Της Μαρίας Τζαμπούρα
Όλο και πιο συχνά, είτε διαβάζοντας κάποιο κείμενο/βιβλίο/γελοιογραφία είτε παρακολουθώντας μια ταινία/σήριαλ/θεατρικό, έχω την αίσθηση ότι σε αυτή τη χώρα το χιούμορ δεν συνδέεται καθόλου με την ανατροπή. Κατανοώ ότι δεν γελάμε όλοι οι άνθρωποι με τα ίδια πράγματα αλλά αδυνατώ να καταλάβω γιατί εννοούμε να αφοπλίζουμε την δύναμή του και να το περιορίζουμε στα όρια του αστείου, του χωρατού, της πλάκας.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά δεν συνιστά και αξιομνημόνευτη τέχνη. Στον αντίποδα όλων αυτών και κόντρα στο ρεύμα που θέλει τη γενιά του άμεσα επηρεασμένη από το πολιτικό κλίμα της μεταπολίτευσης, ο σκιτσογράφος Ηλίας Ταμπακέας ακολουθεί ένα διαφορετικό, πολύ προσωπικό τρόπο έκφρασης. Σχολιάζει όχι το αδύνατο ή το εξωπραγματικό αλλά το καθημερινό ή το φαινομενικά ασήμαντο. Ο προφανής σουρεαλισμός της ελληνικής καθημερινότητας ωχριά μπροστά στον σπαραχτικό κυνισμό της πραγματικότητας μέσα στην οποία ο δημιουργός κινεί τα νήματα των ηρώων του. Το χιούμορ εμπεριέχει ανατροπή και δεν υπάρχει τίποτε ανατρεπτικό στην αναπαραγωγή στερεοτύπων.
Εκεί κερδίζουν τις εντυπώσεις οι χάρτινοι ήρωες του Ηλία Ταμπακέα. Εννοούν να παίρνουν τον εαυτό τους εντελώς στα σοβαρά σε έναν εντελώς ασόβαρο κόσμο. Τουλάχιστον, έτσι, οι αναγνώστες αναγνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ξεκαρδιστικό από την πιο παλιά ιστορία του κόσμου, δηλαδή τη δική μας.
Το άλμπουμ “etc, επιλογή γελοιογραφιών του Ηλία Ταμπακέα”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “9” της Ελευθεροτυπίας, είναι το πρώτο του, αν και, τόσο η πορεία όσο και η δουλειά του, θα δικαιολογούσαν πολλά περισσότερα.
Τα σκίτσα έχουν δημοσιευθεί κυρίως στο ένθετο “9” της “ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ” και δικαιωματικά ο Άρης Μαλανδράκης υπο-γράφει την εύστοχη και απολαυστική εισαγωγή του βιβλίου.
