eurozone-crisis-big

38 σημαντικοί στοχαστές της εποχής μας συνομίλησαν με τον Τάσο Τσακίρογλου στο βιβλίο «Πρόσωπα της απομάγευσης» (εκδ. Οκτώ).

Του Γιώργου Λαμπράκου

Ενόψει πολλαπλών εκλογικών αναμετρήσεων, καλό θα ήταν για όλους μας να κλείναμε για λίγο (ή για πολύ, ή και για πάντα) τα τηλεοπτικά κανάλια και τα ραδιόφωνα που έχουν πλημμυρίσει με ψευδοσυζητήσεις και ψευδοαντιδικίες, και να ανοίγαμε ένα σύγχρονο πολιτικό βιβλίο με στόχο να σκεφτούμε λίγο βαθύτερα, σε απόσταση από τις κομματικές διαμάχες, το μέλλον της Ευρώπης, δηλαδή το μέλλον μας.

Το βιβλίο Πρόσωπα της απομάγευσης: 38 συνεντεύξεις για την κρίση και το μέλλον είναι ένα από τα βιβλία που ενδείκνυνται για τούτο τον σκοπό, καθώς περιλαμβάνει ποικίλες απαντήσεις από 38 σημαντικούς φιλοσόφους, κοινωνιολόγους, οικονομολόγους και πολιτικούς στοχαστές της εποχής μας σε επίκαιρα ερωτήματα του δημοσιογράφου Τάσου Τσακίρογλου, ενώ συνοδεύεται από πρόλογο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά και επίμετρο του Τάσου Παππά. Οι συνεντεύξεις έχουν γίνει μεταξύ 2012-14 και έχουν πρωτοδημοσιευτεί στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Μετά την απομάγευση του κόσμου

Μετά τη διαδικασία της απομάγευσης του κόσμου, την οποία έχει αναλύσει με αξεπέραστη εγκυρότητα ο Μαξ Βέμπερ, φαίνεται πως ζούμε την «απομάγευση της απομάγευσης». Αυτή συνίσταται, σύμφωνα με τον Τσακίρογλου, σε μια διαδικασία που «με τη βοήθεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης, απο-μυστικοποιεί τον ίδιο τον καπιταλισμό και τον εμφανίζει στα μάτια των υπηκόων του με όλη τη σοκαριστική του γύμνια». Στόχος του συνεντευξιαστή είναι να εκμαιεύσει από τους συνεντευξιαζόμενους τις απόψεις τους για αυτή τη συνεχιζόμενη διαδικασία και τις πιθανές της εκβάσεις. Όπως γράφει ο δημοσιογράφος, όλοι όσοι έχουν επιλεγεί στον τόμο «μετέχουν μιας κριτικής ενατένισης του κόσμου» και εναντιώνονται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, ενώ κάποιοι οραματίζονται την υπέρβασή του.

Όλοι όσοι έχουν επιλεγεί στον τόμο «μετέχουν μιας κριτικής ενατένισης του κόσμου» και εναντιώνονται, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, ενώ κάποιοι οραματίζονται την υπέρβασή του

Αυτή δεν είναι βέβαια μια καθόλου εύκολη υπέρβαση: όχι μόνο εξαιτίας της παντοδυναμίας του νεοφιλελευθερισμού εδώ και τρεις-τέσσερις δεκαετίες, αλλά και της ουσιαστικής εσωτερίκευσής του από (σχεδόν) όλους μας. Αυτό δηλαδή που πολλοί από εμάς μπορεί να θέλουμε να πολεμήσουμε είναι κάτι που το έχουμε σε μεγάλο βαθμό ήδη μέσα μας. Στον παγκοσμιοποιημένο, μεταμοντέρνο κόσμο δεν είναι τόσο εύκολο, όσο παλαιότερα, να διακρίνουμε τον πραγματικό ή φαντασιακό εχθρό (όπου εχθρός π.χ. μπορεί να ήταν ένας βασιλιάς, ένας δικτάτορας, μια ολιγάριθμη αριστοκρατική τάξη κ.λπ.). Αν σπεύσουμε να εκλάβουμε ως εχθρό π.χ. τις τράπεζες, τα «καθεστωτικά» Μ.Μ.Ε. ή τους κολοσσούς του Διαδικτύου, αμέσως θα διαπιστώσουμε πως αποτελούμε αναπόσπαστο τμήμα τους. Πώς σκοτώνουμε λοιπόν αυτό που έχουμε μέσα μας χωρίς να σκοτωθούμε;

