alt

Για το βιβλίο του Άρι Γεωργίου Ανέκαθεν και τουναντίον. Φωτοπαρακείμενα 1982-2014 (εκδ. Εστία).

Του Γιώργου Χουλιάρα

Γενναιοδωρία χαρακτηρίζει το βιβλίο για το οποίο συζητάμε, που συναποτελούν 15,5 τυπογραφικά (248 σελίδες), όπου φιλοξενούνται περισσότερα από 60 κείμενα –τα οποία διατρέχουν 32 χρόνια (1982 - 2014)– έχοντας προηγουμένως 52 από αυτά δει το φως σε περιοδικά (Εντευκτήριο, Θεσσαλονικέων Πόλις, Jazz & Τζαζ, Τραμ, Το Δέντρο) ή προέρχονται από δημοσιεύσεις σε εφημερίδες, από βιβλία, μονογραφίες και μεταφράσεις κειμένων του συγγραφέα στα γαλλικά. Η γενναιοδωρία της έκδοσης επεκτείνεται στις σχεδόν εκατό φωτογραφίες, με τοπολογικά κυρίαρχη τη Θεσσαλονίκη, ενώ παράλληλα αναδύονται Μονπελιέ, Παρίσι, Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, Ιερουσαλήμ και άλλοι άγιοι τόποι. Το βιβλίο φιλοξενεί και φωτογραφίες άλλων, όχι μόνον παδικές του συγγραφέα, αλλά, λόγου χάριν, δύο «γυμνά της Δράμας» (1930) [σ 190] του Θεόδωρου Νικολέρη και μια φωτογραφία [σ 150], δώρο του Κώστα Μπαλάφα, ενός παιδιού που αποκοιμήθηκε στη σέλα, τότε που είχαν βιολογικά αυτο-κίνητα.

Εν πάση περιπτώσει, καθώς συχνά μιλάμε για τον εαυτό μας μιλώντας για άλλους, σκέφτηκα μήπως μιλήσω για άλλους, δηλαδή για τον Άρι Γεωργίου, μιλώντας για τον εαυτό μου. Στο πνεύμα αυτό, ας ξεκινήσω αποκαλύπτοντας ή επιβεβαιώνοντας για όσους το ξέρουν ότι με τον Άρι ήμασταν συμμαθητές στο γυμνάσιο. Γνωριζόμαστε, επομένως, “ανέκαθεν”. “Τουναντίον” ωστόσο –προχωρώντας στο δεύτερο κλειδί του τίτλου του βιβλίου– εξίσου νωρίς χαθήκαμε, καθώς έφυγα αμέσως μετά το γυμνάσιο με υποτροφία για σπουδές στην Αμερική, ενώ εκείνος κατευθύνθηκε προς τη νότια Γαλλία να σπουδάσει τη δομή κτηρίων και πόλεων, φωτογραφίζοντας συνεχώς, για να ξαναβρεθούμε «ύστερα από [περισσότερες από ογδόντα] χιλιάδες λήψεις» [σ 159]. Ανέκαθεν –εξαρχής– προσδιορίζεται, θέλω να πω, μια αυθόρμητη και φυσική σχέση του Άρι Γεωργίου με τη φωτογραφία, στην οποία όμως παρατακτικά (στο «και» μεταξύ ανέκαθεν & τουναντίον) εμφιλοχωρεί μια αντίθεση που συνιστά κριτική στάση έναντι των επεξεργασμένων αποτελεσμάτων των φωτογραφικών λήψεων, αμφισβητώντας κάθε δήθεν φυσικότητα του φωτογραφίζειν.

Μια μελαγχολία διαποτίζει το βιβλίο, για ανθρώπους και χώρους που χάνονται παράλληλα προς την αύξηση των ετών της ηλικίας, ενώ δεν απουσιάζει η αγανάκτηση όταν κάποιοι ή κάποιες καταστάσεις εξαχρειώνονται.

