«Όταν θα μ’ αγαπάς να γίνεσαι ανελέητος»

Η Γεωγραφία προσώπου είναι μια ποιητική σύνθεση, που όμως διαβάζεται περισσότερο ως αφήγημα και λιγότερο ως ποίημα, με αρχή, μέση και τέλος, και η οποία χωρίζεται σε γεωγραφικούς τόπους. – βασικοί της άξονες είναι τα νησιά, και συγκεκριμένα η Σαντορίνη, η Χίος, η Φολέγανδρος, η Ύδρα. Πάνω σε αυτά τα νησιά χτίζει η ποιήτρια τους στίχους της, με μια χρονολογική σειρά που δεν είναι καθόλου τυχαία: σχετίζονται με τις βιωματικές της εμπειρίες. Κάθε νησί σηματοδοτεί και μια χρονική περίοδο της ζωής της, ξεκινώντας από τη Σαντορίνη – μια περίοδος γεμάτη από παιδικές μνήμες, με έντονο το οικογενειακό πλαίσιο. Ο δεύτερος γεωγραφικός σταθμός είναι η Χίος, νησί συνδεδεμένο με τα εφηβικά της χρόνια, ακολουθεί η Φολέγανδρος, με τα μετεφηβικά της χρόνια, συνδεδεμένα με το νόημα της φιλίας, ενώ στην Ύδρα ολοκληρώνεται η ενηλικίωσή της για να την οδηγήσει στο στάδιο της αυτογνωσίας, και να φτάσει στην ανακάλυψη του ίδιου της του εαυτού. Είναι λοιπόν ένα ποιητικό ταξίδι προς την ενηλικίωση, σαν ένα είδος ποιητικού Bildungsroman, νεανικού, βέβαια.

Οι παρακάτω στίχοι μαρτυρούν συνοπτικά αυτό το ποιητικό ταξίδι:

Η Κατσουρού χειρίζεται με δεξιοτεχνία μια ποιητική γλώσσα με εσωτερικό ρυθμό και μέτρο, μολονότι τα ποιήματά της είναι γραμμένα σε ελεύθερο στίχο.

Ολόκληρη η ποιητική συλλογή είναι διαποτισμένη από το ερωτικό στοιχείο. Το δεύτερο πρόσωπο, μάλιστα, που χρησιμοποιεί η αφηγήτρια-ποιήτρια δείχνει σαν να απευθύνεται διαρκώς στον ερωτικό της σύντροφο και αυτό προσδίδει μια αμεσότητα στην ποιητική γλώσσα που χρησιμοποιεί. Η Κατσουρού χειρίζεται με δεξιοτεχνία μια ποιητική γλώσσα με εσωτερικό ρυθμό και μέτρο, μολονότι τα ποιήματά της είναι γραμμένα σε ελεύθερο στίχο – αλλά μήπως ο λεγόμενος ελεύθερος στίχος δεν είναι και τόσο ελεύθερος, αφού η λέξη στίχος σημαίνει πειθαρχία, τάξη, ρυθμό; Γιατί στην ποίησή της διακρίνει κανείς έναν ρυθμό πάγιο στη δομή του, με αρχιτεκτονική επιβεβαίωση, μια εκφραστική και ρυθμική μέσα σε έναν καλά δομημένο ελεύθερο στίχο.

Το μοτίβο του «έρωτα» επανέρχεται σχεδόν εμμονικά στα περισσότερα από τα ποιήματά της. Ενδεικτικά αναφέρω στίχους:

Ή:

Αυτός ο «έρωτας» εκφράζεται μέσα από μια ελαφρώς υπερρεαλίζουσα γραφή, στη διαμόρφωση της οποίας φαίνεται να έχει συμβάλει μια γόνιμη μαθητεία της Κατσουρού στον Ελύτη και τον Εμπειρίκο. Άφθονες είναι οι διακειμενικές αναφορές από την ποίηση αυτών των δύο Ελλήνων υπερρεαλιστών. Ενδεικτικά παραθέτω μερικούς στίχους της:

Συχνά η εικονογραφία της οδηγείται σε σχήματα μεταϋπερρεαλιστικά, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας έντονος λυρισμός, όπως φαίνεται στους παρακάτω στίχους:

Φυσικά τοπία, ζωηρά χρώματα, εικόνες μουσικές, απέραντη θάλασσα και φως παντού, φτιάχνουν όλα μαζί τον ποιητικό κόσμο της Κατσουρού, δημιουργώντας μιαν ατμόσφαιρα αισιοδοξίας, με κυρίαρχη, όπως είπαμε, την ερωτική διάσταση, ισορροπώντας με δεξιοτεχνία την αφηγηματικότητα της γλώσσας με τον έντονο λυρισμό.

