social democracy390

Με αφορμή το βιβλίο της Σέρι Μπέρμαν Το πρωτείο της πολιτικής (εκδ. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης)    

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Η Σέρι Μπέρμαν αποτελεί μια από τις πλέον γνωστές φιγούρες της επιστημονικής κοινότητας στο χώρο της ιστορίας των ιδεών. Είναι βαθύτατα επηρεασμένη από το συνολικό έργο του Καρλ Πολάνυι και ιδιαίτερα από το έργο του Ο μεγάλος μετασχηματισμός. Αντικείμενο των εργασιών και των μελετών της είναι κυρίως η εμφάνιση, η εξέλιξη, η ανάπτυξη και η κρίση των ιδεών της Σοσιαλδημοκρατίας. Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Yale και του Harvard, ενώ δίδαξε πολιτική στα πανεπιστήμια του Princeton και του Columbia. Σήμερα είναι καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης στο Barnard College του Columbia University. Ένα επίσης σημαντικό έργο της, το οποίο γράφηκε το 1998, οκτώ χρόνια πριν τη συγγραφή αυτού εδώ του παρουσιαζόμενου έργου Το Πρωτείο της Πολιτικής είναι το The Social Democratic Moment: Ideas and Politics in the Making of Interwar Europe. 

Ο Έλληνας αναγνώστης, ζώντας σε μια χώρα που ακόμη και σήμερα ο διάλογος για τη Σοσιαλδημοκρατία κρύβεται πίσω από ψευδώνυμους όρους, όπως είναι η έννοια της Κεντροαριστεράς, ή όπου η Σοσιαλδημοκρατία παρουσιάζεται ως ο μεγάλος προδότης του «λαϊκού κινήματος», έχει πολλαπλά οφέλη από την ανάγνωση αυτού του βιβλίου.

Στον κόσμο της κίνησης των ιδεών

Η Μπέρμαν παρουσιάζει την ιστορία συγκεκριμένων ιδεών οι οποίες συγκρούστηκαν με τον οικονομισμό τόσο του Μαρξισμού όσο και του Φιλελευθερισμού. Μια σύγκρουση που οδήγησε στη γέννηση της Σοσιαλδημοκρατίας ως μια εντελώς διακριτής ιδεολογίας και ως ένα ολότελα αυτόνομο πολιτικό κίνημα. Η Σοσιαλδημοκρατία, υποστηρίζει, δεν αποτελεί κάποιου είδους συμβιβασμό μεταξύ μαρξισμού και φιλελευθερισμού, αλλά υπέρβαση και των δυο.

Σύμφωνα με τη συγγραφέα η Σοσιαλδημοκρατία είναι αυτή η πολιτική τάξη πραγμάτων και διακυβέρνησης που στηρίζεται στην πεποίθηση ότι η πολιτική, σ' όλες τις περιπτώσεις, οφείλει να έχει τα πρωτεία έναντι των οικονομικών διαδικασιών. Στόχος αυτού του κινήματος από την αρχή ήταν να ανασυστήσει, με πολιτικά μέσα, όλα όσα ανατρέπουν οι λειτουργίες της οικονομίας των ανεξέλεγκτων ελεύθερων αγορών. 

330px-bernstein eduard 1895
O Eduard Bernstein 

 Ο Γερμανός πολιτικός και διανοούμενος Έντουαρντ Μπέρνσταϊν (1850 - 1932) έθεσε τα ιδεολογικά και πολιτικά θεμέλια της. Αυτός αμφισβήτησε τους δυο κύριους πυλώνες του ορθόδοξου μαρξισμού –τον ιστορικό υλισμό και την ταξική πάλη– και κατέθεσε μια εναλλακτική πρόταση για την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής σε συνθήκες ενός ιστορικά καθοριζόμενου διαταξικού συμβιβασμού. Επίσης τόνισε τη δυναμική της ανθρώπινης θέλησης και της πολιτικής δράσης. Μα, θα αντιτείνει κάποιος, και ο Λένιν το ίδιο δεν έκανε; Δεν ήταν ο Λένιν αυτός ο ηγέτης που αμφισβήτησε έμπρακτα τον μαρξιστικό οικονομισμό; Δεν ήταν ο Λένιν που ανάγκασε τον Γκράμσι να χαρακτηρίσει τη Ρωσική Επανάσταση ως ένα φαινόμενο που διέψευσε το Κεφάλαιο του Μαρξ; Δεν ήταν ο Λένιν αυτός που κατεξοχήν μετέτρεψε την πολιτική πράξη σε εξάρτημα της βούλησης;