«Γεννήθηκα στην τελευταία πολυκατοικία της Τσιμισκή» [σ 70], του εγκάρσιου και εγκάρδιου αυτού δρόμου της Θεσσαλονίκης, σε κτήριο μιας τότε “προέκτασής” του με τον αριθμό 135, που μετατράπηκε σε 127, μαθαίνουμε για τον Γεωργίου από τον ίδιο σε μια συνεχή ροή αποκαλύψεων, λες και φοβάται πως κάποια στιγμή αυτά ούτε ο ίδιος δεν θα τα θυμάται. Μια μελαγχολία διαποτίζει το βιβλίο, για ανθρώπους και χώρους που χάνονται παράλληλα προς την αύξηση των ετών της ηλικίας, ενώ δεν απουσιάζει η αγανάκτηση όταν κάποιοι ή κάποιες καταστάσεις εξαχρειώνονται.

«Μέσα από τη φωτογραφία σκάλιζα τη Θεσσαλονίκη, μέσα από τις περιπλανήσεις μάθαινα τη φωτογραφία» [σ 129], μας εμπιστεύεται, με αφορμή την κλινήρη φωτογράφηση, με αρχική δικαιολογία τη θέα προς το Λιμάνι από το δωμάτιο της, μιας ευτραφούς θεραπαινίδας του αγοραίου έρωτα στο “σπίτι” όπου δούλευε. Όταν για πρώτη φορά εκθέτει τη φωτογραφία σχεδόν 35 χρόνια αργότερα, το 2008, συνοδοιπόρος στις περιπλανήσεις της εποχής εκείνης του θυμίζει πως μια εβδομάδα αργότερα είχαν επιστρέψει στο πορνείο για να επιδώσουν τις τυπωμένες φωτογραφίες, αλλά δεν βρήκαν την εικονιζόμενη, ενώ μεσήλιξ μάνατζερ, που υποσχέθηκε να τις δώσει, τους κέρασε μανταρίνια.

«Μέσα από τη φωτογραφία σκάλιζα τη Θεσσαλονίκη, μέσα από τις περιπλανήσεις μάθαινα τη φωτογραφία».

Οι φωτογραφίες και οι ιστορίες τους και η διαρκής αναζήτηση από τον φωτογράφο, ημέρες και χρόνια μετά την εκτύπωση, όσων εμφανίζονται στα εικονίσματά του συγκροτούν μια φωτο-ανθρωπολογία της πόλης, ένα σπουδαίο μωσαϊκό στην αόρατη εκκλησία της Θεσσαλονίκης, καθώς εξακτινώνεται στα περίχωρά της, που ασφαλώς περιλαμβάνουν περιοχές όπως το Λανγκ[ε]ντόκ γύρω από το Μονπελιέ για τον Άρι Γεωργίου ή τις Ειρηνικές παραλίες του Όρεγκον για εμένα. Στο μωσαϊκό διακρίνεις ή υποπτεύεσαι γνωστές, καθώς καθίστανται άγνωστες, και άγνωστες, καθώς καθίστανται γνωστές, φιγούρες της Θεσσαλονίκης: Γεωρ Βασιλόπουλος, υποδήματα ο καλλιτέχνης [σ 130], Βικτωρία Καραθάνου, ψιλικά [σ 84], Αλέκος Κοντός, μαγειρείο [σ 44], ζεύγος Μιχαηλίδη, χρώματα – σιδηρικά [σ 136], Αννούλα Πενταράκη, μανάβικο [σ 138], Ντίνος Χριστιανόπουλος, περιπατών [σ 168], Τζάκη – Ζακελίνα, γυμνή [σ 172], 43 εν συνόλω άτομα στη συναυλία- αφιέρωμα το 1997 στον Ιάνη Ξενάκη, παρόντος του ιδίου [σ 230].

Κάθε φωτογραφία σχολιάζει μια προηγούμενη ή επόμενη φωτογραφία. Κάθε σχόλιο φωτογραφίζει ένα προηγούμενο ή επόμενο σχόλιο. Πρόκειται για μια αλληλουχία υπερκειμένων, που προηγείται του διαδικτύου.

