alt

Για το βιβλίο του Ζοζέφ Αντράς «Κανακύ» (μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου).

Του Νίκου Ξένιου

Είτε υπό το προσωπείο του ειρηνιστή χριστιανού, είτε υπό αυτό του δολοφόνου κομμουνιστή, ο Ντιανού ενέπνευσε τον Ζοζέφ Αντράς στο να αναζητήσει τα ίχνη αυτού του μαχητή στο Κανακύ. Το βιβλίο του Κανακύ κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου σε γλαφυρή μετάφραση Γιώργου Καράμπελα.

Από τον Απρίλιο έως τον Μάιο του 1988, λίγο πριν από τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας, η υπόθεση της ομηρίας στο νησί Ουβεά, στη Νέα Καληδονία, επιφέρει παρέμβαση των γαλλικών ειδικών δυνάμεων, με τον τραγικό απολογισμό είκοσι ενός νεκρών, από τους οποίους δεκαεννέα ήταν Κανάκ. Μεταξύ αυτών και ο Αλφόνς Ντιανού [1]: είκοσι οκτώ χρονών μουσικός που προσανατολιζόταν για το χρίσμα του ιερωμένου, θαυμαστής του Γκάντι, χαρισματικός αντιϊμπεριαλιστής ακτιβιστής τύπου Μπομπ Μάρλεϊ, που υπήρξε μέλος του FLNKS (του Μετώπου για την Απελευθέρωση των Σοσιαλιστών και των Κανάκ) και που επιδίωξε να δηλώσει την επιθυμία των Κανάκ για εθνική ανεξαρτησία συλλαμβάνοντας κάποιους αστυνομικούς ως ομήρους. Ο Μιτεράν τους αποκάλεσε «βαρβάρους» κι έδωσε την εντολή στο Rainbow Warrior να συνθλίψει την αντίδραση, ενώ ο Σιράκ τους αποκάλεσε «υπανθρώπους» και «τρομοκράτες». Η μητροπολιτική Γαλλία (οι Γάλλοι, κατά πάσαν πιθανότητα, αγνοούσαν την ύπαρξη του Ντιανού μέχρι πρόσφατα) τελικά ενέκρινε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος αυτοπροσδιορισμού στη Νέα Καληδονία τον Νοέμβριο του 2018, αλλά δυστυχώς, ένα ποσοστό 56,4% όσων ψήφισαν παρέμειναν πιστοί στη Γαλλία. Μια θυσία που πήγε έτσι, στον βρόντο...

Ο μάρτυρας: θύμα του συστήματος ή μέρος του συστήματος;

Ο Αντράς προτίθεται να αφηγηθεί “μέσα από τη διαδρομή ενός ατόμου, μια συλλογική πάλη με παμπάλαιες ρίζες”. Να δώσει τον λόγο “σε όσες και όσους εμπλέκονται κατά πρώτον σ’ αυτήν την ιστορία”, να είναι “απλός ιμάντας μεταβίβασης, αφηγητής που συγκεντρώνει όπως μπορεί τα ζωντανά και νεκρά κομμάτια”.

Το βιβλίο θέτει στο στόχαστρό του τη λειτουργία του κράτους και της κεντρικής εξουσίας. Βέβαια, όλοι ξέρουμε πως τα αυταρχικά πολιτικά συστήματα εντάσσουν εύκολα τέτοια βιβλία στο οπλοστάσιό τους. Κατ’ ουσίαν η διανόηση δεν αντιμάχεται αποτελεσματικά την πηγή της καταπίεσης των ανθρώπων. Γι’αυτό στο Κανακύ τα ονόματα των στρατιωτικών και η ακριβής παράθεση των υπευθύνων δεν έχει παρά αξία στον παραδειγματικό άξονα. Αυτό που «μετράει» στο βιβλίο είναι η προσωπικότητα και ο ψυχισμός του κάθε ήρωα ξεχωριστά. Ο Αντράς προτίθεται να αφηγηθεί «μέσα από τη διαδρομή ενός ατόμου, μια συλλογική πάλη με παμπάλαιες ρίζες». Να δώσει τον λόγο «σε όσες και όσους εμπλέκονται κατά πρώτον σ’ αυτήν την ιστορία», να είναι «απλός ιμάντας μεταβίβασης, αφηγητής που συγκεντρώνει όπως μπορεί τα ζωντανά και νεκρά κομμάτια» (σ. 29). Να γράψει ένα ημερολόγιο ταξιδιού σ’ αυτό το παραμελημένο αρχιπέλαγο, ένα χρονικό καταγραφής συναντήσεων και γνωριμιών, αλλά και μια ντοκουμενταρισμένη ανάπλαση ενός πρόσφατου αιματηρού ιστορικού γεγονότος: θέλει το βιβλίο του να λειτουργήσει ως αναστοχασμός πάνω στον γαλλικό ιμπεριαλισμό, προβληματική που ξεκινά ήδη από το «Για τα πληγωμένα μας αδέρφια», όπου θίγει τον πόλεμο της Αλγερίας, και χάριν του οποίου κέρδισε το βραβείο Γκονκούρ (για να το αρνηθεί, κατόπιν, με ισχυρή επιχειρηματολογία).

