tsigoglou-pipilotti-rist-690

Τι είναι σύγχρονη τέχνη; Σε αυτό το ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει ο Σταύρος Τσιγκόγλου με τη συλλογή 42 άρθρων του που εκδόθηκαν υπό τον τίτλο Σύγχρονη Τέχνη (Καστανιώτης).

Της Μαρίας Γιαγιάννου

Δεν συμβαίνει συχνά, αλλά όταν συμβαίνει πρέπει να το αναγνωρίσουμε: υπάρχουν ηλικιωμένοι που σφύζουν από νεότητα και με την ορμή τους κατατροπώνουν ορδές από σοβαρούς νεότερους διανοούμενους.

Στα εικοσιπέντε μου χρόνια επισκέφθηκα πρώτη φορά το Λονδίνο. Έμεινα στο φιλόξενο σπίτι μιας φίλης με όμορφα λευκά μαλλιά, συνταξιούχου νομικού, η οποία, λίγο πριν τα ογδόντα, τελείωνε τις σπουδές της στην ψυχολογία, ήταν ανάδοχος γονέας άπορων παιδιών της Αφρικής, ενεργή ακτιβίστρια σε διάφορους κοινωνικούς τομείς, επιπλέον γνώριζε και μετέδιδε με ζήλο τα μυστικά του Λονδίνου, όπου κινούνταν με χαρακτηριστική άνεση και, last but not least, αγαπούσε πολύ τη σύγχρονη τέχνη. Αντιμετώπιζε ως καθήκον της να ενημερώνεται τακτικά για τις νέες αφίξεις στις γκαλερί και στα μουσεία, για τα βραβεία και για τους πιο τρελούς και αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες της μόδας. Μαζί της πρωτοπήγα στις ψαγμένες γκαλερί του Λονδίνου –τη Whitechapel, τη White Cube, τη Serpentine– αλλά και σε καταγώγια δίχως όνομα όσο και στο Barbican και στη συλλογή Saatchi και φυσικά στις Tate. Επίσης, βρεθήκαμε μαζί σε βραβεύσεις και συζητήσεις καλλιτεχνικού φοιτητόκοσμου, όπου εκείνη πρωτοστατούσε με τις ευθύβολες ερωτήσεις της και το «φουτουριστικό» της πνεύμα.

tsigoglouΑναφανδόν υπέρ των πειραματισμών της σύγχρονης τέχνης και φίλη της video-art και της εννοιολογικής, η γυναίκα αυτή μου έδειχνε χωρίς προσπάθεια πώς ένας νέος άνθρωπος (εγώ) μπορεί να είναι βαρύς σαν Υπερσυντέλικος, ενώ ένας σχεδόν ογδοντάρης (εκείνη) μπορεί να είναι ζωηρός σαν (ασυντέλεστος ακόμη) Μέλλων. Σκεφτείτε σε ένα παγκάκι μια τυπική γιαγιά που διαβάζει Πίντσον και δίπλα της μια cool εικοσιπεντάχρονη που διαβάζει Λουντέμη (!) και τώρα μεταγράψτε το σε εικαστικό περιβάλλον: καθώς εγώ θαύμαζα την έκθεση Μονέ-Γουίσλερ στην Tate Britain, εκείνη θαύμαζε στον τοίχο το ίχνος από blue-tuck του Μάρτιν Κριντ. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Και για να φτάσω στο προκείμενο, αν εκείνη η γυναίκα είχε γράψει ένα βιβλίο για την τέχνη, πιστεύω ότι θα ήταν γραμμένο με το πάθος του συγγραφέα του τόμου «Σύγχρονη Τέχνη», Σταύρου Τσιγκόγλου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Ίσως εκείνης να ήταν λίγο πιο πρωτοποριακό στα γούστα και αρκετά πιο ψυχρό στο ύφος. Το ανά χείρας βιβλίο δεν κρύβει την προτίμηση του συγγραφέα στη ζωγραφική (ο οποίος ωστόσο δεν παύει να είναι δεκτικός θεατής κάθε πειραματισμού) και μαρτυρά τη νοσταλγία του για την χαμένη ομορφιά, καθώς επίσης έχει πολύ συχνά προσωπικό τόνο, μιας που πρόκειται, στο μεγαλύτερο μέρος του, για συρραφή άρθρων με ελεύθερο ύφος, που πρωτογράφτηκαν για την εφημερίδα «Τα Νέα της Τέχνης», από το 2009 έως το 2014.

