alt

Για την ανθολογία του Franz Kafka Έρευνες ενός σκύλου και άλλα διηγήματα (μτφρ. - επίμετρο: Αλεξάνδρα Ρασιδάκη, εκδ. Πατάκη).

Του Γιώργου Λαμπράκου

Αν ο Ουμπέρτο Έκο έχει δίκιο να υποστηρίζει, στις Εξομολογήσεις ενός νέου μυθιστοριογράφου, ότι ένα κείμενο είναι «μια μηχανή που έχει επινοηθεί με στόχο να εκμαιεύει ερμηνείες», τότε όταν διαβάζουμε ένα κείμενο αξίζει να αναρωτιόμαστε, μεταξύ άλλων, πόσο ισχυρή είναι η μηχανή του. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί: πόσες ερμηνείες «σηκώνει» η εκάστοτε κειμενική μηχανή και, κατ’ επέκταση, πόσο μακριά μπορεί να μας πάει;

Η Μηχανή Κάφκα είναι μία από τις πιο ισχυρές που κυκλοφορούν στην πιάτσα της λογοτεχνίας, και όχι μόνο του 20ού αιώνα. Τα κείμενά του, ιδανικά για (παρ)αναγνώσεις, έχουν γοητεύσει, απασχολήσει, αλλά και ταλανίσει, αμέτρητους αναγνώστες και μελετητές τους. Η μεγάλη ειρωνεία, αλλά και το σκάνδαλο της υπόθεσης είναι ότι ο Κάφκα ήταν συνάμα ένας από τους πιο απέριττους συγγραφείς του αιώνα του: λέγεται πως, από την άποψη του λεξιλογικού πλούτου μεταξύ των γερμανόφωνων συγγραφέων, ο Τόμας Μαν είναι ο πιο «πλούσιος» και ο Κάφκα ο πιο «φτωχός». 

Ο συγγραφέας έχει τη μαγική ικανότητα να καθιστά σύνθετο το απλό, γιγάντιο το μικρό, παράλογο το λογικό, μυστήριο το προφανές, ουσιώδες το ασήμαντο, σοβαρό το γελοίο, αξιοπερίεργο το τετριμμένο, και τανάπαλιν.

Ένας έμπορος που γυρνά σπίτι του, ένας επιβάτης στο τραμ ο οποίος παρακολουθεί μια γυναίκα, ένα παράθυρο στο σοκάκι που κρίνεται αναγκαίο για τη στοιχειώδη ανθρώπινη επαφή, ένας τεράστιος τυφλοπόντικας που αναστατώνει ένα ολόκληρο χωριό και κυρίως τον δάσκαλό του, ένας φοιτητής που ενδιαφέρεται για άλογα, ένας γιατρός που επισκέπτεται έναν αποκρουστικό ασθενή, ένας πίθηκος που έχει εξανθρωπιστεί και δίνει αναφορά προς μια ακαδημία, ένας ηλικιωμένος σκύλος που ανακεφαλαιώνει τις έρευνές του πάνω στην ανθρώπινη ή/και ζωική κατάσταση, μια τραγουδίστρια στην κοινωνία των ποντικών, και διάφορα άλλα κείμενα, συχνά της μίας και μοναδικής σελίδας, συνθέτουν τον καταπληκτικό τόμο Έρευνες ενός σκύλου και άλλα διηγήματα (εκδ. Πατάκη). Ας σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη μετάφραση της καθηγήτριας Αλεξάνδρας Ρασιδάκη, η οποία έχει ξαναμεταφράσει Κάφκα, έχει γίνει με βάση την κριτική έκδοση της Φρανκφούρτης.

