mikroi iroes new2

Για την ποιητική συλλογή του Γιάννη Ζέρβα «Οι μικροί μου ήρωες» (εκδ. Άγρα).

Του Θάνου Κάππα

O ποιητής, με την έννοια του καθολικού δημιουργού (που τον απασχολεί το ποιείν στην ολότητά του), στέκεται, νομίζω, απέναντι στη νοσταλγία, αμφίθυμος. Από τη μια δουλεύει διαρκώς πάνω στο υλικό της μνήμης τρεφόμενος και τροφοδοτούμενος από το άλγος τού νόστου του (που, ως γνωστόν, είναι ταυτόχρονα πόνος και ηδονή), κι από την άλλη στέκεται επιφυλακτικός απέναντι σε ένα συναίσθημα που εκτρέπεται συχνά στη γραφικότητα ή το μελό, στον άγονο δηλαδή συναισθηματισμό και την ευκολία, μια ευκολία συναισθηματική που ενδέχεται να οδηγήσει και σε ευκολία γλωσσική, παγιδεύοντας αυτόν ακριβώς που πασχίζει να απαλλάξει τον λόγο από τη φθορά, αυτόν που αναζητά διαρκώς νέες συνάφειες των λέξεων ώστε να παραχθούν νέοι σπινθήρες νοήματος.

Χωρίς να χάνει την τρυφερότητά του, με φιλτραρισμένη αλλά γνήσια συγκίνηση και χιούμορ, χαρτογραφεί τους πνευματικούς σταθμούς που διαμόρφωσαν τον ψυχισμό από την ανήλικη ως την ενήλικη ζωή.

Οι μικροί μου ήρωες είναι ένα βιβλίο που χρησιμοποιεί τη νοσταλγία ως πρόσχημα ή όχημα για να την ξεπεράσει, διαψεύδοντας ενδεχομένως τον αναγνώστη εκείνον που θα αναζητήσει μια καθησυχαστική περιδιάβαση στους ήρωες της νεότητάς του. Χωρίς να χάνει την τρυφερότητά του, με φιλτραρισμένη αλλά γνήσια συγκίνηση και χιούμορ (είναι χαρακτηριστική στο βιβλίο η ευφρόσυνη, καταιγιστική πρόζα του Κάπταιν Χάντοκ ο οποίος βρίζει ανηλεώς τους πάντες σε μια ξεκαρδιστικά παλιομοδίτικη γλώσσα), με αυτά τα όπλα, λοιπόν, χαρτογραφεί τους πνευματικούς σταθμούς που διαμόρφωσαν τον ψυχισμό από την ανήλικη ως την ενήλικη ζωή, στήνοντας μια ιδιότυπη συναισθηματική αυτοβιογραφία του ποιητή – στον βαθμό, βεβαίως, που κάθε βιογραφία συνιστά πάντα μια διαδικασία επιλογής, μια επινόηση.

Συνολικά μέτρησα 44 αναφορές σε πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων των αφιερώσεων σε άλλους ποιητές ή πεζογράφους, Έλληνες και ξένους, που συγκροτούν μια αρκετά αντιπροσωπευτική εικόνα των επιρροών και των ενδιαφερόντων του ποιητή. Πρόκειται για το όγδοο ποιητικό βιβλίο του Γιάννη Ζέρβα και το έβδομο στις εκδόσεις Άγρα και όπως πάντα είναι εξαιρετικά καλόγουστο και προσεγμένο, με ένα υπέροχο εξώφυλλο του εικαστικού Ανδρέα Βούσουρα, που συλλαμβάνει το πνεύμα του βιβλίου με έξυπνο και παιγνιώδη τρόπο.