Η Σέρι Μπέρμαν απαντά έμμεσα σ' αυτές τις απορίες, αλλά πηγαίνει μερικά βήματα πέρα απ' αυτές. Όσο και να φαίνεται παράδοξο ή και πολιτικώς μη ορθό η συγγραφέας υποστηρίζει ότι η ρήξη της Σοσιαλδημοκρατίας με τους φιλελεύθερους και τους ορθόδοξους μαρξιστές είχε δυο κοινά σημεία με το φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό. Αυτά αφορούσαν την κοινή πεποίθηση αυτών των τόσο διαφορετικών ιδεολογικών και πολιτικών ρευμάτων ότι η πολιτική και ο κοινοτισμός είχαν το πρωτείο έναντι της οικονομίας και του ατομισμού.

Για τους σοσιαλδημοκράτες το πρωτείο της πολιτικής σήμαινε κυρίως πρωτείο της δημοκρατίας

Τα ιδεολογικά ρεύματα του φασισμού και του εθνικοσοσιαλισμού, όπως υποστηρίζει η συγγραφέας, αρχικά αποτελούσαν αποσκιρτήσεις από εκείνον τον σοσιαλισμό ο οποίος υποτιμούσε το ρόλο του έθνους και της φυλετικής ταυτότητας. Δεν είναι αδιάφορο ως προς αυτή την παρατήρησή της ότι τόσο ο Μουσολίνι αλλά και ιδεολογικοί εκφραστές του φασισμού, όπως ήταν κατά κάποιο τρόπο ο Σορέλ, αλλά κυρίως ο Βέλγος πρώην σοσιαλιστής Χέντρικ ντε Μαν και ο Γάλλος Μαρσέλ Ντεά, μετεξελίχτηκαν σε μεγάλους θεωρητικούς του φασισμού. Αυτοί, όπως και γενικότερα ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός, συνέδεσαν το πρωτείο της πολιτικής και του κοινοτισμού με τον εθνικισμό και τη βαθύτατη περιφρόνηση προς τη δημοκρατία και τον φιλελευθερισμό. Ο κοινοτισμός για τους φασίστες ήταν έκφραση του πρωτείου της εθνικιστικής αντίληψης για τα έθνη και η πολιτική ήταν έκφραση του μίσους για τη δημοκρατία.

Αντιθέτως, για τους σοσιαλδημοκράτες το πρωτείο της πολιτικής σήμαινε κυρίως πρωτείο της δημοκρατίας, ενώ το πρωτείο του κοινοτισμού ήταν η στροφή σε μεγαλύτερη κοινωνική αλληλεγγύη και σε πολιτικά μέτρα που είχαν στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής ενότητας και αλληλοβοήθειας. Προσωπικά θα διαφωνήσω με τον τρόπο που η Μπέρμαν ερμηνεύει το πρωτείο του κοινοτισμού για τους σοσιαλδημοκράτες. Ο Ιταλός φιλελεύθερος σοσιαλιστής Κάρλο Ροσέλι είναι πιο κοντά στη σωστή ερμηνεία σύμφωνα με την οποία ο κοινοτισμός για τη Σοσιαλδημοκρατία ήταν έκφραση του πρωτείου της αλληλεγγύης μεταξύ των αυτοτελών και ανεξάρτητων ατόμων.