Αναπαλαιώνεις στη μνήμη σου επίσης κορυφαία “ιδρύματα” και δίκτυα καταστημάτων & καταστάσεων της πόλης, τότε που θα έλεγες ότι υπήρχε αστική και εργατική τάξη: Όλυμπος Νάουσα [σ 55], Βασιλικό [σ 51], Γκιγκιλίνης, Μόλχο [σ 229], Στοά Χιρς [σ 63], Πιτυροπωλείον «η Χαλκιδική» Κανελλίδη [σ 86]. Όλα ένας Μύλος [σ 91] που διαρκώς αλέθει αστικούς θρύλους. Κάθε φωτογραφία σχολιάζει μια προηγούμενη ή επόμενη φωτογραφία. Κάθε σχόλιο φωτογραφίζει ένα προηγούμενο ή επόμενο σχόλιο. Πρόκειται για μια αλληλουχία υπερκειμένων, που προηγείται του διαδικτύου και συνεχίζει την ταλμουδική παράδοση μιας πόλης που υπήρξε «νέα Ιερουσαλήμ» πριν από το Ολοκαύτωμα χιλιάδων Θεσσαλονικέων.

Σε μια πρώην σχεδόν βαυαρική πόλη όπως η Αθήνα, όπου ζω για δεύτερη φορά έχοντας επιστρέψει από το Δουβλίνο, που μοιάζει περίεργα με τη γενέτειρα του Άρι Γεωργίου και τη δική μου, δεν γίνεται ίσως αμέσως αντιληπτό πόσο επίσης αμερικανική πόλη υπήρξε η Θεσσαλονίκη, όχι μόνον λόγω του Ανατόλια ή της Γεωργικής Σχολής ή της ανακάλυψης του πτώματος του Πολκ στο λιμάνι ή της πρόσληψης της δολοφονίας του Κένεντι που μας ανακοίνωσαν στο σχολείο.

Θυμίζω ότι μιλώ για τον εαυτό μου για να μιλήσω για τον Άρι Γεωργίου. Κάπως έτσι είναι και οι φωτογραφίες. Υπόσχονται παρόμοιες αντιστροφές είτε ο φωτογράφος φωτογραφίζει άλλους είτε φωτογραφίζει τον εαυτό του – φερ’ ειπείν, ένα μάτι και μέρος του σκελετού των γυαλιών [σ 184 & οπισθόφυλλο, σε αντιστροφή] – ή αντικείμενα που μας πείθει ότι του ανήκουν, ανεξάρτητα του αν αποτελούν νομική ή εικονική ιδιοκτησία του. Μια ακάλυπτη γραφομηχανή κυριαρχεί στην αριστερή πλευρά, όπως κοιτάζουμε, πάνω σε μικρό γραφείο πάνω από τα συρτάρια του που χάνονται στο σκοτεινό πάτωμα, όπου βυθίζεται ή ριζώνει η φωτογραφία, ενώ μια λάμπα στραμμένη προς τα εκεί παροτρύνει το βλέμμα να κοιτάξει ακριβώς δίπλα, δεξιά, ένα κάλυμμα (άδειο ή δεύτερης γραφομηχανής άραγε;) που βρίσκεται στο γραφείο πάνω από τον κενό χώρο για τα πόδια εκείνου που θα μπορούσε να καθήσει, αν έσερνε προς εμάς την καρέκλα με τους κυρτούς ώμους, που μας έχει στραμμένη τη ράχη. Οριζόντιες γρίλιες καλύπτουν εξ ολοκλήρου το πάνω ένα τέταρτο της φωτογραφίας, αφήνοντας ακάλυπτο έναν σημαδεμένο από τον χρόνο τοίχο να αποτελεί το φόντο της γραφομηχανής, της λάμπας, του καλύμματος και του γραφείου με την καρέκλα, μέσα από την ανοιχτή ράχη της οποίας μετά βίας διακρίνεις τις κάθετες γραμμές ενός θερμαντικού σώματος ίσως. [σ 10 & εξώφυλλο]. Μήπως αυτός είναι ο τρόπος, σκέφτεσαι, να γράφει κανείς με φως; Μήπως η φωτογραφία είναι μια σχέση δύο γραφομηχανών, μίας εκεί όπου δεν μπορείς να καθήσεις να γράψεις και μίας άλλης, που είναι καλυμμένη ή δεν υπάρχει, τώρα που η καρέκλα έστριψε τη ράχη της στον συγγραφέα που έγινε θεατής;

