραλύσει. Αντί να «ξεγελάσει» τη θλίψη του δουλεύοντας ή βγαίνοντας διαρκώς στα μπαρ, αποφασίζει να πενθήσει τη σχέση του και να μας αφηγηθεί στιγμιότυπα αυτής. Η συναισθηματική αφήγηση της προσωπικής ιστορίας του, έρχεται σε αντίθεση με την έλλειψη αφήγησης στα έργα του. Νιώθει να ασφυκτιά με τη στατικότητα, με τη σταθερή οπτική γωνία παρουσίασης των θεμάτων του και εν τέλει με την ψευδαίσθηση του ρεαλισμού στη ζωγραφική, συνθήκη που σύμφωνα με τον Χόκνεϊ δεν επιτρέπει στην ιστορία να προχωρήσει μέσα στον χρόνο.

alt
Pearblossom Hwy.

Φιλοδοξώντας να απαλλαγεί από τον περιορισμό των τριών διαστάσεων, ανακάλυψε μια «αιμομικτική» σχέση μεταξύ ζωγραφικής και ενός είδους φωτογραφίας[1], που υπήρχε από την Αναγέννηση, κι έτσι αποφάσισε κι αυτός να «ζωγραφίσει» με μια φωτογραφική μηχανή. Πηγαίνει στην έρημο Μοχάβι όπου χρησιμοποιεί 650 ρολά φιλμ και φωτογραφίζει ένα σταυροδρόμι από χιλιάδες διαφορετικές οπτικές γωνιές. Έπειτα, κόβει και κολλάει τις φωτογραφίες, τις συρράπτει (τα περίφημα “joiners”), με αποτέλεσμα να δημιουργήσει μια εικόνα που όταν την κοιτάς νιώθεις ότι βλέπεις το τοπίο, όπως θα το έβλεπες εάν οδηγούσες μέσα στην έρημο (“Pearblossom Hwy.,” - 1986). Από εκείνη τη στιγμή σταματά να χρησιμοποιεί τις λέξεις «ζωγραφική» και «φωτογραφία» και αρχίζει να μιλά για «εικόνες». 

Έπειτα από την έρημο, τα πάντα για τον Χόκνεϊ είχαν να κάνουν με το πώς τα μάτια μας κινούνται μέσα στον χωροχρόνο. Όταν χαζεύουμε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, το κοιτάμε γύρω-γύρω, από διαφορετικές γωνιές. Η αποτύπωση αυτών των «στιγμών» των ματιών μας –στο καπό, στα φανάρια, στα λάστιχα κ.λπ.–, είναι μια μορφή κυβισμού. Στο έργο “Larger Interior” (1988), είμαστε στο σπίτι του καλλιτέχνη στα Hollywood Hills, μέσα από δεκάδες διαφορετικές γωνιές, σαν να περπατάμε από την καρέκλα προς το τζάκι ή από το τζάκι προς στη βεράντα. Βλέπουμε μικρούς Picasso παντού. 

alt
Pacific Coast Highway and Santa Monica


Ο κυβισμός και οι πολλαπλές διαστάσεις του του γίνονται τρόπος ζωής. Οδηγώντας με φίλους στην Καλιφόρνια «χορογραφεί» κρυφά τη διαδρομή. Κανονίζει ώστε στροφές με αποκαλυπτική θέα προς τη θάλασσα να συμπέσουν με δραματικά σημεία στη μουσική του Wagner στο κασετόφωνο του αυτοκίνητου. Είναι η περίοδος που πηγαίνει όλο και πιο συχνά σε κηδείες φίλων του, που έχασαν τη μάχη με το AIDS. Όλα αυτά θα περάσουν και στα έργα του και κάπως έτσι οι γωνίες στις εικόνες του θα μαλακώσουν σε καμπύλες και θα γίνουν στροφές (“Pacific Coast Highway and Santa Monica” - 1990).

Στις αρχές του 2000 επιστρέφει στην Αγγλία και φτιάχνει μεγαλύτερα έργα που είναι γεμάτα ηρεμία και σιγουριά (“A Closer Winter Tunnel” - 2006, “Bigger Trees Near Warter” - 2007, με διαστάσεις 4,5 x 12 μέτρα). Τους δίνει μόνο μια οπτική γωνία, αλλά τα κάδρα είναι τόσο μεγάλα, ώστε αυτός που τα κοιτάζει γίνεται η φιγούρα μέσα στους πίνακες. Πειραματίζεται ασταμάτητα με τεχνολογίες και τον ενδιαφέρει η ζωγραφική που δεν έχει ούτε χαρτί ούτε μπογιά, η ζωγραφική που «δεν υπάρχει», γι’ αυτόν, που γίνεται πάνω σε οθόνες – από το πρώτο Quantel Paintbox, 30 χρόνια πριν, μέχρι το τελευταίο iPhone και iPad. 