Ο δημοκρατικός αναθεωρητισμός

Αμφισβήτησε όλες σχεδόν τις προβλέψεις του μαρξισμού για το μέλλον του καπιταλισμού 

Η Μπέρμαν εστιάζει τη μελέτη της στην παρουσίαση πέντε ιστορικών παραδειγμάτων συγκρότησης της Σοσιαλδημοκρατίας σε Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία και Σουηδία. Το υπόβαθρο και τα θεμέλιά της τα εντοπίζει στην αρχική αμφισβήτηση του ορθόδοξου μαρξισμού. Εδώ καταλυτική ήταν η σύγκρουση του Μπερνστάιν με τους Κάουτσκι και Λένιν. Η πιο χαρακτηριστική πλευρά της σκέψης του Μαρξ την οποία υπέβαλε σε κριτική ο Μπερνστάιν ήταν ο ιστορικός υλισμός, μια θεωρία που μετέτρεπε την πολιτική κίνηση σε αναμονή του αναπόφευκτου. Μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία οι οικονομικές δυνάμεις καθορίζουν τη λογική και την κατεύθυνση της ιστορικής εξέλιξης. Ο Μπερνστάιν υποστήριξε ότι ο ορθόδοξος μαρξισμός δεν μπορούσε να λειτουργεί ως πιλότος για θετική πολιτική δράση. Αμφισβήτησε όλες σχεδόν τις προβλέψεις του μαρξισμού για το μέλλον του καπιταλισμού και την οικονομική ανάπτυξη. Αμφισβήτησε επίσης την άποψη που υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός θα ζήσει τέτοιες κρίσεις που από μόνες τους θα τον οδηγήσουν στην κατάρρευση. Ο σοσιαλισμός για τον Μπερνστάιν ήταν κίνηση προς κάτι που πρέπει να πραγματοποιηθεί. Κίνηση αλλά και δημοκρατία. Σκοπός αλλά και μέσο. Ο Μπερνστάιν όχι μόνο δεν αρνούνταν τη «μομφή» του ρεφορμιστή, όπως έκανε ο Κάουτσκι, αλλά και υπερθεμάτιζε στο ό,τι ο αναθεωρητισμός σε πολιτικό επίπεδο σημαίνει συνεπή μεταρρυθμισμό.

jean-jaurs
Ο Jean Jaurès

Ένας άλλος μεγάλος πρόδρομος της Σοσιαλδημοκρατίας, στη φάση ενηλικίωσης πλέον του δημοκρατικού αναθεωρητισμού, ήταν ο Γάλλος Ζαν Ζωρές. Αυτός όχι μόνο αναθεώρησε τις θέσεις του μαρξισμού για το κράτος αλλά, με αφορμή και την υπόθεση Ντρέιφους, υποστήριξε ότι ένας από τους κεντρικούς στόχους της Αριστεράς πρέπει να είναι η υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας. Η δημοκρατία για τον Ζωρές αποτελεί το καλύτερο μέσο που επινοήθηκε ποτέ για την ειρηνική κοινωνική αλλαγή. Αυτός, όπως και ο Μπερνστάιν, θεωρούσε ότι η δημοκρατία είναι ταυτόχρονα μέσον και σκοπός της Αριστεράς. Στις αρχές του 20ου αιώνα και ιδιαίτερα στη Γαλλία τέθηκε το ζήτημα της συμμετοχής της Αριστεράς στις αστικές κυβερνήσεις. Ο Ζωρές υποστήριξε με πάθος αυτή τη θέση. Η συμμετοχή ή όχι στις αστικές κυβερνήσεις απασχόλησε και τους Ιταλούς διανοητές και πολιτικούς. Την ίδια περίοδο οι αυστριακοί σοσιαλιστές (Ότο Μπάουερ και Καρλ Ρένερ) αμφισβητούσαν την μαρξιστική υποτίμηση του ρόλου του έθνους.