Εδώ η Μηχανή Κάφκα δουλεύει στο φουλ. Ο συγγραφέας έχει τη μαγική ικανότητα να καθιστά σύνθετο το απλό, γιγάντιο το μικρό, παράλογο το λογικό, μυστήριο το προφανές, ουσιώδες το ασήμαντο, σοβαρό το γελοίο, αξιοπερίεργο το τετριμμένο, και τανάπαλιν. Να βάζει ανθρώπους και ζώα να κάνουν ενδελεχείς επιστημονικές έρευνες για να βγάλει το συμπέρασμα πως κάθε έρευνα είναι σχεδόν πάντα καταδικασμένη να πέφτει στο κενό. Να τοποθετεί ανθρώπους και ζώα στο πλαίσιο της ομιλίας, της δήλωσης, της εξομολόγησης, για να βγάλει το συμπέρασμα πως ούτε καν το πρώτο πρόσωπο, το Εγώ που μιλά τον εαυτό του με πλήρη συνείδηση, δεν μπορεί να εκφράσει απόλυτα την αλήθεια του λόγου (και της) ύπαρξής του. Και προπάντων: να βάζει τον αναγνώστη σε μια θέση όπου νομίζει ότι καταλαβαίνει για τι πράγμα γίνεται λόγος, ποιο είναι κάθε φορά το διακύβευμα, ποιο είναι το κεντρικό νόημα της αφηγούμενης ιστορίας, και κάθε φορά ο αναγνώστης να έχει την αίσθηση ότι το νόημα, για μία ακόμα φορά, του έχει διαφύγει. Ίσως η μόνιμη διαφυγή του νοήματος να είναι η ιλαροτραγική ουσία του καφκικού σύμπαντος.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί σαγηνευμένος μια διελκυστίνδα ανάμεσα στο «όλα έχουν νόημα» και στο «τίποτα δεν έχει νόημα». Αυτό δεν είναι μια προβολή, αλλά στηρίζεται στις ίδιες τις δηλώσεις των ούτως ειπείν «χαρακτήρων».

Ο αναγνώστης παρακολουθεί σαγηνευμένος μια διελκυστίνδα ανάμεσα στο «όλα έχουν νόημα» και στο «τίποτα δεν έχει νόημα». Αυτό δεν είναι μια προβολή, αλλά στηρίζεται στις ίδιες τις δηλώσεις των ούτως ειπείν «χαρακτήρων». Όσο αυτοί αναζητούν το κέντρο βάρους της ζωής και του κόσμου τους, τόσο ο αναγνώστης αναζητά το κέντρο βάρους των ιστοριών. Κι αν αυτός δεν καταφέρνει πάντα να το βρει, είναι σίγουρο πως θα τον κατακλύσουν τα αξέχαστα μοτίβα των καφκικών ιστοριών και μικροϊστοριών: η μοναξιά του ατόμου μπροστά στη θεσμική αυθεντία, η σισύφεια έρευνα για το αυθεντικό νόημα της ζωής, η κυκλοφορία του ανθρώπου στον σύγχρονο κόσμο τον οποίο νιώθει εκ περιτροπής ανοίκειο και απειλητικό (δεν ξέρω τι είναι χειρότερο), η ζωική φύση μας και τα μαθήματα που μπορεί να μας δώσει, η διαφορετικότητα και η έλλειψη αναγνώρισης και σεβασμού της, η δυσκολία έως αδυναμία τής τόσο προηγμένης επιστήμης να δώσει στέρεες απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα, το πορτρέτο του καλλιτέχνη ως ενός παραγκωνισμένου ακροβάτη που ρισκάρει τη ζωή του για να ανοίξει τα μάτια των συνανθρώπων του, και τόσα ακόμη.

alt

Η διαφορετικότητα που αποκαλύπτεται με τη ζωική μορφή, συχνότερα με τη μορφή του σκύλου, έχει μπόλικη ιστορία στη μοντέρνα λογοτεχνία: η μεταφράστρια αναφέρει μεταξύ άλλων τους Χόφμαν, Γουέλς, Μπουλγκάκοφ, Γουλφ, Όργουελ.