Η ποικιλία της σύγχρονης τέχνης

Σύμφωνα με τον γερμανό ιστορικό τέχνης Hans Belting, όπως μας πληροφορεί ο Τσιγκόγλου στην εισαγωγή του πλούσιου βιβλίου των περίπου 450 σελίδων, η παγκοσμιοποιημένη τέχνη γεννήθηκε το 1989. Όπως είναι φυσικό, στη γένεση αυτή οδήγησε μια σειρά από υπόγειες όσο και θεαματικές μετατοπίσεις, σαν εκείνες που οδηγούν κάθε φορά την τέχνη στην επόμενή της φάση. Αναμφίβολα, με τη βοήθεια των θεωρητικών κατατάξεων και με δεδομένη την αλυσιδωτή επιρροή μεταξύ των καλλιτεχνών, κάθε τάση περιχαρακώνεται με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εντός της ευρύτερης Ιστορίας και σύντομα προβάλλει ανάγλυφη, με το αποκορύφωμά της να συγκεντρώνεται στους θεσμικούς χώρους που την αναδεικνύουν και τη νομιμοποιούν: το Μουσείο, τη μεγάλη διεθνή Έκθεση και τη φημισμένη Γκαλερί. Η τάση που από πολλούς ονομάζεται «μεταμοντέρνα τέχνη» και που έχει επίσης ονομαστεί «νεο-αβανγκάρντ», «μετα-αβανγκάρντ», «μετα-αποικιοκρατική», «μετά-ιστορική», «τέχνη μετά το τέλος της τέχνης» και «μετα-αφηγηματική» (τους όρους παραθέτει ο συγγραφέας) είναι, εν πολλοίς, η λεγόμενη «Σύγχρονη Τέχνη».

Η τάση που από πολλούς ονομάζεται «μεταμοντέρνα τέχνη» και που έχει επίσης ονομαστεί «νεο-αβανγκάρντ», «μετα-αβανγκάρντ», «μετα-αποικιοκρατική», «μετά-ιστορική», «τέχνη μετά το τέλος της τέχνης» και «μετα-αφηγηματική» είναι, εν πολλοίς, η λεγόμενη «Σύγχρονη Τέχνη».

Ο όρος «Σύγχρονη Τέχνη» (την εγκυρότητα του οποίου αμφισβητεί, για παράδειγμα, ο πάντα πολεμικός Πωλ Βιριλιό) δεν χρησιμοποιείται για να δηλώσει την κυριολεκτική της σημασία, δηλαδή την τέχνη που συμβαίνει τώρα. Υποδηλώνει και μια ειδολογική κατάταξη, την ιδιαίτερη μορφολογία της τέχνης των τελών του 20ου και του τρέχοντος 21ου αιώνα με τα γνωρίσματα που συνδέουν τα σύγχρονα έργα τέχνης μεταξύ τους. Τούτο δεν σημαίνει ότι τα έργα σύγχρονης τέχνης μοιάζουν. Κάθε άλλο μάλιστα. Γι' αυτό και είναι πάντοτε μια μεγάλη πρόκληση να «βρεις τις ομοιότητες» στην μεταμοντέρνα-σύγχρονη τέχνη. Ενδεχομένως η έντονη ποικιλομορφία είναι και η αιτία που ο θεωρητικός λόγος ανθεί στις μέρες μας, στην προσπάθεια να περι-ορίσει την πολυμορφική ταυτότητα της τέχνης και να διευκολύνει την κατανόησή της.

Είναι καταφανές ότι ο Τσιγκόγλου έχει «εκτεθεί» σε έναν μεγάλο όγκο σύγχρονης τέχνης και έχει παιδευτεί, μέσα από υπομονετική επιτόπια μελέτη και αναστοχασμό, για να κατανοήσει και να αφηγηθεί τις ομοιότητες, τις διαφορές, την αισθητική αξία, το κοινωνικό μήνυμα, την πολιτική στάση, την πρόσληψη από το κοινό, την δύναμη των θεσμών και του Κεφαλαίου, την επιρροή των θεωρητικών, την προσωπική γοητεία των καλλιτεχνών. Πριν δώσει την πάσα στο κυρίως θέμα του, κλείνει την εισαγωγή του με έναν προβληματισμό σε σχέση με την πολύπλοκη μορφολογία της σύγχρονης τέχνης, προσυπογράφοντας την διερώτηση του E.H. Gombrich «μήπως δεν υπάρχει στ' αλήθεια τέχνη και υπάρχουν μόνο καλλιτέχνες;»