Η αντίδραση στον δημοκρατικό αναθεωρητισμό ήρθε τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά. Πέρα από τον δημοκρατικό αναθεωρητισμό των Μπερνστάιν και Ζωρές η αντίδραση στον μαρξισμό ήρθε από την πλευρά της κομμουνιστικής πρότασης του Λένιν και από την πλευρά της υπεραντιδραστικής εθνικιστικής αμφισβήτησης. Εδώ η Μπέρμαν συνοψίζει τις κύριες ιδέες του Ζώρζ Σορέλ. Ιδέες που αποτελούν το υλικό πάνω στον οποίο αναπτύχθηκε η σκέψη του ιταλικού φασισμού. Ο Σορέλ έψαχνε ένα μύθο για να αναζωογονήσει τις επαναστατικές ιδέες κατά του καπιταλισμού, της αστικής κοινωνίας και της δημοκρατίας. Αυτός ο μύθος ήταν η ανάπτυξη των εθνικισμών. Μουσολίνι, Μωρίς Μπαρές, Σαρλ Μωράς, Ζώρζ Βαλουά, Γιόζεφ Μπλόχ είναι μερικοί από τους εκπροσώπους της δεξιάς αντιδραστικής αμφισβήτησης τόσο του ορθόδοξου μαρξισμού, όσο και του δημοκρατικού αναθεωρητισμού. Η άνοδος του αντισημιτισμού στέκονταν δίπλα σ' αυτόν τον δεξιό επαναστατικό αναθεωρητισμό.

Η ιστορική διαμόρφωση της Σοσιαλδημοκρατίας

Ήταν όμως ο καιρός να μετασχηματιστεί και ο δημοκρατικός αναθεωρητισμός σε Σοσιαλδημοκρατία. Μια μεγάλη συζήτηση που προκάλεσε ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις άνοιξε στο Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό και στο Γαλλικό τμήμα της Εργατικής Διεθνούς. Το ζήτημα της συμμετοχής σε κυβερνήσεις συνεργασίας προκάλεσε μια σειρά διασπάσεων, μέχρι να φθάσουν το 1936 οι Γάλλοι σοσιαλιστές στην κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου. Η σύγκρουση των μπολσεβίκων (Αμαντέο Μπορντίγκα) των δημοκρατών σοσιαλιστών (Φίλιπο Τουράτι) και των μαξιμαλιστών (Τζιαντσίντο Σεράτι) ταλαιπώρησε και το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Και ενώ η Αριστερά αναζητούσε λύσεις μεταξύ μπολσεβικισμού και δημοκρατικού αναθεωρητισμού, ο δεξιός αντιδραστικός αναθεωρητισμός λάμβανε θέσεις που σε λίγα χρόνια θα οδηγούσαν στην εξουσία τον φασισμό και λίγο αργότερα και τον εθνικοσοσιαλισμό. Ο Χέντρικ ντε Μαν αποτελεί το κλασικό υπόδειγμα της μετακίνησης από τις θέσεις αμφισβήτησης του ορθόδοξου μαρξισμού στις θέσεις του εθνικοσοσιαλισμού. Σήμα κατατεθέν της άποψης του ντε Μαν ήταν η διαταξική συνεργασία σε εθνικιστικό φόντο.

Η μεταπολεμική Σοσιαλδημοκρατία συγκροτήθηκε με γνώμονα την αντίληψη ότι χωρίς κράτος πρόνοιας, χωρίς κεϊνσιανισμό σε εποχές ύφεσης και χωρίς έλεγχο των αγορών οι κοινωνίες οδηγούνται στην αμφισβήτηση της δημοκρατίας