altΟι στοχαστές στον εν λόγω τόμο, ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατεύθυνσης, συμφωνούν ότι με τον νεοφιλελευθερισμό έχει επέλθει μια βαρυσήμαντη αλλαγή στις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, αλλαγή που έχει οδηγήσει, όπως δείχνουν όλες οι στατιστικές, σε ραγδαία αύξηση των ανισοτήτων, τόσο ενδοκρατικά όσο και διακρατικά. Ακόμα και μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, οι στατιστικές δείχνουν σταθερή αύξηση του πλούτου των πλουσιότερων και σταθερή μείωση στα εισοδήματα των μεσαίων και φτωχότερων τάξεων. Συνεπώς, ανεξαρτήτως πολιτικής ιδεολογίας, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η κρίση δεν έπληξε τους πάντες με τον ίδιο τρόπο: οι πλουσιότεροι κατάφεραν τις περισσότερες φορές να επωφεληθούν από αυτήν, ενώ από την άλλη δημιουργήθηκαν στρατιές ανέργων, ακόμα και στην Ευρώπη της πάλαι ποτέ «πλήρους απασχόλησης». Μέσα σε μια πεντηκονταετία η ανεργία στην Ευρώπη έχει τουλάχιστον πενταπλασιαστεί, αγγίζοντας (στην Ελλάδα) επίπεδα εμπόλεμης ζώνης. Οι περισσότεροι ομολογούν πως ζούμε σε μια «αυταρχική δημοκρατία» που διαφυλάσσει τα προνόμια των ολίγων, καθώς και ότι η συμμετοχή όλων των πολιτών στις δημόσιες υποθέσεις είναι απαραίτητη.

Η πολιτική έχει γίνει υποχείριο της (χρηματο)οικονομίας και ότι το βασικό πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών (όπως το θέτει καίρια ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν) είναι πώς να επιλύσουν «τοπικά προβλήματα που έχουν παγκόσμιες γενεσιουργές αιτίες»

Ένα άλλο γενικό συμπέρασμα που εξάγεται από τις απαντήσεις των περισσοτέρων στοχαστών είναι ότι η πολιτική έχει γίνει υποχείριο της (χρηματο)οικονομίας και ότι το βασικό πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών (όπως το θέτει καίρια ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν) είναι πώς να επιλύσουν «τοπικά προβλήματα που έχουν παγκόσμιες γενεσιουργές αιτίες». Η παγκοσμιοποίηση είναι μια ιστορική διαδικασία με αναρίθμητες θετικές και αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή μας. Πολλοί θεωρούν πως, καλώς ή κακώς, δεν υπάρχει γυρισμός και πως μόνο εντός της παγκοσμιοποίησης πρέπει να βρεθούν λύσεις. Άλλοι (π.χ. ο Σερζ Λατούς) ισχυρίζονται πως η ίδια η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί τα δομικά προβλήματα, τα οποία δεν θα λυθούν ποτέ εντός της.