Σαν άλλος Μπλαιζ Σαντράρ, σαν άλλος Κερουάκ, σαν άλλος Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον, σαν άλλος Καββαδίας, ο Αντράς συμπαθεί τις αποβάθρες, τα λιμάνια, τους ανοιχτούς ορίζοντες και τις στέππες. Όπως ο Αντρέ Ζιντ στο Κονγκό, ο Παναΐτ Ιστράτι στη Σοβιετική Ένωση και ο Ζαν Ζενέ στον Λίβανο, προσπαθεί να αποκαταστήσει αυτούς που ο ίδιος εκτιμά ως θύματα της ιστορικής συγκυρίας, και συγκεκριμένα τον πιο ιδεαλιστή ανάμεσά τους: «Προτιμώ ένα μαχητικό πιστό από έναν βολεμένο άθεο» δηλώνει σε συνέντευξή του ο συγγραφέας, αναφερόμενος στη χριστιανική πίστη του ήρωά του. Αναδεικνύει τις άδηλες πτυχές μιας κυριολεκτικής σφαγής στον βωμό της αποικιοκρατίας, επιχειρώντας ένα οδοιπορικό στο Κανακύ (τη γη που κατοικείται κατά 23% από μελανήσιους Κανάκ) και επιστρατεύοντας μαρτυρίες όσων έζησαν τα τραγικά γεγονότα και το τεράστιο πολιτικό φιάσκο που κατέστησε μάταιη τη θυσία αυτών των ανθρώπων. Δεν διστάζει να αναφερθεί στα μέλη της παρισινής κομμούνας που επιβίωσαν της επικής σφαγής του Θιέρσου (Thiers) και εξορίστηκαν στη Νέα Καληδονία, για να γεννήσουν, παρά ταύτα, απογόνους που θα γίνονταν θύτες και καταπιεστές των Κανάκ.

«Η λογοτεχνία δεν είναι παρά σημάδια που σκαλίζουμε σ’ ένα χαρτί»

Με αμιγώς δημοσιογραφικό ύφος, ο Αντράς συναντά τους συγγενείς του εκλιπόντος, βολιδοσκοπεί την κατάσταση στις ατόλλες αυτές του Ειρηνικού, διασώζει τη χολερική φιγούρα αυτού του ελαφρώς μανιοκαταθλιπτικού και χαρισματικού “γκουρού” της εθνικής αυτοδιάθεσης, θέτοντας ενδιάμεσες αφηγήσεις των περιστατικών εν είδει αναπαράστασης.

Πρόκειται για τη σκιαγράφηση μιας περίπλοκης, ιδιότυπης προσωπικότητας. Απομονώνοντας τον Ντιανού από την ιστορική συγκυρία, τον εξυψώνεις, εξατομικεύεις τον αγώνα των συμπατριωτών του για την ανεξαρτησία. Τα γεγονότα που αφηγείται, καθώς εκτυλίσσονται μέσα σε σύντομη χρονική περίοδο, παραμένουν στην κορνίζα των περιστάσεων και στερούνται διαχρονικού χαρακτήρα. Ωστόσο, καθώς συνιστούν λεπτομέρειες της ανθρώπινης ζωής που αξιολογούνται «en situation» από τον συγγραφέα, τελικά αποδίδεται τόσο ο εφήμερος χαρακτήρας της αντίδρασης, όσο και η ρευστότητα κάποιων πολιτικοκοινωνικών βεβαιοτήτων: στη μέθοδο καταγραφής του ο συγγραφέας περιλαμβάνει ένα χρονολόγιο, τις ημερομηνίες των συνεντεύξεων που έδωσε ο Αλφόνς Ντιανού, το κλίμα της εξέγερσης καταγεγραμμένο πλάι πλάι με τις ιδεολογικές της αφετηρίες, αυτές της «μη βίας». Η αντίθεση προθέσεων και τελικής απόληξης της σύγκρουσης είναι πολύ ξεκάθαρη: κάποιες εκατοντάδες Κανάκ «ξανάβαψαν το δέρμα τους με μαύρο φούμο και όρμησαν σε όποιον Ευρωπαίο έβρισκαν μπροστά τους» (σ. 87). Όπως πολύ ξεκάθαρη είναι και η πρόθεση του Αντράς να διακρίνει, πέρα από τα πρόσωπα της συγκεκριμένης ιστορικής συγκυρίας, τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που δρουν σε όλες τις ιστορικές περιόδους με πανομοιότυπο τρόπο.