Σε ένα σημείο διαβάζουμε ότι «Κάθε παράλογο φαινόμενο της ζωής μας, και ιδίως τα πλέον παράλογα μπορούν να αιτιολογηθούν. Όχι εξ ολοκλήρου βέβαια – αυτό είναι το σατανικό αστείο […]». Ο Κάφκα όχι απλώς χαρακτηρίζει «αστείο» αυτή την αδυναμία πλήρους αιτιολόγησης, αλλά και υποδηλώνει μια διαβολική δύναμη, ίσως τον Κακό Δημιουργό του γνωστικισμού, ως υπαίτια. Στο εκτενές κι εμπεριστατωμένο Επίμετρο της μεταφράστριας με τίτλο «Τα ζώα του Κάφκα» εξετάζονται οι πολλές διαστάσεις της σχέσης ανθρώπου-ζώου στον εν λόγω τόμο και στο καφκικό έργο γενικότερα, με έμφαση στο τι ρόλο διαδραματίζει η εμφάνιση των ζώων ως φωνών/φερέφωνων/καθρεφτών/αλληγορικών εικόνων κ.λπ. των ανθρώπων. Η διαφορετικότητα που αποκαλύπτεται με τη ζωική μορφή, συχνότερα με τη μορφή του σκύλου, έχει μπόλικη ιστορία στη μοντέρνα λογοτεχνία: η μεταφράστρια αναφέρει μεταξύ άλλων τους Χόφμαν, Γουέλς, Μπουλγκάκοφ, Γουλφ, Όργουελ. Η επιστημονική φαντασία, με την ευαισθησία και ανοιχτότητά της στο διαφορετικό, έχει δώσει κι άλλα σχετικά δείγματα γραφής: ας μνημονεύσω το μυθιστόρημα Σίριους του δυστυχώς λησμονημένου πια Όλαφ Στέιπλντον, μια συγκινητική ιστορία με έναν υπερεξελιγμένο σκύλο η οποία επεκτείνει τους σχετικούς προβληματισμούς του Γουέλς, καθώς και το πρώτο διήγημα του Φίλιπ Ντικ, «Ρουγκ», γραμμένο από την οπτική γωνία ενός σκύλου. Γενικότερα, τα ζώα έχουν πολλά, πάρα πολλά να πουν για τον άνθρωπο: αρκεί να σκεφτούμε την ανεπανάληπτη περίπτωση του Αρκά.

Τι είναι αυτό που γλιτώνει πάντως τον αναγνώστη του Κάφκα από τις αρπάγες της απόλυτης απαισιοδοξίας, ηττοπάθειας και παραίτησης; Τι άλλο, το χιούμορ, που προσδίδει στα διηγήματά του μια παράξενη ελαφρότητα, ελκυστική και μαζί γκροτέσκα.

Η μεταφράστρια συνοψίζει εύστοχα την αφηγηματική μέθοδο του Κάφκα ως εξής: «Η αφήγηση εκκινά στο σημείο εκείνο όπου απειλείται η ύπαρξη, αποσταθεροποιείται η τάξη και απλώνεται η προαίσθηση του τέλους: βουβαίνεται η Γιοζεφίνε, πεθαίνει ο καλλιτέχνης της πείνας, εξασθενεί ο σκύλος, καταστρέφεται το κτίσμα, σκοτώνεται ο Γκρέγκορ. Πρόκειται ουσιαστικά για ιστορίες αποτυχίας, αφανισμού και απώλειας». Τι είναι αυτό που γλιτώνει πάντως τον αναγνώστη του Κάφκα από τις αρπάγες της απόλυτης απαισιοδοξίας, ηττοπάθειας και παραίτησης; Τι άλλο, το χιούμορ, που προσδίδει στα διηγήματά του μια παράξενη ελαφρότητα, ελκυστική και μαζί γκροτέσκα. Για παράδειγμα, στο απρόσμενο αριστούργημα του τόμου, «Έρευνες ενός σκύλου» (η «Αναφορά προς μια Ακαδημία» είναι επίσης αριστούργημα, αλλά και ένα κείμενο πολύ πιο γνωστό, διασκευασμένο κ.λπ. – βλ. μεταξύ άλλων το Ελίζαμπεθ Κοστέλο του Κουτσί), η βαθύτητα με την οποία ο σκύλος έχει διερευνήσει τον άνθρωπο με τις αυταπάτες και τα ελαττώματά του διαποτίζεται σε κάθε πρόταση από μια τόσο λεπταίσθητη ειρωνεία ώστε δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε με τη φύση μας. Νομίζω δε πως σε μία από τις ωραιότερες προτάσεις του κειμένου αυτού, και όχι μόνο («Αποτραβηγμένος, μοναχικός, ασχολούμενος μονάχα με τις μικρές μου ατελέσφορες αλλά για μένα αναγκαίες έρευνες, έτσι ζω, χωρίς ωστόσο να χάσω την εποπτεία του λαού μου, συχνά φτάνουν τα νέα τους ως εμένα κι εγώ δίνω αραιά και πού το παρόν»), βλέπουμε μια οιονεί αυτοπροσωπογραφία του συγγραφέα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που μπορεί να γλιτώσει τον αναγνώστη από την πνιγηρότητα του καφκικού κόσμου: η ερευνητική εμμονή υποδηλώνει τη σωκρατική ιδέα ότι ο άνθρωπος δεν αξίζει να ζει έναν ανεξέταστο βίο, συνεπώς η ίδια η έρευνα του κόσμου και του εαυτού του ενδέχεται να είναι ένα από τα νοήματα της ζωής του που τον σώζουν από τη ματαιότητα.