Την ίδια στιγμή στη Γερμανία της Βαϊμάρης το SPD φοβήθηκε να υποστηρίξει το σχέδιο Βοϋτίνσκι, σύμφωνα με το οποίο η υπέρβαση της κρίσης μπορούσε να γίνει μόνο με πολιτικές ενεργούς παρέμβασης του κράτους στην οικονομία. Ένας φόβος συνέπεια του οποίου ήταν ο θρίαμβος της φασιστικής θέλησης. Ο φασισμός στο φόντο της απόλυτης κατάργησης της δημοκρατίας έθεσε μερικά από τα ζητήματα που είχε θέσει ο δημοκρατικός αναθεωρητισμός. Ο φασισμός αναμόρφωσε θεμελιωδώς και σε μακροχρόνια βάση τις σχέσεις ανάμεσα στο κράτος, την κοινωνία και την οικονομία, καταργώντας όμως τη δημοκρατία και στηριζόμενος στον εθνικισμό. Ο μόνος άλλος παράγοντας που έκανε και αυτός την αναμόρφωση των σχέσεων οικονομίας και κοινωνίας, αλλά αναπτύσσοντας ακόμη περαιτέρω τη δημοκρατία, αντιστεκόμενος και στον εθνικισμό, ήταν το Σουηδικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Το κόμμα που προπολεμικά έθεσε τις βάσεις της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Μια μεταπολεμική Σοσιαλδημοκρατία που συγκροτήθηκε με γνώμονα την αντίληψη ότι χωρίς κράτος πρόνοιας, χωρίς κεϊνσιανισμό σε εποχές ύφεσης και χωρίς έλεγχο των αγορών οι κοινωνίες οδηγούνται στην αμφισβήτηση της δημοκρατίας. Ο καπιταλισμός δεν καταργήθηκε, αλλά έγινε ένας καπιταλισμός τον οποίο περιόριζε και χαλιναγωγούσε η πολιτική. Μια πολιτική που είχε ως κύριο στόχο της την αναδιανομή του πλούτου και την ανάπτυξη της δημοκρατίας.

Η συγγραφέας αναφέρεται και στις διαφορές μεταξύ του σουηδικού και του γερμανικού μοντέλου σοσιαλδημοκρατίας, αλλά αυτό που κυρίως αναδεικνύει είναι η σύγκλισή τους όσον αφορά τον έλεγχο των αγορών, την αναδιανομή και σε τελική ανάλυση τη σύγκρουση με τον φιλελευθερισμό. Νομίζω όμως ότι εδώ κάπου συγχέοντας τον φιλελευθερισμό με τον νεοφιλελευθερισμό αδικεί τον πρώτο, αλλά πρωτίστως αδικεί και τις φιλελεύθερες επιρροές στο σοσιαλδημοκρατικό πρόταγμα.

Έχει μέλλον η Σοσιαλδημοκρατία;

Στα συμπεράσματα της Μπέρμαν συμπεριλαμβάνεται η κριτική στον Τρίτο Δρόμο, αλλά και η κριτική στην άλλη Αριστερά η οποία στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας έχασε τον καθολικό της προσανατολισμό. Αυτό το βιβλίο χαρακτηρίζεται από την αγωνία για την επιστροφή στο οραματικό στοιχείο της σημερινής αποιδεολογικοποιημένης και χωρίς οράματα Σοσιαλδημοκρατίας. Η συγγραφέας μας καλεί να προβληματιστούμε για τους τρόπους μέσα από τους οποίους η Σοσιαλδημοκρατία θα κατορθώσει, στο πλαίσιο της Παγκοσμιοποίησης, να επικαιροποιήσει εκ νέου το αίτημα του ελέγχου των παγκόσμιων αγορών και της αναδιανομής με στόχο τη μείωση των ανισοτήτων. Υποστηρίζει ότι τις τελευταίες δεκαετίες η Σοσιαλδημοκρατία έγινε σκιά του εαυτού της. Αλλά στη διελκυστίνδα ανάμεσα στον καπιταλισμό, τη δημοκρατία και την κοινωνική σταθερότητα η Σοσιαλδημοκρατία ήταν και παραμένει η μόνη αξιόπιστη λύση. Είναι αυτή ακριβώς η επιτυχία της, που μας έκανε να ξεχάσουμε πόσο σημαντικό ήταν το σοσιαλδημοκρατικό εγχείρημα.