Ποια είναι η ευθύνη της Ευρώπης και της Ελλάδας για την τρέχουσα εγχώρια κρίση; Και εδώ οι απόψεις διαφοροποιούνται. Για παράδειγμα, οι Γερμανοί στοχαστές Χάμπερμας και Όφε δηλώνουν ρητά ότι το ελληνικό κράτος έχει κάνει τεράστια λάθη και παραλείψεις στον τρόπο λειτουργίας του εδώ και δεκαετίες, λάθη και παραλείψεις που δεν σχετίζονται τόσο με τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, όσο με εγγενή μας προβλήματα, ιστορικά, πολιτικά, πολιτισμικά. Ο Χάμπερμας δηλώνει πως ένιωσε «μεγάλη έκπληξη και απορία με τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού της [Ελλάδας]» (τον κατανοούμε απόλυτα), ο δε Όφε υποστηρίζει πως στην Ελλάδα υπάρχει «μια καθαρή περίπτωση κακοδιαχείρισης, μια αδικαιολόγητη προστασία των πλουσίων, οι οποίοι δεν συμβάλλουν στην προσπάθεια, αλλά και ένα πελατειακό σύστημα». Σύμφωνα με παρόμοιες απόψεις, δεν φταίει έτσι γενικά ο «κακός» νεοφιλελευθερισμός, η «κακή» παγκοσμιοποίηση, για το επονομαζόμενο «ελληνικό πρόβλημα», αλλά τα αίτια είναι πολύ πιο σύνθετα – σε κάθε περίπτωση, πρέπει να σταματήσουμε κάποια στιγμή να κατηγορούμε τρίτους για τα ενδογενή ελαττώματά μας.

altΆλλοι, πάλι, υποστηρίζουν πως δεν μπορούμε να εξετάσουμε την Ελλάδα μακριά από τις διεργασίες στις άλλες χώρες. Όχι μόνο καθηγητές λίγο-πολύ αριστεροί, αλλά και στοχαστές όπως ο Γκρέι και ο Γκίντενς, τονίζουν ότι το ευρώ, π.χ., δημιουργεί δομικά προβλήματα που μπορεί να μην ξεπεραστούν ποτέ, αλλά να οδηγήσουν στη διάλυση της ευρωζώνης (μιλούν περισσότερο περιγραφικά – ο Λατούς, απεναντίας, υποστηρίζει ρητά την έξοδο από το ευρώ για όλα τα κράτη, αν θέλουν να σωθούν). Οι περισσότεροι αριστεροί καθηγητές, επίσης, συνδέουν το «ελληνικό πρόβλημα» (ερώτημα που ο δημοσιογράφος επαναφέρει διαρκώς) σχεδόν αποκλειστικά με τον τρόπο που οι υπερεθνικές ελίτ επεμβαίνουν και επιβάλλουν πολιτικές.

Οι Γερμανοί στοχαστές Χάμπερμας και Όφε δηλώνουν ρητά ότι το ελληνικό κράτος έχει κάνει τεράστια λάθη και παραλείψεις στον τρόπο λειτουργίας του εδώ και δεκαετίες, που δεν σχετίζονται τόσο με τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, όσο με εγγενή μας προβλήματα, ιστορικά, πολιτικά, πολιτισμικά

Στις ερωτήσεις του Τσακίρογλου, δεν είναι όλες οι απαντήσεις εύστοχες. Για παράδειγμα, στην εύλογη ερώτηση προς τον κομμουνιστή Αλέν Μπαντιού, πώς είναι εφικτός ο κομμουνισμός μετά τον Στάλιν και τον Πολ Ποτ, ο Γάλλος καθηγητής απαντά με έναν ανεπίτρεπτο, αν σκεφτούμε τα αμέτρητα θύματα του κομμουνισμού, τρόπο, λέγοντας ότι ένα από τα τρία χαρακτηριστικά του κομμουνισμού είναι «ο περιορισμός του καταπιεστικού και αστυνομοκρατικού χαρακτήρα του κράτους»! Στη συνέχεια, υποστηρίζει πως πρέπει να ανεξαρτητοποιηθούμε από τα κινητά τηλέφωνα και, ποιος ξέρει πώς, «να κατασκευάσουμε τα δικά μας εργαλεία για την επικοινωνία»…