Η συλλογή αρθρώνεται σε τέσσερα μέρη. Ο ποιητής αποφασίζει αρχικά να ανασκάψει την πηγή όλων των μετέπειτα αναγνωσμάτων, εκείνα τα πρώιμα διαβάσματα στο μεταίχμιο παιδικής ηλικίας και εφηβείας που διαμόρφωσαν ή καλλιέργησαν το αναγνωστικό μας γούστο συγκροτώντας εν πολλοίς και το αξιακό μας σύστημα. Τα ονόματα των ηρώων/ηρωίδων και οι τίτλοι των βιβλίων αρκούν για να ανασύρουν στον καθένα μας μια ολόκληρη εποχή.

Στη συνέχεια ο ποιητής θα αναζητήσει τους «μικρούς του θεούς, πρόσωπα μιας κοινής ή και προσωπικής μυθολογίας, θα ακούσει τα μυστικά τους, τα μικρά ή μεγάλα δράματά τους, που είναι συγχρόνως δράματα και πάθη των βροτών. Η μικρή μου ποίηση στο τρίτο μέρος θα ανιχνεύσει τους άξονες της προσωπικής του δημιουργίας, την άρθρωση της φωνής του («Η μικρή φωνή μου», ένα λυρικό, λαχανιαστό και φρενήρες μικρό κομψοτέχνημα) για να καταλήξει στη μικρή πατρίδα του ποιητή, ένα ταξίδι στους γενέθλιους τόπους, πραγματικούς και συμβολικούς, ενότητα που στεφανώνεται από τη «Βάπτιση»: ποίημα που ακολουθεί τη ρυθμολογία του θρησκευτικού συμβόλου της πίστης αποτελώντας μια θαρραλέα δήλωση θέσεων και αρχών, στον αντίποδα της συνήθους ποιητικής ή φιλοσοφικής θρηνωδίας της εποχής.

Η πρώτη ενότητα του βιβλίου, που δίνει και τον τίτλο στη συλλογή, είναι ένας αστερισμός προσωπικών σχολίων πάνω στη βιωμένη πραγματικότητα του ποιητή. Ο Γ.Ζ. μιλάει υπαινικτικά, θραυσματικά και κρυπτικά, απολύτως προσωπικά, για στιγμές και εντυπώσεις, για γεύσεις και αισθήματα ημιτελή, που ανακαλούν συχνά το όλον:

Ένα καλοκαίρι / Ένα σπασμένο κεφάλι / Αυτά μείναν (Τρελαντώνης)

Τι μένει από μια ιστορία. Λέξεις καθόλου. Ούτε πρόσωπα. Μια αίσθηση αναλλοίωτη: ένα μέταλλο ανάμεσα στα δόντια. (Μαύρη Καλλονή)

Σ’ αυτή την αποδραματοποίηση –πορεία που δεν φτάνει εντούτοις ως την τελική αποδόμηση και το ξήλωμα των βασικών χαρακτηριστικών τους–, τα πρόσωπα, οι μικροί ήρωες ή μικροί θεοί του ποιητή, σπαράσσονται συχνά από αντιφατικές δυνάμεις, βιώνουν υπαρξιακές κρίσεις ή κρίσεις ταυτότητας, θέλουν να ξαναπούν την ιστορία τους, να αποδράσουν από τους ηρωικούς ρόλους που τους ανατέθηκαν, να ξαπλώσουν στο ντιβάνι της ανάλυσης, να αποκαλύψουν τα μικρά ή μεγάλα μυστικά τους.