Ακτινογραφία της τέχνης

Το βιβλίο του Τσιγκόγλου, ο οποίος συνδυάζει την ιδιότητα του χειρουργού παίδων και καθηγητή χειρουργικής του Πανεπιστημίου Αθηνών με εκείνη του λάτρη των τεχνών, καθώς έχει γράψει τρία ακόμα βιβλία για τις εικαστικές τέχνες, έχει επιμεληθεί επιτυχημένες ομαδικές εκθέσεις και είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης, είναι μια πολύχρωμη σειρά από βιωματικά ρεπορτάζ σε εκθέσεις του εξωτερικού. Ο τόμος είναι χωρισμένος σε 41 κεφάλαια. Κάθε κεφάλαιο είναι αναδημοσιευμένο ως αυτόνομο άρθρο στα «Νέα της Τέχνης» και είναι αφιερωμένο σε μία ή και περισσότερες εκθέσεις, ενός ή και περισσότερων καλλιτεχνών σε διάφορα art-venues ανά τον κόσμο.

Ο Τσιγκόγλου φωτίζει τον σκελετό της σύγχρονης τέχνης, η καρδιά της οποίας χτυπάει στα μεγάλα ιδρύματα και τις διεθνείς διοργανώσεις. Μαζί του θα επισκεφτούμε, μεταξύ άλλων, το Guggenheim του Μπιλμπάο, το Haus der Kunst και το Brandhorst στο Μόναχο, την Εθνική Πινακοθήκη, την Hayward και τη Saatchi, την Tate Modern, τη Serpentine και τη Whitechapel στο Λονδίνο, το MAXXI και το Macro της Ρώμης, το Pompidou και το Μουσείο Ροντέν του Παρισιού, το CaixaForum στη Μαδρίτη, το ίδρυμα Χουάν Μιρό στη Βαρκελώνη, το New Museum της Νέας Υόρκης, το Kunsthaus της Ζυρίχης, το Kunsthistorische της Βιέννης, το ICA της Βοστόνης, το Stedelijk του Άμστερνταμ, το UCCA στο Πεκίνο και βεβαίως διαδοχικές μπιενάλε της Βενετίας, Monumenta και Documenta καθώς και την World Expo της Σανγκάης.

tsigoglou-michelangelo-pistoletto-venus-of-the-rags700
 Η Αφροδίτη των κουρελιών, 1967 Μικελάντζελο Πιστολέτο
 
Επίσης, θα γνωρίσουμε τη ραχοκοκαλιά της σύγχρονης τέχνης, που δεν είναι άλλη από την «παρέα» των παλιών και νέων σελέμπριτις, που τα μουσεία, οι δημοπρασίες και οι συλλέκτες καθιερώνουν. Είναι αδύνατον να καλύψουμε την πληθώρα των ονομάτων που αναφέρονται στο βιβλίο, μπορούμε όμως να αναφέρουμε ορισμένους καλλιτέχνες, στους οποίους ο συγγραφέας αφιερώνει χώρο και ανάλυση. Ο αιρετικός κινέζος Weiwei που, παρά τις αλλεπάλληλες ποινές, συνεχίζει ακλόνητος να σαρκάζει το μαοϊκό καθεστώς και την Πολιτιστική Επανάσταση με τις εκτεταμένες εννοιολογικές εγκαταστάσεις του. Τα ανοίκεια tableaux vivants του αμερικανού Ed Kienholz, που στηλιτεύει την εξαχρείωση στην οποία οδηγεί η φτώχεια, η βία και ο καταναλωτισμός, με τον ρεαλιστικό συμβολισμό του. Η ελβετή Pipilotti Rist με τον «ψηφιακό ιμπρεσιονισμό» και τις μεταφεμινιστικές της σπονδυλωτές βιντεοεγκαταστάσεις. Ο ινδός Anish Kapoor με τα γιγάντια δημόσια γλυπτά του και με τα «αυτο-δημιουργούμενα» έργα του που ενώνουν τη γεωμετρία με τη βιολογία. Ο ιταλός της Arte Povera, Michelangelo Pistoletto με σήμα κατατεθέν τα «κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα», αλλά και την ζωγραφική με καθρέφτες. Ο πολύ ενδιαφέρων αμερικάνος George Condo, με το ιδιαίτερο ιδίωμά του μεταξύ της appropriation art (ιδιοποίηση του στυλ παλαιότερων καλλιτεχνών) και μιας ελεύθερης παραστατικότητας. Ο ελβετός φωτορεαλιστής Franz Gertsch, «μποέμ του όψιμου καπιταλισμού». Οι παραπάνω και μαζί οι σταρ Tracey Emin, Jan Fabre, Gerhardt Richter, Jeff Koons, Damien Hirst και ο Κινέζος Yue Minjun με το υστερικό γέλιο των «ηρώων» του, είναι μόνο ορισμένοι από τους καλλιτέχνες που θα έχει την ευκαιρία να μελετήσει ο αναγνώστης, στην λεπτομερειακή απεικονιστική «ακτινογραφία» που προτείνει ο Τσιγκόγλου.