Πολύ πιο σοβαρός και πραγματιστής, ο μεταμαρξιστής Ντέιβιντ Χάρβεϊ υποστηρίζει ότι «δεν μπορείς να σταματήσεις την παγκοσμιοποίηση και τη δυναμική της τεχνολογικής αλλαγής», γι’ αυτό πρέπει να σκεφτεί κανείς πώς θα αξιοποιήσει τις νέες τεχνολογίες. Επικρίνει μάλιστα την Αριστερά ότι «κοιτά στο παρελθόν, χρησιμοποιώντας συνταγές του παρελθόντος, οι οποίες δεν είναι κατάλληλες πλέον». Το ίδιο υποστηρίζει και ο Ρίτσαρντ Σένετ, που δηλώνει: «Δεν πιστεύω ότι η Αριστερά ως πολιτικό φαινόμενο θα προσφέρει βιώσιμη εναλλακτική λύση. Είναι κολλημένη σε ένα εθνικό μοντέλο με ρίζες στη δεκαετία του ‘60». Ακόμα και ο Ιταλός φιλόσοφος Κονστάντσο Πρέβε, που δεν θα μπορούσε ποτέ να χαρακτηριστεί θιασώτης του καπιταλισμού, υποστηρίζει ρεαλιστικά πως, σε αντίθεση με όσα επιθυμούν/φαντασιώνονται οι αριστεροί, «το γενικό σύστημα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού δεν είναι σε κατάρρευση» και ότι «η εργατική τάξη δεν είναι σε κατάσταση να παίξει τον ρόλο επαναστατικού υποκειμένου. Δεν ασπάζομαι πια αυτή τη σοσιαλιστική-κοινωνική θρησκεία». Κάτι παρόμοιο υποστηρίζει και ο Μισέλ Ονφρέ στην εξαιρετική συνέντευξή του, προτάσσοντας έναν «νέο-προυντονικό καπιταλισμό της αμοιβαιότητας».

altO Michael Hardt

Κάποιοι καθηγητές (π.χ. ο Μάικλ Χαρντ) και καθηγήτριες (π.χ. η Σαντάλ Μουφ) βλέπουν σε μια ευρωπαϊκή Αριστερά (αναφέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ) την αρχή της λύσης μπροστά στα αδιέξοδα που έχουν δημιουργήσει, και δεν φαίνεται να μπορούν να σταματήσουν να δημιουργούν, τα κεντρώα και δεξιά κόμματα στην Ευρώπη. Άλλοι όμως τονίζουν ότι αυτός ο αριστερός εθνολαϊκισμός δεν μπορεί να είναι μια επιθυμητή λύση για τα ευρωπαϊκά προβλήματα. Η στροφή των λαϊκών μαζών προς την ακροδεξιά αποτελεί αναντίρρητο γεγονός, το οποίο καταδικάζεται από όλους ως ένας μεγάλος κίνδυνος για το μέλλον της Ευρώπης. Έχοντας δεινοπαθήσει στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, αλλά έχοντας εξασφαλίσει υψηλό επίπεδο διαβίωσης για το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού στο δεύτερο μισό, η Ευρώπη αναζητά τις κατάλληλες λύσεις για να μην επανέλθουν οι εθνικισμοί, αλλά και για να μειωθούν οι κραυγαλέες ανισότητες.

Καπιταλισμός και περιβάλλον

Η στροφή των λαϊκών μαζών προς την ακροδεξιά αποτελεί αναντίρρητο γεγονός, το οποίο καταδικάζεται από όλους ως ένας μεγάλος κίνδυνος για το μέλλον της Ευρώπης