Πρόκειται για μια λογοτεχνία που έχτισε έναν πελώριο κόσμο με τα πιο απλά υλικά και επηρέασε όσο λίγες την ευαισθησία του 20ού αιώνα.

Κάφκα, λοιπόν, ξανά. Διότι πρόκειται για μια λογοτεχνία που έχτισε έναν πελώριο κόσμο με τα πιο απλά υλικά και επηρέασε όσο λίγες την ευαισθησία του 20ού αιώνα, καθώς και συγγραφείς όπως ο Μπέκετ, ο Μπλανσό, ο Καμί κ.ά. (βλ., για πιο πρόσφατα, σχετικές δηλώσεις του Κρασναχορκάι: «Όταν δεν διαβάζω Κάφκα, σκέφτομαι τον Κάφκα. Όταν δεν σκέφτομαι τον Κάφκα, λυπάμαι που δεν τον σκέφτομαι»). Οι δε κατηγορίες που έχουν κατά καιρούς προσάψει (και δεν ήταν λίγες) εναντίον του Κάφκα για μια μονοκόμματη, μονόχνοτη τέχνη καταπέφτουν από τα ίδια τα έργα του, που δεν έχουν πάψει να γοητεύουν αναγνώστες ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο, το μορφωτικό επίπεδο, την εθνική καταγωγή κ.λπ., καθιστώντας τα από τα πλέον κλασικά της δυτικής λογοτεχνίας. Άπαξ και ο αναγνώστης κλείσει τον τόμο, ένα είναι βέβαιο: θα νιώσει πως πρέπει σύντομα, πολύ σύντομα, αμέσως αν γίνεται, να τον ξανανοίξει και να ξαναπάθει, με την καλή έννοια, ζημιά. 

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής.


Απόσπασμα από το βιβλίο

ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Βυθισμένος στη νύχτα. Όπως σκύβει κανείς μερικές φορές το κεφάλι για να σκεφτεί, τόσο απόλυτα βυθισμένος να είσαι μέσα στη νύχτα. Τριγύρω κοιμούνται οι άνθρωποι. Ένα μικρό τέχνασμα, μια αθώα πλάνη ότι κοιμούνται σε σπίτια, σε στέρεα κρεβάτια, κάτω από στέρεη σκεπή, τεντωμένοι ή ζαρωμένοι πάνω σε στρώματα, τυλιγμένοι σε μαντίλια, κάτω από κουβέρτες, στην πραγματικότητα έχουν βρεθεί όπως σε παλαιούς χρόνους και σε μεταγενέστερες εποχές ξανά, σε ερημική περιοχή, ένας υπαίθριος καταυλισμός, ένα πλήθος ανθρώπων, ένας στρατός, ένα έθνος, κάτω από έναν ψυχρό ουρανό πάνω σε ψυχρό έδαφος, πεσμένοι εκεί που προηγουμένως στέκονταν, το μέτωπο ακουμπισμένο στο μπράτσο, το πρόσωπο καταγής, αναπνέοντας ήρεμα. Και εσύ ξαγρυπνάς, είσαι ένας από τους φύλακες, βρίσκεις τον διπλανό σου κουνώντας ένα αναμμένο ξύλο από τον σωρό τα προσανάμματα κοντά σου. Γιατί ξαγρυπνάς; Ένας πρέπει να παραφυλά, έτσι λένε. Ένας πρέπει να είναι εκεί,