Η αγορά της τέχνης

Αγορά της τέχνης: «ένας χώρος όπου κυριαρχεί ο νεοπλουτισμός, η φιγούρα, η σπέκουλα, η μπλόφα, η έλλειψη εικαστικής παιδείας-αισθητικής άποψης, η επιδειξιομανία, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος [...] η απληστία, ο παραλογισμός μέχρις υστερίας». 

Από την γενική εποπτεία του συγγραφέα δεν λείπει ο προβληματισμός σε σχέση με την αγορά της τέχνης. Η μελέτη της λειτουργίας των δημοπρασιών αποκαλύπτει την αστρονομική άνοδο της σύγχρονης τέχνης στο χρηματιστήριο των αξιών μεταξύ 1993-2003, τη στροφή των συλλεκτών στα νέα μεταμοντέρνα ονόματα, που υπερσκέλισαν τους προσφερόμενους μοντερνιστικούς πίνακες, τη μετατροπή των συλλεκτών σε celebrities «όπως ο ταξιτζής Robert Scull, ο διαφημιστής Charles Saatchi, ο χρηματιστής Steven Cohen και ο κυρίαρχος των ειδών πολυτελείας Francois Pinault». Ο συγγραφέας αναφέρεται στην πτώση της αγοράς τέχνης ως συνέπεια της χρηματοοικονομικής κρίσης και στην ενδιαφέρουσα τελευταία αναλαμπή της αγοράς με τη δημοπρασία έργων του Hirst στους Sotheby's το 2008, η οποία ξεπούλησε σε τιμές ρεκόρ τη στιγμή που η Lehman Brothers κήρυσσε πτώχευση.

Η αγορά της τέχνης είναι «ένας χώρος όπου κυριαρχεί ο νεοπλουτισμός, η φιγούρα, η σπέκουλα, η μπλόφα, η έλλειψη εικαστικής παιδείας-αισθητικής άποψης, η επιδειξιομανία, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος [...] η απληστία, ο παραλογισμός μέχρις υστερίας. (Το 35% των παρόντων στον πλειστηριασμό του Hirst πήγαινε για πρώτη φορά)». Ο συγγραφέας ασκεί την κριτική του στη λίστα των ισχυρών, υπογραμμίζοντας το έλλειμμα πολιτιστικού κεφαλαίου που παραγεμίζεται με οικονομικό κεφάλαιο, το οποίο, καθώς φαίνεται, για τους λίγους εξακολουθεί να περισσεύει.