Όλη η πρώτη ενότητα των μικρών ηρώων διασταυρώνεται συνεχώς με τις εικόνες του αναγνώστη ο οποίος ασυνείδητα καταθέτει τη δική του πρόσληψη, το δικό του πάνθεον ηρώων δίπλα σ’ εκείνο του ποιητή. Ο Γ.Ζ. ξέρει πως οποιαδήποτε υπογράμμιση από τη μεριά του ενός υλικού ήδη εκρηκτικού στη φαντασία του αναγνώστη θα δημιουργούσε έναν κορεσμό συναισθηματικό, εξ ου και επιλέγει έναν αντιδραματικό ποιητικό τόνο ώστε να εξισορροπήσει αυτήν την ένταση, τη φόρτιση των τίτλων. Προσδίδει στους ήρωες νέα χαρακτηριστικά και ποιότητες, επιμελείται τη βιογραφία τους από την αρχή, ζωντανεύει πλευρές τους που έμειναν στη σκιά. Σ’ αυτή την αποδραματοποίηση –πορεία που δεν φτάνει εντούτοις ως την τελική αποδόμηση και το ξήλωμα των βασικών χαρακτηριστικών τους–, τα πρόσωπα, οι μικροί ήρωες ή μικροί θεοί του ποιητή, σπαράσσονται συχνά από αντιφατικές δυνάμεις, βιώνουν υπαρξιακές κρίσεις ή κρίσεις ταυτότητας, θέλουν να ξαναπούν την ιστορία τους, να αποδράσουν από τους ηρωικούς ρόλους που τους ανατέθηκαν, να ξαπλώσουν στο ντιβάνι της ανάλυσης, να αποκαλύψουν τα μικρά ή μεγάλα μυστικά τους:

Εγώ ποιος είμαι; Και κυρίως: τι θα απογίνω, έτσι όπως κατάντησα αθάνατος, λόγω ανυπαρξίας;

(Ουότσον, Σέρλοκ Χολμς)

Και επιπλέον γερνάω, σκέφτηκε καλπάζοντας ο Κόμης, σκοτεινός μπροστά στο ολόγιομο φεγγάρι.

(Κόμης Δράκουλας)

Στο τέλος της πρώτης ενότητας, τα πράγματα προφέρονται πια με το όνομά τους, σε ένα ποίημα ανοιχτό, τρυφερό, γυμνό από στηρίγματα, καθώς ο ποιητής καλεί τους μικρούς του ήρωες σε αναμνηστική φωτογραφία και τους απευθύνεται λέγοντας:

Αγκαλιαστείτε φίλοι μου / Κρατηθείτε από τα μπράτσα οι κυρίες / Χαμογελάστε όλοι μαζί… Δεν θα ’χει άλλη λήψη / Ο αιώνας γυρνάει σελίδα / Σύντομα θα ταξιδεύετε στην αιωνιότητα / Νεκροί κι αθάνατοι ταυτόχρονα.

Μικροί μου ήρωες αγαπημένοι / Μεγάλωσα μαζί σας / Γέρασα μαζί σας / Κι ακόμα σας αγαπώ και σας θυμάμαι

Νομίζω πως μια τέτοια ευθεία διατύπωση, μια ποίηση που λειτουργεί σχεδόν ως φυσική αναπνοή, ακούγεται σήμερα παράδοξα τολμηρή και σύγχρονη.

Στο δεύτερο μέρος οι υπαρξιακές κρίσεις των θεών συνεχίζονται:

Ο Δίας, υποδειγματικός σύζυγος μιας ζωής, ικανότατος στη διοίκηση και τη χρηστή διαχείριση του οίκου τους, καταθέτει στην Ήρα πως ο καημός του διαχρονικά υπήρξε η αστοχία του, η αδυναμία του να την παρασύρει ερωτικά, να την εκτρέψει από την αιώνια αφοσίωσή της στο μέτρο: «Μετά ούτε να σε μεθύσω δεν με άφηνες / πώς να σου δώσω αυθόρμητα τον έρωτα / που ήθελες να μου διορθώσεις;» Οπότε σε μια πικρή και αγαπητική λύση του δράματος θα της προτείνει να συνταξιοδοτηθούν από θεοί.

