Για την ευτυχία των νεκρών, VINCIANE DESPRET

"Ολοκλήρωσε το πένθος σου". Αυτή είναι μια επιτακτική προτροπή που συχνά επιβάλλεται σε όλους όσους έρχονται αντιμέτωποι με την απώλεια ενός κοντινού τους προσώπου. Ωστόσο, το να "ξεφορτωθούμε" τους νεκρούς μας αποτελεί άραγε ένα ανυπέρβλητο ιδανικό, από το οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει εάν θέλει να μην υποφέρει υπερβολικά;
Η Vinciane Despret ξεκίνησε την έρευνά της ακούγοντας ιστορίες. "Τους έλεγα: "Διεξάγω μία έρευνα πάνω στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι που χάθηκαν μπαίνουν στη ζωή των ζωντανών. Δουλεύω πάνω στην εφευρετικότητα των σχέσεων μεταξύ αυτών που έφυγαν και αυτών που μένουν"".
Η μία ιστορία έφερε την άλλη. "Έχω μια φίλη που φοράει τα παπούτσια της γιαγιάς της, έτσι ώστε η τελευταία να συνεχίσει να τριγυρίζει στον κόσμο. Μία άλλη φίλη ξεκίνησε να σκαρφαλώνει σε ένα από τα ψηλότερα βουνά παρέα με τις στάχτες του πατέρα της για να μοιραστεί μαζί του τις πιο όμορφες ανατολές. Ένας κοντινός μου άνθρωπος, την παραμονή των γενεθλίων της γυναίκας του που έχει πεθάνει, της ετοιμάζει το αγαπημένο της φαγητό κ.λπ.".
Η συγγραφέας αφέθηκε να διδαχθεί από τους τρόπους ύπαρξης που εξερευνούν οι νεκροί και οι ζωντανοί μαζί. Έμαθε από τον τρόπο με τον οποίο οι ζωντανοί που συνάντησε καθίστανται ικανοί να υποδεχτούν την παρουσία αυτών που φεύγουν. Στην πορεία, μάς δείχνει πώς να ξεφύγουμε από το δίλημμα μεταξύ του "αυτό ανήκει στη φαντασία" και του "είναι απλούστατα αληθινό και πραγματικό".
Τελευταία, οι νεκροί έγιναν πολύ διακριτικοί, χάνοντας κάθε ορατότητα. Στις μέρες μας, ίσως τα πράγματα να μπορούσαν να αλλάξουν και οι νεκροί να ξαναγίνουν πιο ενεργοί. Διεκδικούν, προτείνουν τη βοήθειά τους, προσφέρουν υποστήριξη ή και παρηγοριά... Και μάλιστα το κάνουν με τρυφερότητα και συχνά με χιούμορ.
Υπερβολικά σπάνια το λέμε, πόσο ευτυχισμένους μπορούν να μας κάνουν κάποιοι νεκροί! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)