Φυσικά τοπία, ζωηρά χρώματα, εικόνες μουσικές, απέραντη θάλασσα και φως παντού, φτιάχνουν όλα μαζί τον ποιητικό κόσμο της Κατσουρού, δημιουργώντας μιαν ατμόσφαιρα αισιοδοξίας, με κυρίαρχη, όπως είπαμε, την ερωτική διάσταση, ισορροπώντας με δεξιοτεχνία την αφηγηματικότητα της γλώσσας με τον έντονο λυρισμό. Έχοντας υπόψη και τα ποιήματα της πρώτης της ποιητικής συλλογής, διαπιστώνουμε ότι πολλά από τα μοτίβα ή θέματα επανέρχονται και στη δεύτερη. Η Κατσουρού δεν κόβει τις ρίζες με το ποιητικό της παρελθόν, ωστόσο διακρίνουμε μια εξέλιξη στη γλώσσα και στον στίχο της, καθώς και μια ωριμότητα στον τρόπο της γραφής της. Ιδιαίτερα θα πρέπει να αναφέρουμε τη γόνιμη συνομιλία της Κατσουρού με την ορθόδοξη χριστιανική μας παράδοση. Η ποιήτρια έχει δανειστεί λέξεις, σύμβολα, εικόνες από τα κείμενα της Αγίας Γραφής, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γράφει θρησκευτική ποίηση: Η «προσευχή» λ.χ. είναι ένα μοτίβο που επανέρχεται:

Ή:

Ή:

Είναι ενδιαφέρων ο τρόπος με τον οποίο η ερωτική εμπειρία αποκτά σε ορισμένους στίχους της Κατσουρού μια θρησκευτική διάσταση. Γράφει:

Πλήθος και οι λέξεις-σύμβολα από τα κείμενα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, τα οποία γονιμοποιούν τα ποιήματά της, όπως:

«Αναστάσιμη γη», «άγγελοι», «απολεσθείς παράδεισος», «αθανασία», «αθάνατος», «σταυρός», «Θεός», «θεϊκό», «ευλαβικά», «δάκρυσε η εικόνα».

Ή

Η αναγωγή στο ιερό μέσα και από τον έρωτα είναι μια βασική αναζήτηση Ελλήνων υπερρεαλιστών, έτσι και η Κατσουρού φαίνεται να εμπνέεται μέσα από πρόσωπα και εικόνες των βιβλικών κείμενων. Μορφές από το Ευαγγέλιο, όπως η Παναγία, κατέχουν σημαντική θέση στο έργο της, αφού η εικόνα της Παναγίας τής επιτρέπει να εικονογραφήσει, μεταθέτοντάς τη στη σημερινή εποχή, εναργέστερα το ποιητικό της όραμα. Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό της ποίημα με τίτλο:

Η μορφή της Παναγίας τη βοηθάει να εκφράσει ευκρινέστερα τις υπαρξιακές της αναζητήσεις. Το γεγονός ότι η Κατσουρού τελειώνει το «Υστερόγραφο» στο τέλος του βιβλίου της χρησιμοποιώντας θεολογική γλώσσα, δείχνει πόσο τη βοηθάει η ορθόδοξη χριστιανική παράδοση να εκφράζεται ποιητικά, εν τούτοις, με μια ποιητική γλώσσα που έχει, όπως είπαμε παραπάνω, μοντερνιστικά χαρακτηριστικά. Ο κόσμος της Κατσουρού είναι ένας κόσμος ευλαβικού ονείρου. Ωστόσο μερικές ρεαλιστικότερες στιγμές που εμφανίζονται στους στίχους της δείχνουν ότι ο ποιητικός λόγος της έχει ήδη αρχίσει την πορεία του προς την ωριμότητα. Πράγμα που φαίνεται να το δηλώνει η καταληκτική φράση (φράση-προτροπή εις εαυτόν) από το «Υστερόγραφο», όπου διαβάζουμε:

Η μαγιά της ποίησης ευδοκιμεί στο – φαινομενικά – ασήμαντο. Θεοποίησέ το.

Στην πληθώρα εκδοτικής παραγωγής νέων ποιητών, όπου τις περισσότερες φορές το αποτέλεσμα είναι μέτριο και καθόλου ικανοποιητικό, η Κατσουρού ξεχωρίζει με μία ενδιαφέρουσα ποιητική συλλογή και μας κάνει αισιόδοξους για τη νέα ποιητική γενιά των νεοελληνικών μας γραμμάτων.

* Το κείμενο αποτελεί επεξεργασμένη εκδοχή του κειμένου που διαβάστηκε στην παρουσίαση της «Γεωγραφίας Προσώπου» στις 8 Δεκεμβρίου 2017 στο βιβλιοπωλείο Επί Λέξει.

* Η ΚΙΡΚΗ ΚΕΦΑΛΕΑ είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο ΕΚΠΑ.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΦΗΣ ΚΑΤΣΟΥΡΟΥ