berman
Η Sheri Berman

Μια από τις θέσεις της Μπέρμαν που προκαλεί απορίες είναι η άποψή της ότι φασίστες, εθνικοσοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες είχαν σημαντικές ομοιότητες όσον αφορά την κοινή τους άποψη για το πρωτείο της πολιτικής, αλλά και την αμφισβήτηση του φιλελευθερισμού. Βεβαίως η μεγάλη τους διαφορά αφορά την άρνηση της δημοκρατίας εκ μέρους των φασιστών και των εθνικοσοσιαλιστών. Νομίζω όμως ότι εδώ η ίδια αντιφάσκει με τον εαυτό της. Γιατί η ίδια η ανάλυσή της δείχνει ότι ο εθνικισμός και όχι το πρωτείο της πολιτικής αποτελεί το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του φασισμού. Το πρωτείο της πολιτικής και της δημοκρατίας είναι εκείνο το χαρακτηριστικό που αρμόζει μόνο στη Σοσιαλδημοκρατία. Αλλά επίσης θεωρώ ότι κάνει λάθος όσον αφορά τη σχέση της Σοσιαλδημοκρατίας με τον φιλελευθερισμό. Πιστεύω ότι οι Μπερνστάιν και Ροσέλι είχαν δίκιο όταν υποστήριζαν πως η Σοσιαλδημοκρατία αποτελεί τη «νόμιμο κληρονόμο» του κλασικού φιλελευθερισμού. Βεβαίως, από τη μεριά της η Μπέρμαν έχει όλα τα δίκια όταν περιγελά όσους ταυτίζουν τη Σοσιαλδημοκρατία με τον οικονομικό φιλελευθερισμό. Στην Ελλάδα θα είχε να προσθέσει και όσους την ταυτίζουν με ενδιάμεσους πόλους και άλλα παρεμφερή απολίτικα πράγματα.

Το πρωτείο της πολιτικής είναι ένας πολύτιμος οδηγός στο διάλογο που έχει ανοίξει και στη χώρα μας για τη συγκρότηση του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού πόλου. Η Ελένη Αστερίου, έμπειρη μεταφράστρια, αλλά και κοινωνός των προβληματισμών για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια Αριστερά, μεταφράζει με τόση γνώση των δεδομένων ώστε να φαίνεται σαν αυτό το βιβλίο να γράφτηκε απευθείας στα ελληνικά.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ 

 

proteia politikisΤο πρωτείο της πολιτικής
Η σοσιαλδημοκρατία και η Ευρώπη του 20ου αιώνα
Σέρι Μπέρμαν
Μτφρ: Ελένη Αστερίου
Επιμέλεια: Παναγιώτης Σουλτάνος, Νίκος Κουμπιάς
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2014
Σελ. 542, τιμή € 15,00
 
politeia-link
 
 
 
 
 
 
 
 
   

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τέοντορ Ράικ και Άλις Μίλερ: Τα ψυχικά τραύματα, η παιδαγωγική και η ανάγκη για αγάπη

Τέοντορ Ράικ και Άλις Μίλερ: Τα ψυχικά τραύματα, η παιδαγωγική και η ανάγκη για αγάπη

Με αφορμή το βιβλίο του Τέοντορ Ράικ [Theodor Reik] «Η ανάγκη να μας αγαπούν» (μτφρ. Ροζίνα Μπέρκνερ, εκδ. Αλεξάνδρεια) και  τη μελέτη της Άλις Μίλερ [Alice Miller] «Για το καλό σου: Αρχή πάντων διαπαιδαγώγηση» (μτφρ. Εύη Μαυρομμάτη, εκδ. Ροές).