Η υποτιθέμενη «αντικειμενικότητα» και, φυσικά, η «ουδετερότητα» είναι, για τον συγγραφέα, το παραμύθι που επιστρατεύει το σύστημα για να παραμείνει άθικτο. Είναι το άλλο όνομα του δωσιλογισμού (σ. 260). Όμως το να παίρνεις το μέρος μιας πλευράς προϋποθέτει να διερευνάς την αλήθεια από όλες τις πλευρές. Το σκάκι είναι η αντιπαράθεση των λευκών με τα μαύρα, όμως μπορείς να το χαρακτηρίσεις ρατσιστικό παιχνίδι γιατί την πρώτη κίνηση την έχουν τα λευκά. Ακόμη και αν δεχτούμε πως αποκλείεται να είσαι αντικειμενικός, θα πρέπει να τηρήσεις τις αποστάσεις από τα γεγονότα, ώστε να είσαι δίκαιος. Με αμιγώς δημοσιογραφικό ύφος, ο Αντράς συναντά τους συγγενείς του εκλιπόντος, βολιδοσκοπεί την κατάσταση στις ατόλλες αυτές του Ειρηνικού, διασώζει τη χολερική φιγούρα αυτού του ελαφρώς μανιοκαταθλιπτικού και χαρισματικού «γκουρού» της εθνικής αυτοδιάθεσης (σ. 35), θέτοντας ενδιάμεσες αφηγήσεις των περιστατικών εν είδει αναπαράστασης. Για να αναδειχθεί (όπως στην περίφημη επιστολή του φυλάρχου της φυλής Τουϊαβέα του Ειρηνικού που διδάσκεται στα σχολεία) η άρρηκτη σχέση των ανθρώπων αυτών με τη γη. Μια σχέση που διερράγη ανεπανόρθωτα από την εισβολή των Ευρωπαίων, τουλάχιστον σε σύγκριση με το χειρόγραφο του Ντιανού: «Ο άνθρωπος Κανάκ βγαίνει από τη Γη... Η αντίληψη του Κανάκ για τη γη δεν είναι να βγάζει κέρδος από αυτήν για να ικανοποιήσει τα ατομικά και οικονομικά του συμφέροντα... Με αυτήν την αντίληψη συνέλαβαν πνευματικά οι ΓΕΡΟΙ μας μια στέρεα κοινωνική δομή: σοσιαλιστική ή κοινοτική ή θρησκευτική... Η Μάνα μας η Κανακύ είναι δυστυχισμένη που βλέπει την άνιση μοιρασιά του μητρικού της γάλακτος...» (σ. 209)

alt
Ο Αλφόνς Ντιανού

Εισηγούμενος έναν νέο τύπο ανθρωπισμού

Το ότι ο Αντράς αρνήθηκε το Γκονκούρ, αυτό είναι μια δήλωση αξιοπρέπειας και ανοίγει, ως στάση του δημιουργού, ένα τεράστιο κεφάλαιο συζήτησης.

Ο Ζοζέφ Αντράς, ο συγγραφέας που αρνήθηκε το βραβείο Γκονκούρ για το πρώτο του βιβλίο, γεννήθηκε στη Νορμανδία το 1984 και από τότε ζει σε διάφορα μέρη του κόσμου. Το ότι ο Αντράς αρνήθηκε το Γκονκούρ, αυτό είναι μια δήλωση αξιοπρέπειας και ανοίγει, ως στάση του δημιουργού, ένα τεράστιο κεφάλαιο συζήτησης. Στις συνεντεύξεις του δεν χάνει ευκαιρία να στηλιτεύσει τη λογική του «ισχυρού» και του «επιτυχημένου» που επικρατεί στη σύγχρονη Γαλλία: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το εξέφρασε με χυδαίο και σαφέστατο τρόπο: Υπάρχουν αυτοί που πετυχαίνουν και υπάρχουν και εκείνοι που είναι ένα τίποτε. Εφόσον λοιπόν ζούμε σε ένα τέτοιο οικονομίστικο φιλοσοφικό πλαίσιο, στα μάτια μου κάθε μορφή διάκρισης και επιτυχίας προσλαμβάνει μια διάσταση απωθητική». Η τοποθέτηση του συγγραφέα είναι συγκεκριμένη.