altΈρευνες ενός σκύλου και άλλα διηγήματα
Franz Kafka
Μτφρ.-Επίμετρο Αλεξάνδρα Ρασιδάκη
Εκδ. Πατάκη 2016
Σελ. 304, τιμή εκδότη €11,80

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ FRANZ KAFKA

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Το πίσω δωμάτιο» της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε – Ένας κόσμος φτιαγμένος στο βάθος του σπιτιού

«Το πίσω δωμάτιο» της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε – Ένας κόσμος φτιαγμένος στο βάθος του σπιτιού

Για το μυθιστόρημα της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε [Carmen Martin Gaite] «Το πίσω δωμάτιο» (μτφρ. Κυριάκος Φιλιππίδης, εκδ.Gutenberg). Κεντρική εικόνα: © Rijkmuseum. 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

Πώς να μιλήσει κανείς για μια π...

«Βιβλίο από αίμα» του Κιμ ντε Λ’Οριζόν (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ανοιχτά για το μη δυαδικό φύλο

«Βιβλίο από αίμα» του Κιμ ντε Λ’Οριζόν (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ανοιχτά για το μη δυαδικό φύλο

Για το μυθιστόρημα του Κιμ ντε Λ’ Οριζόν [Kim De L'Horizon] «Βιβλίο από αίμα» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης, εκδ. Ψυχογιός). Στην κεντρική εικόνα, το Kim De L'Horizon.

Γράφει η Ελεάνα Κολοβού 

Με ...

«Ιδιωτικές άβυσσοι» του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς (κριτική) – Aναζήτηση λύτρωσης από τα σκοτάδια της ψυχής

«Ιδιωτικές άβυσσοι» του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς (κριτική) – Aναζήτηση λύτρωσης από τα σκοτάδια της ψυχής

Για το μυθιστόρημα του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς [Gianfranco Calligarich] «Ιδιωτικές άβυσσοι» (μτφρ. Δήμητρα Δότση, εκδ. Ίκαρος). 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

«Στη ζωή, αλλά και σε κάθε παιχνίδι κάθε νίκη καταλήγει να μοιά...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

Θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο που παίχτηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του EuroPride 2024.

Γράφει ο Παναγιώτης Γούτας

Τον Σεπτέμβριο του 2013 ο σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Αντώνης Μποσκοΐτης πήγε...

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

Σκέψεις για την Κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture) και την πατριαρχία στη λογοτεχνία, με αφορμή την έντονη συζήτηση για τον σεξισμό στη «Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση. 

...

Ο Καραγάτσης, η Γραμμή του Ορίζοντος και η αναγκαία κριτική

Ο Καραγάτσης, η Γραμμή του Ορίζοντος και η αναγκαία κριτική

Σκέψεις με αφορμή την έντονη συζήτηση που προκάλεσαν πρόσφατα οι νέες αναγνώσεις δύο πολυδιαβασμένων βιβλίων της νεοελληνικής πεζογραφίας, ενός παλιότερου, της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Μ. Καραγάτση, κι ενός νεότερου, της «Γραμμής του ορίζοντος», του Χρήστου Βακαλόπουλου. Και τα δύο κυκλοφορούν από τις εκδόσεις της Εστ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...
«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ανί Ενρό [Annie Ernaux] «Η άλλη κόρη» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η σειρά των δύο αφηγήσεων, η δική μου και η δ...

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