Του Μύρωνα Ζαχαράκη

...
«Τρεις γκινέες» της Βιρτζίνια Γουλφ – Μνημείο πνευματικής διαύγειας και ηθικής τόλμης

«Τρεις γκινέες» της Βιρτζίνια Γουλφ – Μνημείο πνευματικής διαύγειας και ηθικής τόλμης

Ένα βιβλίο που γράφτηκε σχεδόν έναν αιώνα πριν και παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρο και διαφωτιστικό, το οποίο μας μιλάει για την κατάσταση της γυναίκας σε έναν κόσμο όπου όλα ρυθμίζονται και κανοναρχούνται από τους άντρες, για τους άντρες. Τίτλος του, «Τρεις γκινέες», και συγγραφέας του, η Βιρτζίνια Γουλφ (μτφρ. Μυρ...

«Ο τελευταίος πίνακας ή το πορτρέτο του Θεού» της Ελέν Σιξού (κριτική)

«Ο τελευταίος πίνακας ή το πορτρέτο του Θεού» της Ελέν Σιξού (κριτική)

Για το δοκίμιο της Ελέν Σιξού (Helen Cixous), «Ο τελευταίος πίνακας ή το πορτρέτο του Θεού» (μτφρ. Θωμάς Συμεωνίδης, εκδ. Σαιξπηρικόν)

Της Έλσας Κορνέτη

Μια παράλληλη πραγματικότητα είναι η τέχνη, που δίνει την ψευδαίσθηση μιας επιδιόρθωσης της πραγματ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Κλίμακα Μπόγκαρτ» της Μαρίας Φακίνου (κριτική) – Το κακό ως γόρδιος δεσμός

«Κλίμακα Μπόγκαρτ» της Μαρίας Φακίνου (κριτική) – Το κακό ως γόρδιος δεσμός

Για τη νουβέλα της Μαρίας Φακίνου «Κλίμακα Μπόγκαρτ» (εκδ. Αντίποδες).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Η ενοχή των απογόνων, και ειδικότερα της ακριβώς επόμενης γενιάς, είναι ένα ψυχολογικό ζήτημα που εμφανίζεται σε κάθε περίοδο της ιστορίας, όταν μεγάλα εγ...

Στην Ανί Ερνό (Annie Ernaux) το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2022

Στην Ανί Ερνό (Annie Ernaux) το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2022

Το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2022 θα απονεμηθεί, όπως ανακοίνωσε πριν από λίγο από τη Στοκχόλμη η Σουηδική Ακαδημία, στη Γαλλίδα συγγραφέα Annie Ernaux. Τα βιβλία της Ερνό κυκλοφορούν στη χώρα μας από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, σε μετάφραση της Ρίτας Κολαΐτη.

Ένα χρόνο μετά τη βρά...

Συζήτηση με τον Εντουάρ Λουί στη Νομική περί πολιτικής και λογοτεχνίας

Συζήτηση με τον Εντουάρ Λουί στη Νομική περί πολιτικής και λογοτεχνίας

Ο Εντουάρ Λουί παρουσιάζει στην Αθήνα το καινούργιο του βιβλίο «Αλλαγή: μέθοδος» (μτφρ. Στέλα Ζουμπουλάκη), το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αντίποδες. 

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ανδρωμάχη» του Κώστα Ακρίβου (προδημοσίευση)

«Ανδρωμάχη» του Κώστα Ακρίβου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Κώστα Ακρίβου «Ανδρωμάχη» που θα κυκλοφορήσει στις 13 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Δεν υπάρχει, λέω, τίποτα πιο σκληρό και άδικο από το να πρέπει να αγαπάς κάπο...

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα του Χάρη Βλαβιανού «Πλατωνικοί διάλογοι ή γιατί στο σπήλαιο κάνουν όλοι πάρτι», που θα κυκλοφορήσει μέσα Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

...
«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Κώστα Καβανόζη «Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας – Το μυθιστόρημα τεκμηρίων και η λογοτεχνικότητα του αναφορικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, τέλη Σεπτεμβρίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

Δεκαέξι συγγραφείς γράφουν για την πρώτη ιδέα, το θεμελιακό αίτημα, το αρχικό ερέθισμα του νέου τους βιβλίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κώστας Ακρίβος: «Ανδρωμάχη» (Μεταίχμιο)

...

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

22 Σεπτεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών.  Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