skala
   Θεσσαλονικη, γωνία Ερμού και Καρόλου Ντηλ, Ιούνιος 1969
 

Τι βλέπουμε όμως όταν βλέπουμε φωτογραφίες; Και πότε; Κυριαρχεί πάντοτε η εικόνα; Ακόμη και σε πόλεις εικονομάχων; Πότε ναι, πότε όχι και πώς; Τι σημαίνει φωτοπαρακείμενα; Κείμενα για φωτογραφίες ή εικόνες του λόγου; Πρόκειται για κυρίαρχα ερωτήματα που με τον δικό του τρόπο θέτει το βιβλίο. «Η φωτογραφία βρίσκεται σχεδόν "έξω από τον φωτογράφο"» [σ 161], θυμίζει ο Γεωργίου. «Όλοι οι φωτογράφοι είναι μπάτσοι», θυμάται ο Γεωργίου ένα παλιό, κατεξοχήν γαλλικό, σύνθημα της δεκαετίας του 1970. [σ 123]

Καταλήγω όμως στην αρχή. Ο Άρις Γεωργίου αποκαλεί μια φωτογραφία του [σ 158] –την οποία αντικρίζει το κείμενο «Βαθμηδόν»– «πρώτη μου σοβαρή φωτογραφία», από ένα φίλμ του Ιουνίου του 1969. Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί από τον πέμπτο όροφο και απεικονίζει από ψηλά τη γωνία Ερμού και Καρόλου Ντηλ, δίπλα σχεδόν, δηλαδή, και στο δικό μας σπίτι τότε, με είσοδο στην Καστριτσίου. Δεξιά βλέπεις το κτήριο της διασταύρωσης, έναν στύλο της ΔΕΗ και σχεδόν αποψιλωμένα από φύλλα και με κομμένα τα κλαδιά δέντρα, ενώ αριστερά διακρίνεται μέρος ενός αυτοκινήτου. Καθαρά φαίνονται δύο από τα άτομα που περπατούν στα πεζοδρόμια, ενώ δύο άτομα διασχίζουν τον έναν ή τον άλλον δρόμο, όπου όμως υπάρχει και ένα πέμπτο άτομο. Αυτός κουβαλά περασμένη στον ώμο του μια σκάλα, η σκιά της οποίας συνεχίζει τη δική του σκιά στο κατάστρωμα του δρόμου.

Από αυτή τη σκάλα φαίνεται να ανέβηκε ο φωτογράφος και τώρα εμείς τον ακολουθούμε – ανέκαθεν και τουναντίον. Τι άλλο να πώ; Λέω μήπως βγούμε καμιά φωτογραφία.

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ είναι συγγραφέας.

altΑνέκαθεν και τουναντίον
Φωτοπαρακείμενα 1982-2014
Άρις Γεωργίου
Εστία 2015
Σελ. 246, τιμή εκδότη €14,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΙ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αντωνακάκη, Μπίρης, Παρπαϊρης: Ποιητική των κτιρίων και του χώρου - Τρία βιβλία για την αρχιτεκτονική

Αντωνακάκη, Μπίρης, Παρπαϊρης: Ποιητική των κτιρίων και του χώρου - Τρία βιβλία για την αρχιτεκτονική

Τέσσερις νέες εκδόσεις για την αρχιτεκτονική στην Ελλάδα: Σουζάνα Αντωνακάκη «Αρχιτεκτονική ποιητική»,  (Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης), «Τάσος Μπίρης: Πενήντα χρόνια σημάδια στο αρχιτεκτονικό γίγνεσθαι», (εκδ. Καπόν), Απόστολος Παρπαϊρης «Ο τουρισμός ως “χορηγός” της πολιτιστικής κληρονομιάς» ...

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

Για τη μελέτη της Δήμητρας Δήμου «Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο – Ανάδειξη παραδειγμάτων κατηγορικής προσταγής σε σύγχρονες κινηματογραφικές αναπαραστάσεις» (εκδ. Βακχικόν).

Γράφει ο Θόδωρος Σούμας

Το βιβλίο της Δήμητρας Δήμου επικε...