Χιούμορ και έντονη παραστατικότητα στο ποίημα που αφορά τη θεά Δήμητρα, η οποία είναι έξαλλη με την κόρη της: «το έχει δίπορτο! […] όταν είναι εδώ, γριπιάζει / της φέρνω χαμομήλια, σούπες, λες και είναι μωρό. / Ύστερα τον χειμώνα φεύγει με τον εραστή! / Και πρέπει να το καταπιώ εγώ;»

Mια ποίηση που επιστρέφει στην κατανόηση του εαυτού ως προσωπικής κατασκευής, στην αναγνώριση της τέχνης, της δημιουργίας ως συστατικού στοιχείου ταυτότητας, αλλά και την αγωνία αυτής της δημιουργίας ως καθοριστικού παράγοντα επιβίωσης.

Ο Ποσειδώνας σε κρίση ταυτότητας, θυμωμένος με τις ιδιότητες που του αποδίδουν «Θεός της θάλασσας! Τίποτα δεν έχετε καταλάβει εσείς!» ενώ η Άρτεμις, μια νέα της εποχής μας, με πόζες γιόγκα και σέλφις στο μυαλό της «δεν ξέρει τι να κάνει τον εαυτό της έξω από τη δράση» καθώς της λείπει η ουσιαστική παρηγοριά της μητρικής αγκαλιάς.

Όλη αυτή η ενότητα, με τη θεατρικότητα και την έντονη σκηνική της δράση, στήνει μπροστά μας ένα μικρό θίασο προσώπων αποτελώντας βέβαια τον καθρέφτης μας, μια περιγραφή όλων των μηχανισμών καταδυνάστευσης, εσωτερικών και εξωτερικών, την ασφυξία στον πολιτισμό, την ασφυξία των κοινωνικών ρόλων, την αδυναμία συνάντησης με τον βαθύτερο εαυτό.

Οι δύο επόμενες ενότητες εγκαταλείπουν τη θεατρικότητα προς μια κατεύθυνση πιο εσωτερική – μια ποίηση που επιστρέφει στην κατανόηση του εαυτού ως προσωπικής κατασκευής, στην αναγνώριση της τέχνης, της δημιουργίας ως συστατικού στοιχείου ταυτότητας, αλλά και την αγωνία αυτής της δημιουργίας ως καθοριστικού παράγοντα επιβίωσης – ασκήσεις αναπνοής στον πάτο, στο βυθό του πηγαδιού. Τα τελευταία ποιήματα της συλλογής, συγκεντρώνουν όλη την προσωπική φόρτιση επιλεγμένων σταθμών της ζωής του ποιητή, φόρτιση που αποκρυσταλλώνεται στη μορφή του Πατέρα και της Μητέρας, ζωηρή ανάμνηση και φωνή και ηχώ μιας εποχής παρελθούσας, που τρυπώνει διαρκώς στη νέα ζωή.

«Μαδουρή» (Στον Μάριο Ποντίκα)

Χρόνια η θάλασσα ανάμεσα
Χωρίζοντας τις αναμνήσεις
Ένα τραπέζι που καθίσαμε
Διαβάζοντας μαζί
Από την άλλη μεριά της θάλασσας
Την άλλη μεριά της ζωής
Τραπέζια πολλά από τότε
Μιλώντας, τρώγοντας
Γράφοντας, διαβάζοντας
Κάποτε φωναχτά
Όπως τότε
Που με διόρθωνες
Να μου θυμίζεις
Μέσα από τα χρόνια
Πως δεν θέλει πάθος η ανάγνωση
Αλλά μυαλό ακρίβεια και μέτρο
Μια ατράνταχτη ιδεολογία προπαντός
Μια αγάπη αποφασισμένη
Κι ας κρύβει βάσανο αμφιβολία σύγκρουση
Πως υπάρχει εκείνο που τα ξεπερνάει όλα αυτά
Η καρδιά
Που ακουμπούσαμε μαζί
Επάνω στο τραπέζι ενός ποιητή
Έξω απ’ το σπίτι ενός ποιητή
Με το βιβλίο ενός ποιητή
Ανάμεσά μας
Σαν θαλασσινή πατρίδα
Που μόλις σήμερα τυχαία
Την επισκέφθηκα
Ξανά
Για να σε βρω,

Πατέρα.