Αν κάτι μας έλειψε από τις συνεντεύξεις είναι ο στοχασμός πάνω στις επιπτώσεις του καπιταλισμού στο περιβάλλον. Παρότι κάποιοι στοχαστές ευτυχώς αναφέρθηκαν σε αυτό το ακανθώδες ζήτημα (Τζον Γκρέι, Κάρλος Τάιμπο), είναι σαφές πως μπροστά στη βούληση για ανάπτυξη (βούληση την οποία συμμερίζονται όλες οι παρατάξεις) η περιβαλλοντική καταστροφή ως πρόβλημα παραγκωνίζεται. Ιδίως σε χώρες με εξαιρετικό φυσικό πλούτο, όπως η Ελλάδα, αυτή η συζήτηση θα πρέπει να βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο, όχι να θάβεται κάτω από τις (εσωτερικές και εξωτερικές) πιέσεις για κάθε λογής καταπάτηση. Σίγουρα η τεχνολογία προσφέρει «καθαρές» λύσεις, αλλά η παγκόσμια αύξηση του πληθυσμού είναι μάλλον ταχύτερη από τη δυνατότητα εύρεσης τεχνικών λύσεων σε πολλά προβλήματα.

alt

Ο φιλόσοφος Alain Badiou συνομιλεί με τον Τάσο Τσακίρογλου.

Από την άλλη πρέπει, αλίμονο, να αποδεχτούμε πως το ανθρώπινο είδος, όπως όλα τα άλλα ζώα, είναι έτοιμο να κάνει τα πάντα για την αυτοσυντήρησή του – ακόμα (ιδού το μέγα ανθρώπινο παράδοξο) και να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητές του για μακροπρόθεσμη αυτοσυντήρηση. Όπως σημειώνει ο Γκρέι με τη γνωστή ευστοχία του: «Όταν η ζωή γίνεται σκληρή, η ανάγκη για ελευθερία, η οποία είναι πραγματική, τείνει να αποσύρεται προς όφελος άλλων αναγκών, όπως η ασφάλεια». Αν ήμασταν κατασκευασμένοι για να σκεφτόμαστε (τόσο) μακροπρόθεσμα, θα βλέπαμε πως η σημερινή κρίση είναι μάλλον μια παρανυχίδα μπροστά στη συνεχιζόμενη καταστροφή της βιόσφαιρας. Αλλά δεν είμαστε, εξού και θα κληθούμε να πληρώσουμε, όταν δεν πληρώνουμε ήδη, το τραγικό τίμημα.

Πέρα από τις προαναφερθείσες συνεντεύξεις, ξεχωρίσαμε τις συζητήσεις με τον Τσβετάν Τοντόροφ, τον Ντόναλντ Σασούν, τον Έντσο Τραβέρσο και τον Αλέν Τουρέν. Τα Πρόσωπα της απομάγευσης διακρίνονται, όπως διαπιστώσαμε, από μια μεγάλη ποικιλία αντιλήψεων πάνω στα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα που μας απασχολούν στην εποχή μας. Αυτός ο πλουραλισμός είναι και το μεγάλο στοίχημα του βιβλίου, στοίχημα που μετά το πέρας της ανάγνωσης κερδίζεται, καθώς μας προσφέρεται με εύληπτο και συνοπτικό τρόπο ένα πανόραμα θέσεων και αντιπαραθέσεων. Τα βιογραφικά των συνομιλητών του Τάσου Τσακίρογλου, στο τέλος κάθε συνέντευξης, είναι επίσης χρήσιμα, καθώς παραπέμπουν σε μεταφρασμένα τους έργα για περαιτέρω εμβάθυνση. Τα Πρόσωπα της απομάγευσης είναι μια καλή ευκαιρία να ανοίξουμε τον απαραίτητο διάλογο με τον εαυτό μας σε σχέση με το πώς να σκεφτόμαστε και τι να πράττουμε στο ολοένα και πιο επισφαλές ευρωπαϊκό περιβάλλον.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ

altΠρόσωπα της απομάγευσης
38 συνεντεύξεις για την κρίση και το μέλλον
Τάσος Τσακίρογλου
Εκδόσεις Οκτώ 2014
Σελ. 256, τιμή € 13,00

alt

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Η δική μας ασθένεια – Μαθήματα ελευθερίας από ένα ημερολόγιο νοσηλείας» του Τίμοθι Σνάιντερ

«Η δική μας ασθένεια – Μαθήματα ελευθερίας από ένα ημερολόγιο νοσηλείας» του Τίμοθι Σνάιντερ

Για το βιβλίο-μαρτυρία του Τίμοθι Σνάιντερ (Timothy Snyder) «Η δική μας ασθένεια – Μαθήματα ελευθερίας από ένα ημερολόγιο νοσηλείας» (μτφρ. Γιώργος Μπολιεράκης, εκδ. Στερέωμα).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Πολλές φορές ...