«Ένα κουκλόσπιτο (Νόρα)» του Ερρίκου Ίψεν – Σκέψεις για το κλασικό θεατρικό έργο με αφορμή την έκδοσή του

«Ένα κουκλόσπιτο (Νόρα)» του Ερρίκου Ίψεν – Σκέψεις για το κλασικό θεατρικό έργο με αφορμή την έκδοσή του

Για το κλασικό θεατρικό έργο του Ερρίκου Ίψεν (Henrik Ibsen) «Ένα Κουκλόσπιτο (Νόρα)» (εισαγωγή - μτφρ. - ερμηνευτικά σχόλια: Ήρκος Αποστολίδης, εκδ. Gutenberg). Κεντρική εικόνα: Η Αμαλία Μουτούση, πριν από μερικά χρόνια, σε μια υποδειγματική ερμηνεία της Νόρα. (Σκην. Γιώργος Σκεύας).

Γράφει ο Φ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Γιώργος Αρβανίτης: «Το πιο δύσκολο είναι να πιστέψεις αληθινά σε αυτό που κάνεις και να υπερβείς τον εαυτό σου»

Γιώργος Αρβανίτης: «Το πιο δύσκολο είναι να πιστέψεις αληθινά σε αυτό που κάνεις και να υπερβείς τον εαυτό σου»

Ο Γιώργος Αρβανίτης μάς συστήθηκε πρόσφατα με το μυθιστόρημα «Ταξίδι στον πράσινο ήλιο – Η πιο βλαχομπαρόκ χρεοκοπία που έγινε ποτέ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Book Press

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέα...

Συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι υποδέχονται θετικά τις εξαγγελίες για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας στα γυμνάσια και λύκεια

Συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι υποδέχονται θετικά τις εξαγγελίες για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας στα γυμνάσια και λύκεια

«Με ιδιαίτερη χαρά υποδεχόμαστε τις εξαγγελίες του ΥΠΑΙΘΑ για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας και τη διδασκαλία τουλάχιστον δύο ολόκληρων λογοτεχνικών έργων, από τη νέα σχολική χρονιά», σημειώνουν συγγραφείς, εκδότες και βιβλιοθηκονόμοι, με αφορμή πρόσφατες εξαγγελίες του ΥΠΑΙΘΑ.

Επιμέλεια: Book Press...

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον Αττίλα Ι που αποτέλεσε την πρώτη πράξη της κυπριακής τραγωδίας. Επιλέγουμε πέντε μυθιστορήματα που εξετάζουν τα επίχειρα της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα προσωπικών καταστροφών. Εικόνα στο κέντρο του άρθρου: © Doros Partasides. 

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση του επίμετρου του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, από το μυθιστόρημα του Τζον Απντάικ [John Updike] «Ο λαγός έχει λεφτά» (μτφρ. Πάνος Τομαράς), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 12 Ιουλίου από τις εκδόσεις Οξύ.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Μεγάλη Αμερικανική βόλτα τε...

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή πανεπιστημίου Ιωαννίνων, 
Χρήστου Β. Μασσαλά «Σκάβοντας εντός», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ξύπνησε μέσα μου η επιθ...

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον Αττίλα Ι που αποτέλεσε την πρώτη πράξη της κυπριακής τραγωδίας. Επιλέγουμε πέντε μυθιστορήματα που εξετάζουν τα επίχειρα της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα προσωπικών καταστροφών. Εικόνα στο κέντρο του άρθρου: © Doros Partasides. 

...
Ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά – 24 επιλογές για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο

Ελληνικά και μεταφρασμένα αστυνομικά – 24 επιλογές για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο

12 ελληνικά + 12 μεταφρασμένα μυθιστορήματα, αστυνομικά και ψυχολογικά θρίλερ, είναι η αναγνωστική μας πρόταση για ένα καλοκαίρι γεμάτο μυστήριο.

Γράφει η Χίλντα Παπαδημητρίου

Όπως φαίνεται και από τον κατάλογο που ακολουθεί με τις επιλογές της Χίλντας...

«Διαβάζοντας σε ανοιχτούς ορίζοντες» – 50 βιβλία λογοτεχνίας για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

«Διαβάζοντας σε ανοιχτούς ορίζοντες» – 50 βιβλία λογοτεχνίας για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

Μυθιστορήματα, νουβέλες και διηγήματα από την ελληνική και μεταφρασμένη πεζογραφία που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2024: καλά βιβλία λογοτεχνίας που μας ανοίγουν ορίζοντες και μας κρατούν συντροφιά στις ημέρες των διακοπών του καλοκαιριού, αλλά και πριν και μετά από αυτές.

Επιλογή–κείμενα...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