Η ποίηση των Μικρών ηρώων είναι μια ποίηση λιτή, ανεπιτήδευτη, με πολλά ένθετα πεζολογικά στοιχεία και έντονη προφορικότητα αλλά και έξοχο ρυθμό όπου απαιτείται, ποίηση παιγνιώδης και συγχρόνως στιβαρή, σοβαρή, καθόλου σοβαροφανής, καθόλου ναρκισσιστική ή λεξιλαγνική, που δεν επαίρεται παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις του Απόλλωνα («Τι θα ήταν ο ποιητής χωρίς την έπαρσή του»), που ισορροπεί τα θερμά και τα ψυχρά χρώματα της ζωής διατρέχοντας την κλίμακα από τον ερμητισμό και την εσωστρέφεια ως την εξωστρέφεια και τη διάνοιξη, ένα πανόραμα ζωής που δεν εξαιρεί κανένα συναίσθημα, που επιστρέφει πίσω για να κοιτάξει μπροστά: το καταληκτικό «πιστεύω» του ποιητή κλείνει τη συλλογή καταφάσκοντας, και παρότι δίπλα στο δέον γενέσθαι παρατίθεται αντιστικτικά η γνωστή νεοελληνική παθογένεια που μας ταλαιπωρεί, η τελική του στόχευση αφορά τον άνθρωπο στο σύνολό του, εθνικό και υπερεθνικό συγχρόνως: «Ανοιχτό / σαν τη θάλασσα και τον άνεμο / που τον έχουν γεννήσει, θρέψει και ταξιδέψει».

Ο Γιάννης Ζέρβας αφιερώνει τη συλλογή στα παιδιά του, τη Διώνη, τον Μάρκο και τη Λίβια, τους πραγματικούς, όπως λέει, μικρούς ήρωες της ζωής του. Αλλά αν ο ποιητής έχει οριστικά ενηλικιωθεί, σκέφτομαι, αν έχει αναλάβει τις ευθύνες ενός πατέρα, ποιος γράφει το ποίημα; Θέλω να πω, πώς γίνεται να γράψεις από τη μεριά ενός εκπληρωμένου εαυτού που έχει αναλάβει και τις ευθύνες τρίτων; Δεν είναι η ποίηση γραμμένη, ειπωμένη πάντα από την πλευρά του ελλείμματος, του αιτήματος, του παράπονου και της ήττας; Δεν προσπαθεί να αποκαταστήσει την καταγωγική αδικία ενός αντεστραμμένου κόσμου;

Τώρα εγώ πατέρας / μες στον καινούριο ρόλο μου, μες στην καινούργια μου ζωή / Στα ίδια όνειρα την παιδική πατρίδα να κοιτάζω / Σαν παγωμένο έμβρυο / Στη λαμπερή του γυάλα.

Aυτή εδώ είναι κατεξοχήν μια ποίηση παρατήρησης των ανθρωπίνων, αποκαλύπτοντας όλον εκείνον τον περίτεχνο μηχανισμό που επιστρατεύει ο άνθρωπος για να ζήσει, σχέδια και πρακτικές απόκρυψης της βαθύτερης αγωνίας, μιας επισφαλούς ισορροπίας του τρόμου.

Απαντώ μόνος μου: Νομίζω πως δεν γράφει κανείς ούτε ως οριστικά ενήλικος ούτε ως πεισμωμένος ανήλικος, άλλωστε αυτοί δεν είναι συχνά παρά ρόλοι που υιοθετούμε κατά περίπτωση, γράφει ως άνθρωπος που δεν ησυχάζει ποτέ και πουθενά, που μπαινοβγαίνει στον εαυτό παρατηρώντας τον διαρκώς – κι αυτή εδώ είναι κατεξοχήν μια ποίηση παρατήρησης των ανθρωπίνων, αποκαλύπτοντας όλον εκείνον τον περίτεχνο μηχανισμό που επιστρατεύει ο άνθρωπος για να ζήσει, σχέδια και πρακτικές απόκρυψης της βαθύτερης αγωνίας, μιας επισφαλούς ισορροπίας του τρόμου, που κατακτιέται καθημερινά με τόσο μόχθο.