«Οικιακή βοηθός» της Στέφανι Λαντ: Όταν τα «λευκά σκουπίδια» αποκτούν φωνή

«Οικιακή βοηθός» της Στέφανι Λαντ: Όταν τα «λευκά σκουπίδια» αποκτούν φωνή

Για το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Στέφανι Λαντ (Stephanie Land) «Οικιακή βοηθός» (μτφρ. Δέσποινα Δρακάκη, εκδ. Κλειδάριθμος).

Της Λεύκης Σαραντινού

Ένα βιβλίο που έχει γίνει σειρά στο Νetflix, έχει μεταφραστεί ήδη σε δεκαεπτά γλώσσες, προτείνεται από το...

«Ο ακρωτηριασμός της Δύσης ή Η τραγωδία της Κεντρικής Ευρώπης» του Μίλαν Κούντερα (κριτική)

«Ο ακρωτηριασμός της Δύσης ή Η τραγωδία της Κεντρικής Ευρώπης» του Μίλαν Κούντερα (κριτική)

Για τον τόμο με δύο κείμενα του Μίλαν Κούντερα (Milan Kundera) «Ο ακρωτηριασμός της Δύσης ή Η τραγωδία της Κεντρικής Ευρώπης» (μτφρ. Γιάννης Η. Χάρης, εκδ. Εστία), εκ των οποίων το πρώτο διαβάστηκε στο Συνέδριο των Τσεχοσλοβάκων Συγγραφέων το 1967 και το δεύτερο δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό “Le Débat” τον Νοέμ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Δεν έχει νόημα να γράφεις χωρίς κέφι»: 8 συγγραφικές συμβουλές της Αν Ράις

«Δεν έχει νόημα να γράφεις χωρίς κέφι»: 8 συγγραφικές συμβουλές της Αν Ράις

Η Αν Ράις (Anne Rice) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας που ασχολήθηκε κυρίως με το είδος του γοτθικού τρόμου. Το πλέον γνωστό της έργο είναι το μυθιστόρημα «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα», που την καθιέρωσε ως μία από τις σημαντικότερες συγγραφείς τρόμου της γενιάς της, και ενέπνευσε την ομότιτλη κινηματογραφική διασκευή ...

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα του Χάρη Βλαβιανού «Πλατωνικοί διάλογοι ή γιατί στο σπήλαιο κάνουν όλοι πάρτι», που θα κυκλοφορήσει μέσα Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

...
Απονέμεται το 2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ: Αυτή είναι η βραχεία λίστα

Απονέμεται το 2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ: Αυτή είναι η βραχεία λίστα

Υπό την Αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, απονέμεται το 2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ, στις 30 Σεπτεμβρίου, στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Μετάφρασης. Ανακοινώθηκαν σήμερα τα ονόματα των μεταφραστών που βρίσκονται στη βραχε...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα του Χάρη Βλαβιανού «Πλατωνικοί διάλογοι ή γιατί στο σπήλαιο κάνουν όλοι πάρτι», που θα κυκλοφορήσει μέσα Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

...
«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Κώστα Καβανόζη «Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας – Το μυθιστόρημα τεκμηρίων και η λογοτεχνικότητα του αναφορικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, τέλη Σεπτεμβρίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Πολλοί πιστεύουν πως η εποχή που τα λογοτεχνικά βιβλία απαγορεύονταν και καίγονταν στην πυρά έχει παρέλθει. Στην πραγματικότητα, μέχρι και σήμερα, πολλές συντηρητικές ομάδες σε πολλές χώρες του κόσμου επιχειρούν να λογοκρίνουν και να καταστρέψουν ακόμα και έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, με διάφορες δικαιολογίες....

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