Στην ένατη δεκαετία της ζωής του ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ δουλεύει ασταμάτητα. Η πιο παραγωγική ώρα της ημέρας του είναι πριν σηκωθεί από το κρεβάτι, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Κοιτάζει έξω από το παράθυρο και ζωγραφίζει με τις animation επιλογές του τηλεφώνου του πάνω σε ό,τι βλέπει η κάμερα. «Όταν δουλεύω νιώθω 30 χρόνων» λέει. «Αγαπώ τη ζωή».

* Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΠΠΟΣ είναι συγγραφέας και σύμβουλος επιχειρήσεων.
Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Hotel Living» (μτφρ. Χρήστος Καψάλης, εκδ. Λιβάνη).


[1] Υποστηρίζει ανοιχτα ότι οι δάσκαλοι της Αναγέννησης χρησιμοποιούσαν οπτικά υλικά, όπως κυρτούς καθρέφτες και αργότερα γυαλιά, για να προβάλουν απεικονίσεις πορτραίτων πάνω σε καμβάδες ωστε να τα ζωγραφίσουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πραγματικότητα, κάτι που μοιάζει με φωτογραφία.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Nick Cave στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μαζί με τον Colin Greenwood των Radiohead

Ο Nick Cave στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μαζί με τον Colin Greenwood των Radiohead

1, 2 και 3 Ιουνίου ο Nick Cave θα βρεθεί στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, μαζί με τον Colin Greenwood των Radiohead.

Επιμέλεια: Book Press

Η Στέγη ανοίγει για πρώτη φορά την αγκαλιά της στον αξεπέραστο Nick Cave, ο οποίος επιστρέφει...

Η ειρηνική «επέλαση των Βαλκυριών» του Ρίχαρντ Βάγκνερ στη Λυρική Σκηνή

Η ειρηνική «επέλαση των Βαλκυριών» του Ρίχαρντ Βάγκνερ στη Λυρική Σκηνή

Στις 10 Μαρτίου και για πέντε ακόμη παραστάσεις ανεβαίνει στην  Εθνική Λυρική Σκηνή η εμβληματική «Βαλκυρία» του Ρίχαρντ Βάγκνερ σε σκηνοθεσία του Τζων Φούλτζειμς και συμπαραγωγή με την Βασιλική Όπερα της Δανίας. Κενρική εικόνα: © Eθνική Λυρική Σκηνή. 

Γράφει η Έλενα Χουζούρη...

Η Αλίκη Καγιαλόγλου συναντά τον Φερνάντο Πεσσόα και τα πορτογαλικά fados

Η Αλίκη Καγιαλόγλου συναντά τον Φερνάντο Πεσσόα και τα πορτογαλικά fados

Η Αλίκη Καγιαλόγλου, σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, για μια μόνο παράσταση το Σάββατο 6 Απριλίου: «Η θαλασσινή ωδή του Fernando Pessoa και τα fados της εφηβείας μου» στη Θεατρική Σκηνή Δήμου Αβδελιώδη – Studio new star art cinema [Σταυροπούλου 33, Αθήνα].

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Γυναικείο Βραβείο Μυθοπλασίας»: Ανακοινώθηκε η βραχεία λίστα του Women's Prize for Fiction 2024

«Γυναικείο Βραβείο Μυθοπλασίας»: Ανακοινώθηκε η βραχεία λίστα του Women's Prize for Fiction 2024

Η νικήτρια του βραβείου Women's Prize for Fiction 2024 (όπως και της κατηγορίας Non fiction που θεσμοθετήθηκε από φέτος) θα ανακοινωθεί στις 13 Ιουνίου. Κεντρική εικόνα: Από αριστερά προς τα δεξιά οι Aube Rey Lescure, Claire Kilroy και V. V. Ganeshananthan.

Επιμέλεια: ...

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

Για το βιβλίο «Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ [Guadalupe Nettel] (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Kεντρική εικόνα: έργο της street artist Οla Volo © olavolo.com.

Γράφει η Φανή Χατζή

Όσο η άποψη ότι ο γενε...

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

Για το ντοκιμαντέρ «TACK» (παραγωγή Onassis Culture) της Βάνιας Τέρνερ με πρωταγωνίστριες τη Σοφία Μπεκατώρου, που πρώτη ξεκίνησε το ελληνικό #MeToo, και την Αμαλία Προβελεγγίου, της οποίας η καταγγελία για βιασμό από τον προπονητή της από τα έντεκά της οδήγησε στην πρώτη δίκη-ορόσημο όχι μόνο για τη δικαίωσή της αλ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Υπάρχει μια «μικρή» ή μια «σύντομη» ιστορία για το… οτιδήποτε. Οι τίτλοι βιβλίων που επιχειρούν (και καταφέρνουν) να συμπυκνώσουν μεγάλα θέματα σε, συνήθως, ολιγοσέλιδα βιβλία είναι πάρα πολλοί. Εντυπωσιακά πολλοί. Στην παρακάτω πολύ ενδεικτική επιλογή είκοσι ενός βιβλίων μπορεί καν...

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