Ο ανθρωπισμός του Μαρξ στα Χειρόγραφα ’44 και εκείνος του Φόιερμπαχ, ο ασαφής και απροσδιόριστος «ανθρωπισμός» του σήμερα, ουδεμία σχέση έχουν με το ανθρωπιστικό κίνητρο που διακρίνει κανείς στις σελίδες αυτού του βιβλίου, που θέτουν τον Ζοζέφ Αντράς στην υπηρεσία μιας λογοτεχνίας «αποαποικιοποίησης» («littérature décoloniale»). Τα κύρια γνωρίσματα αυτού του τύπου ανθρωπισμού συνοψίζονται στην υιοθέτηση ενός «ιερού στόχου»: πώς να αρθεί οριστικά το αφόρητο άχθος που ρίχνει η πολιτική και οικονομική εξουσία στους ώμους της ανθρώπινης ελευθερίας και αυτοδιάθεσης: «Αν ζούσε ο Χριστός, θα ’ταν με το μέρος των αυτονομιστών!» [2]

Το βιβλίο πήρε αντιφατικές κριτικές. Ο συγγραφέας Φρανσουά Μπεγκοντό κακοχαρακτήρισε τη συγκεκριμένη μορφή στράτευσης του βιβλίου, λέγοντας με κακεντρέχεια: «Μπροστά σε δεκαεννέα ξεχασμένα πτώματα, δεν θα ’πρεπε η λογοτεχνία να σιωπήσει; Θέτω ένα ανοιχτό ερώτημα». Για να υποστηρίξουμε το βιβλίο, ας προσθέσουμε πως εδώ δεν πρόκειται απαραιτήτως για «στράτευση», αλλά για προοπτική αποκέντρωσης της λογοτεχνίας, για επιλογή ενός τύπου κοσμοπολιτισμού στη γραφή, ακόμη και για εφαρμογή των διδαγμάτων του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στην αφήγηση.

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.
Τελευταίο του βιβλίο, η νουβέλα «Το κυνήγι του βασιλιά Ματθία» (εκδ. Κριτική).
 

[1] Έγινε και ταινία, το 2011, από τον Ματιέ Κασοβίτς.
[2] Είναι χαρακτηριστικό ένα απόσπασμα από συνέντευξη του Ζοζέφ Αντράς σε ένα αλγερινό έντυπο: «To είδος που έχει εφεύρει τον Ανθρωπισμό αυτήν τη στιγμή έχει περιορίσει επικίνδυνα τον αριθμό των σπονδυλωτών πάνω στη Γη, έχει ανεβάσει την επιφάνεια των ωκεανών, έχει καταστρέψει τα δάση και έχει μολύνει το υπέδαφος. Δεν μου φαίνεται και ιδιαίτερα επιτυχημένη, λοιπόν, αυτή η έννοια. Το είδος μας είναι ενδιαφέρον, αλλά δεν αντιπροσωπεύει παρά το 0,01 % της γήινης βιομάζας. Ιεροποιώντας και καθαγιάζοντας τον Άνθρωπο, έχει εξοριστεί από τον κόσμο τον φυτικό και τον ζωϊκό. Όπως λέει και ο Λέβι Στρως, ο Homo sapiens στέφθηκε έτσι μόνος του, όπως ο Ναπολέων: ταξινόμησε τη "ζωϊκότητα" στον αντίποδα της δικής του ύπαρξης, θέλησε να την καθυποτάξει, να γίνει Κύριος της Δημιουργίας. Από τη Βίβλο έως τον Καρτέσιο διατήρησε αυτήν την εμμονή μεγαλείου και συνεχούς ιεράρχησης σε "ανώτερους" και "κατώτερους". Αρχικά έχρισε κατώτερό του τον ζωϊκό κόσμο, κατόπιν κάποιες κατηγορίες από το ίδιο το είδος του. Την εποχή του Έρασμου και του Μονταίν οι γυναίκες δεν είχαν τα δικαιώματα ενός πολίτη. Αυτό λέει πολλά από μόνο του. Το να πιστεύει κανείς σε μια συγκεκριμένη μορφή "ιερότητας" του ανθρώπου τη στιγμή που αρνείται τη φθαρτότητα, θνητότητα και εφήμερη παρουσία του στον πλανήτη, αυτό είναι ψυχοπάθεια. Προτιμώ τον τύπο ανθρωπισμού που καθιέρωσε ο Λεβι Στρως, όταν έγραψε για μια "Αρχή ανθρωπινότητας" βάσει της οποίας θα έπρεπε να εκκινεί η σκέψη της ανθρωπότητας ολόκληρης ώστε να μην ξεκόβει από την εγκόσμια μοίρα της. Τα δέντρα άνετα θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς εμάς, Θα συνέχιζαν να απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα και ν’ απελευθερώνουν οξυγόνο και χωρίς εμάς. Το αντίστροφο όμως δεν ισχύει. Εννοείται πως οι μπαμπουίνοι δεν έφτιαξαν μια Καπέλα Σιξτίνα: σωστό, δεν λέω, όμως δεν έφτιαξαν ούτε ατομική βόμβα!» (μετάφραση και απόδοση: Νίκος Ξένιος)