Σκοτάδι στο στόμα μου. Φωνή τυλιγμένη σε μαλακούς ιστούς. Γύρω της ξέφτια κοιμισμένες γλώσσες, κατάκοπες απ’ τους αιώνες…. Γλώσσες στ’ αμπάρια αλυσοδεμένες, γλώσσες σιδηροδέσμιες, σιδερόφρακτες, Άλλες όρθιες και σκληρές, άλλες με κρυφές κοιλότητες, προκλητικές. Γλώσσες του πατέρα, γλώσσες της μητέρας. Όχι οι λέξεις. Ο ήχος. Η αφή των λέξεων.

Η ποίηση, η δημιουργία, κάθε δημιουργία είναι ένα αίτημα εκπλήρωσης. Όχι εκείνου που χάθηκε οριστικά αλλά για ό,τι μένει ακόμη ανέκφραστο μα ενεργό και επίμονο και πιεστικό, σαν ζώο παγιδευμένο, στη μνήμη και τη φαντασία του ποιητή. Ο ποιητής ελευθερώνει αυτό το ζώο από την παγίδα του, το ποίημα αποκαθιστά την αδικία που συντελέστηκε, το τραύμα παραμένει.

* Ο ΘΑΝΟΣ ΚΑΠΠΑΣ είναι συγγραφέας.

altΟι μικροί μου ήρωες
Γιάννης Ζέρβας
Άγρα 2017
Σελ. 96, τιμή εκδότη €9,90

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΖΕΡΒΑ

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Αρχαίος πίθηκος» της Χλόης Κουτσουμπέλη (κριτική) – Μια ποιητική συνομιλία με το παράλογο, το ανοίκειο, το ανορθόδοξο

«Αρχαίος πίθηκος» της Χλόης Κουτσουμπέλη (κριτική) – Μια ποιητική συνομιλία με το παράλογο, το ανοίκειο, το ανορθόδοξο

Για την ποιητική συλλογή της Χλόης Κουτσουμπέλη «Αρχαίος πίθηκος» (εκδ. Πόλις). Κεντρική εικόνα: από τη θεατρική παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό» στο Φεστιβάλ της Αβινιόν (1978) © Wikipedia. 

Γράφει η Ευσταθία Δήμου

...
«Όλα δεν τα 'χω πει» του Χρήστου Δανιήλ (κριτική) – Μια τεκμηριωμένη μελέτη για την Μάτση Χατζηλαζάρου

«Όλα δεν τα 'χω πει» του Χρήστου Δανιήλ (κριτική) – Μια τεκμηριωμένη μελέτη για την Μάτση Χατζηλαζάρου

Για το βιβλίο του Χρήστου Δανιήλ «Όλα δεν τα' χω πει / Η «αντίστροφη αφιέρωση» της Μάτσης Χατζηλαζάρου (εκδ. Άγρα). Κεντρική εικόνα: η Μάτση Χατζηλαζάρου. 

Γράφει ο Δημήτρης Τσεκούρας 

«Η μεγάλη λογοτεχνία  ...

«Κόκκινη γραμμή» της Ειρήνης Ρηνιώτη (κριτική) – Γραμμή διαχωρισμού αλλά και ποιητικής ένωσης

«Κόκκινη γραμμή» της Ειρήνης Ρηνιώτη (κριτική) – Γραμμή διαχωρισμού αλλά και ποιητικής ένωσης

Για την ποιητική συλλογή της Ειρήνης Ρηνιώτη «Κόκκινη γραμμή» (εκδ. Άγρα). Κεντρική εικόνα: πίνακας της Hanna Sidorowicz.