Συλλέκτης παραμυθιών

tsigoglou-yue-minjun-1994
 The man of laughter, 1994, Yue Minjun
 

Κρατώντας τις αποστάσεις του από ιστορικούς, τεχνοκριτικούς, επιμελητές και θεωρητικούς, ο συγγραφέας πατεντάρει το δικό του, ελεύθερο από ακαδημαϊσμούς, ύφος, το οποίο διατρέχει ένα βιβλίο που συγγενεύει λιγότερο με ιστορία της τέχνης και περισσότερο με ταξιδιωτικό εγχειρίδιο αφιερωμένο στο σύγχρονο καλλιτεχνικό πανόραμα. Αυτή η συλλογή άρθρων μοιάζει να είναι γραμμένη με το ζήλο συλλέκτη εμπειριών και όχι από «επάγγελμα». Πράγματι, σε κάθε άρθρο ο συγγραφέας φροντίζει να μας ενημερώσει για την συνολική εμπειρία του και με τη σφαιρικότητα της αφήγησής του αποδίδει στην τέχνη τη θέση της ανάμεσα στα εγκόσμια. Με άλλα λόγια, βλέπει το έργο τέχνης τόσο ως αυτόνομο όσο και ως κοινωνικό αντικείμενο˙ μια ισορροπημένη θέαση που συνδυάζει δύο θεωρητικές τάσεις συνήθως (και κακώς) ασυμβίβαστες.

Δεν αμελεί να περιγράψει την αρχιτεκτονική του εκάστοτε μουσείου, την ιστορία της πόλης όπου βρίσκεται, τη βιογραφία των καλλιτεχνών, τα βασικά χαρακτηριστικά των έργων που ξεχώρισε ως highlights, την ατμόσφαιρα του εκθεσιακού χώρου και τέλος τις αυθόρμητες (με μερικά φάουλ αδόκιμης προφορικότητας) και συχνά συνειρμικές εντυπώσεις του. Όλα αυτά τοποθετούνται στο χαρτί με την αμεσότητα του αφηγητή και με την επιμονή του έμπειρου συλλέκτη. Όταν ένας συλλέκτης, ό,τι κι αν συλλέγει, φτιάξει το πρώτο γκρουπ αντικειμένων, εγκλωβίζεται λατρευτικά στη μανία του. Έτσι και ο Τσιγκόγλου, συνεπής στον ευφυέστατο πολιτιστικό τουρισμό του, δείχνει αποφασισμένος να μην παραλείψει καμία εμπειρία, κάνοντάς μας εντέλει συμμέτοχους και συνταξιδιώτες του.

Μερικές από τις αγαπημένες μου στιγμές είναι όταν ο συγγραφέας αναφέρεται στην πιθανή αντίδραση του εγγονού του. Η τρυφερότητα είναι ένα από τα στοιχεία που λείπουν από το, κατά τα άλλα, πολυδιάστατο, μελαγχολικά τσιρκολάνικο, πολυμεσικό και ανήσυχο τοπίο της σύγχρονης τέχνης, όσο και της θεωρίας της. Ανάμεσα στις αρετές του βιβλίου είναι κι αυτή η ανθρώπινη τρυφερότητα, καθώς και η προσφορά στον αναγνώστη ενός αληθινού, ένσαρκου βιώματος μπροστά σε κάθε έργο τέχνης˙η περιγραφή μιας εμπειρίας συνδυασμένης με τη γνώση και φιλτραρισμένη από το μυαλό ενός έμπειρου θεατή, πλην όμως όχι ως αποτέλεσμα σκληροπυρηνικής θεωρίας, αλλά αυθεντικού προσωπικού ενδιαφέροντος. Ο εγγονός του συγγραφέα θα πρέπει να είναι περήφανος που έχει τέτοιον παππού, σωστό παραμυθά στην πρώτη γραμμή των σκληρών μύθων της σύγχρονης τέχνης.

* Η Μαρία Γιαγιάννου είναι είναι συγγραφέας και θεωρητικός τέχνης.

tsigoglou-exofylloΣύγχρονη τέχνη
Σταύρος Τσιγκόγλου
Εκδ. Καστανιώτη, 2013
Σελ. 464, τιμή εκδότη € 26,63
politeia-link

 

 

 

 

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΣΙΓΚΟΓΛΟΥ  

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Πολιτισμός είναι το σώμα» του Ταντάσι Σουζούκι (κριτική)

«Πολιτισμός είναι το σώμα» του Ταντάσι Σουζούκι (κριτική)

Για τη συλλογή μελετών του Tadashi Suzuki «Πολιτισμός είναι το σώμα – Κείμενα για το θέατρο» (μτφρ. – σχόλια: Αναστάσης Ροϊλός, εκδ. Κείμενα). 

Του Νίκου Ξένιου

Ο Ταντάσι Σουζούκι ίδρυσε στην Τόγκα, στα βουνά του νομού Τογιάμα, την ομάδα Suzuki Co...