altΚανακύ
Ζοζέφ Αντράς
Μτφρ. Γιώργος Καράμπελας
Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου
Σελ. 280, τιμή εκδότη €15,90

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΖΟΖΕΦ ΑΝΤΡΑΣ 

 Στην κεντρική εικόνα σκίτσο του Sébastien Vassant για το Le Parisien Week-End.

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο πρίγκιπας της ομίχλης» του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν (κριτική)  –  πρώτο βιβλίο της Τριλογίας της Ομίχλης

«Ο πρίγκιπας της ομίχλης» του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν (κριτική)  –  πρώτο βιβλίο της Τριλογίας της Ομίχλης

Για το μυθιστόρημα του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν «Ο πρίγκιπας της ομίχλης» (μτφρ. Δέσποινα Δρακάκη, εκδ. Ψυχογιός), πρώτο βιβλίο της εξαιρετικά επιτυχημένης Τριλογίας της Ομίχλης.

Γράφει ο Κ.Β. Κατσουλάρης

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο,...

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

Για το μυθιστόρημα του Λερντ Χαντ (Laird Hunt) «Ο νυχτερινός δρόμος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, σε εξαιρετική μετάφραση του Χρήστου Οικονόμου. Φωτογραφία: Λόρενς Μπέιτλερ 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη


...

«Stella Maris» του Κόρμακ ΜακΚάρθι (κριτική)

«Stella Maris» του Κόρμακ ΜακΚάρθι (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Κόρμακ ΜακΚάρθι [Cormac McCarthy] «Stella Maris» (μτφρ. Γιώργος Κυριαζής, εκδ. Gutenberg).

Γράφει ο Φώτης Καραμπεσίνης

Μου είναι αδύνατον να κρίνω όπως θα ήθελα αυτό το βιβλίο για συγκεκριμένους λόγους. Ο πλέον προφανής είναι ότι...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Ματίνα Αποστόλου (Intellectual thighs): «Οτιδήποτε διαβάζουμε μας διαμορφώνει»

Ματίνα Αποστόλου (Intellectual thighs): «Οτιδήποτε διαβάζουμε μας διαμορφώνει»

Συνέντευξη της πρωτοεμφανιζόμενης Ματίνας Αποστόλου, η οποία διαχειρίζεται τον γνωστό βιβλιοφιλικό λογαριασμό του Instagram με το όνομα Intellectual thighs. Τα «Σωματίδια», το πρώτο της βιβλίο, κυκλοφόρησε προσφάτως από τις εκδόσεις Ποταμός.

Του Σόλωνα Παπαγεωργίου ...

Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων για τη σύλληψη του Πέτρου Τατσόπουλου

Ανακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων για τη σύλληψη του Πέτρου Τατσόπουλου

Η Εταιρεία Συγγραφέων εξέδωσε ανακοίνωση για τη σύλληψη του μέλους της συγγραφέα Πέτρου Τατσόπουλου έξω από το βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone μετά το τέλος εκδήλωσης με θέμα «Είναι παιδεία και θρησκεία έννοιες ασύμβατες;». Φωτογραφία: Areti Georgilis (facebook).

Επιμέλεια: ...

«ELENIT» του Ευριπίδη Λασκαρίδη στη Στέγη – Ένα σύμπαν με δεινόσαυρους, ανεμογεννήτριες και λαμαρίνες

«ELENIT» του Ευριπίδη Λασκαρίδη στη Στέγη – Ένα σύμπαν με δεινόσαυρους, ανεμογεννήτριες και λαμαρίνες

Το ανατρεπτικό έργο του καταξιωμένου Ευριπίδη Λασκαρίδη  παρουσιάζεται για δεύτερη φορά στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, από τις 16 έως τις 19 Φεβρουαρίου 2023. Φωτογραφίες: Julian Mommert.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