Γράφει η Αντιγόνη Βλαβιανού

Στην παρούσα ποιητική συλλογή, έχουμε μια κόκκινη γραμμή που σηματοδ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

3ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων: Το φετινό πρόγραμμα, οι προοπτικές και τα σχέδια για το μέλλον

3ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων: Το φετινό πρόγραμμα, οι προοπτικές και τα σχέδια για το μέλλον

Δόθηκε σήμερα (28/5) η Συνέντευξη Τύπου για το 3ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων (26-30 Ιουνίου 2024). Σπουδαίοι Έλληνες και ξένοι συγγραφείς αναμένονται στην Κρήτη, ενώ το πρόγραμμα των εκδηλώσεων είναι πιο φιλόδοξο σε σχέση με τα προηγούμενα δύο χρόνια. Στην κεντρική εικόνα, εκδήλωση από το περσινό φεστιβάλ στα σκαλιά πί...

Έρχεται η 36η έκθεση βιβλίου Πειραιά

Έρχεται η 36η έκθεση βιβλίου Πειραιά

Η 36η έκθεση βιβλίου Πειραιά θα πραγματοποιηθεί από τις 14 μέχρι και τις 30 Ιουνίου στο Πασαλιμάνι.

Επιμέλεια: Book Press

Ακόμη μια χρονιά η έκθεση βιβλίου Πειραιά θα πραγματοποιηθεί σε ένα αγαπημένο σημείο συνάντησης των πειραιωτών, στο Πασαλιμάν...

 «Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη (κριτική) – Το πανηγύρι της εξέγερσης των καταφρονεμένων

«Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη (κριτική) – Το πανηγύρι της εξέγερσης των καταφρονεμένων

Για την παράσταση «Σ' εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη που ανεβαίνει στο Αμφιθέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη. Κεντρική εικόνα: © Mike Rafail.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας Ανί Ερνό [Annie Ernaux] «Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), μια συνομιλία, μέσω μέιλ, της Ερνό με τον Φρεντερίκ Ιβ Ζανέ [Frederic-Yves Jeannet]. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμ...

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ [Graeme Macrae Burnet] «Μελέτη περίπτωσης» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου), το οποίο κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στην αρχή, καθώς ...

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Μουράτ Εσέρ [Murat Eser] «Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής», η οποία κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εφημερίδα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Πέντε ελληνικά μυθιστορήματα, πέντε εντυπωσιακές ηρωίδες

Πέντε ελληνικά μυθιστορήματα, πέντε εντυπωσιακές ηρωίδες

Γυναίκες άλλων εποχών, αλλά και σύγχρονες. Βασίλισσες, αλλά και γυναίκες της διπλανής πόρτας. Επιλέγουμε πέντε πρόσφατα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων που μας προσφέρουν, αντίστοιχα, πέντε εντυπωτικές και καλοσχηματισμένες ηρωίδες. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος  ...

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Για τα βιβλία των Κνουτ Χάμσουν [Knout Hamsun] «Η πείνα» (μτφρ. Βασίλη Δασκαλάκη), Νικολάι Γκόγκολ [Νikolai Gogol] «Το παλτό» (μτφρ. Κώστας Μιλτιάδης), Μαξίμ Γκόρκι [Maxim Gorky] «Τα ρημάδια της ζωής» (μτφρ. Κοραλία Μακρή) και Λέον Τολστόι [Leon Tolstoy] «Η σονάτα του Κρόιτσερ» (μτφρ. Κοραλία Μακρή). 

...
Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Εαρινά αναγνώσματα από όλο τον κόσμο. Νομπελίστες, αναγνωρισμένοι συγγραφείς, αλλά και νέα ταλέντα ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή. Στην κεντρική εικόνα, οι Αμπντουλραζάκ Γκούρνα, Κάρα Χόφμαν, Ντέιβιντ Μίτσελ.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

Από την...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