«Η ιστορία «ενός Θρύλου» – Η Ελένη Ουράνη και η θεατρική κριτική», της Βαρβάρας Γεωργοπούλου

«Η ιστορία «ενός Θρύλου» – Η Ελένη Ουράνη και η θεατρική κριτική», της Βαρβάρας Γεωργοπούλου

Για το βιβλίο της Βαρβάρας Δ. Γεωργοπούλου «Η ιστορία “ενός θρύλου”: Η Ελένη Ουράνη και η θεατρική κριτική (1915-1971)» (εκδ. Σιδέρης Ι.). Φωτογραφία: Ελένη Ουράνη, 1945 © Studio Ξανθάκη (Σταδίου 7) / Φωτογραφικό αρχείο Ε.Λ.Ι.Α.

Του Γιώργου Πεφάνη

...
Γράφοντας για την Αρχιτεκτονική, του Τάση Παπαϊωάννου - Το κτήριο και το κείμενο

Γράφοντας για την Αρχιτεκτονική, του Τάση Παπαϊωάννου - Το κτήριο και το κείμενο

Για το βιβλίο του Τάση Παπαϊωάννου «Γράφοντας για την Αρχιτεκτονική – Οδοιπορικό σε χτίσματα και χαλάσματα» (εκδ. Το Ροδακιό). Κεντρική εικόνα: Μακέτα σχεδίου (Α΄ βραβείο σε διαγωνισμό το 1989 για το «Μουσείο Εθνικής Αντίστασης και Μνημείο Ηλέκτρας Αποστόλου» στο Ν. Ηράκλειο) που δεν υλοποιήθηκε ποτέ. [Αρχιτέκτ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Εθνική Βιβλιοθήκη: Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997) –  Εκατό χρόνια από τη γέννησή του (2)

Εθνική Βιβλιοθήκη: Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997) – Εκατό χρόνια από τη γέννησή του (2)

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος συνεχίζει τον κύκλο εκδηλώσεων «Λόγος 10» που επιµελείται ο Πρόεδρος του Εφορευτικού Συµβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, κ. Σταύρος&nb...

«Γίνε σήμερα ο συγγραφέας του αύριο»: Διαγωνισμός συγγραφής για παιδιά, εφήβους και νέους

«Γίνε σήμερα ο συγγραφέας του αύριο»: Διαγωνισμός συγγραφής για παιδιά, εφήβους και νέους

Οι Εκδόσεις Καστανιώτη προκηρύσσουν για τρίτη χρονιά τον διαγωνισμό «Γίνε σήμερα ο συγγραφέας του αύριο». Ένας διαγωνισμός που ξεκίνησε ως μια δημιουργική διέξοδος την περίοδο της πρώτης καραντίνας, αγαπήθηκε και συνεχίζεται με επιτυχία.

Επιμέλεια: Book Press

...
Ντέμπορα Λέβι: «Με τη συγγραφή ξαναβρήκα τη φωνή μου μετά τη σύλληψη του πατέρα μου»

Ντέμπορα Λέβι: «Με τη συγγραφή ξαναβρήκα τη φωνή μου μετά τη σύλληψη του πατέρα μου»

Τα βιβλία της Ντέμπορα Λέβι (Deborah Levy) έχουν αγαπηθεί από τους κριτικούς και το αναγνωστικό κοινό. Πρόσφατα κυκλοφόρησε στα ελληνικά το νέο της βιβλίο με τίτλο «Ο άνθρωπος που τα είδε όλα», από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Αργυρώς Μαντόγλου. Σε συνέντευξή της στον Γκάρντιαν, η Βρετανίδα μυθιστοριογράφος ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Πίσω από τον ήχο του νερού» της Γεωργίας Τάτση (προδημοσίευση)

«Πίσω από τον ήχο του νερού» της Γεωργίας Τάτση (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα της Γεωργίας Τάτση «Πίσω από τον ήχο του νερού», που θα κυκλοφορήσει στις 6 Ιουνίου από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μην ανησυχείς. Μην αισθάνεσαι θλίψη. Έλα, χαμογέλα. Για σένα δεν πέθαν...

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μπερνάρντο Ατσάγα (Bernardo Atzaga) «Σπίτια και τάφοι» (μτφρ. Κώστας Αθανασίου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 3 Ιουνίου από τις εκδόσεις Εκκρεμές. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός ...

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