alt

Για τα βιβλία του Ζακ Ντερριντά «Ιστορία του ψεύδους» και «Συγχωρείν» (μτφρ. Βαγγέλης Μπιτσώρης, εκδ. Angelus Novus).

Του Θωμά Συμεωνίδη

Με την ελληνική έκδοση της Ιστορίας του Ψεύδους ο Βαγγέλης Μπιτσώρης (όπως διαβάζουμε σε δικό του σημείωμα στο τέλος του βιβλίου) ολοκληρώνει τον κύκλο των μεταφράσεών του των έξι διαλέξεων που έδωσε ο Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ντερριντά (1930-2004) κατά τις τέσσερις επίσημες επισκέψεις του στην Ελλάδα από το 1995 έως το 1999. Η Ιστορία του ψεύδους είναι η διάλεξη που έδωσε ο Ντερριντά στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο τον Ιούλιο του 1996. Το Συγχωρείν – Το ασυγχώρητο και το απαράγραπτο είναι η διάλεξη αντίστοιχα που εκφώνησε ο Ντερριντά στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών τον Δεκέμβριο του 1997. Συμπληρωματικές από πολλές απόψεις, στην πρώτη διάλεξη ο Ντερριντά διαβάζει αποδομητικά τις θεωρίες περί ψεύδους που βρίσκουμε σε όλο το συνεχές της ιστορίας της σκέψης από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι και τους Αυγουστίνο, Μονταίνιο, Ρουσσώ, Καντ, Νίτσε, Φρόυντ, Χάιντεγκερ, Ώστιν, Κοϋρέ και Άρεντ. Στη δεύτερη διάλεξη ο Ντερριντά πραγματεύεται την έννοια της συγχώρησης και τη σχέση της με την ηθική, το δίκαιο και την πολιτική εστιάζοντας, όπως και στην Ιστορία του ψεύδους σε «φαινόμενο του καιρού» μας, εστιάζοντας σε κείμενα του Ζανκελεβίτς κυρίως αυτή τη φορά.

Το ψεύδος δεν είναι πλάνη: «Ψεύδομαι σημαίνει ότι θέλω να εξαπατήσω τον άλλο, ενίοτε μάλιστα λέγοντας το αληθές». Ανάμεσα στο ψεύδος και την πλάνη ο Ντερριντά διανοίγει ένα ολόκληρο φάσμα διαφοροποιήσεων επισημαίνοντας καταρχήν το στοιχείο της πρόθεσης...

Στο επίμετρο του μεταφραστή στην Ιστορία του Ψεύδους (με τίτλο: «Περί ψεύδους υπό ηθική, δικαιική και πολιτική έννοια») ο Μπιτσώρης αναλύει με σαφήνεια τα βασικά διαγράμματα της σκέψης του Ντερριντά για το ψεύδος, ξεκινώντας από την αντιδιαστολή του ψεύδους με την πλάνη και την υπόρρητη αντιπαράθεση του Ντερριντά με τον Νίτσε (Ιστορία του Ψεύδους το κείμενο του Ντερριντά, Ιστορία μίας πλάνης το δισέλιδο κείμενο του Νίτσε που εντάσσεται στο έργο του το Λυκόφως των ειδώλων). Το ψεύδος δεν είναι πλάνη: «Ψεύδομαι σημαίνει ότι θέλω να εξαπατήσω τον άλλο, ενίοτε μάλιστα λέγοντας το αληθές». Ανάμεσα στο ψεύδος και την πλάνη ο Ντερριντά διανοίγει ένα ολόκληρο φάσμα διαφοροποιήσεων επισημαίνοντας καταρχήν το στοιχείο της πρόθεσης το οποίο επεξηγεί μέσα από την ανάγνωση των Ονειροπολήσεων του μοναχικού περιπατητή του Ρουσσώ και συγκεκριμένα τον «Τέταρτο Περίπατο»: «Ένα ψεύδος που δεν βλάπτει ούτε τον εαυτό του ούτε τον άλλο άνθρωπο, ένα αθώο ψεύδος, δεν αξίζει το όνομα του “ψεύδους”. Είναι “μια μυθοπλασία”», μας λέει ο Ρουσσώ, «μία απόκρυψη της αλήθειας που δεν είμαστε υποχρεωμένοι να πούμε», διευκρινίζει ο Ντερριντά. Ωστόσο, αυτό που δείχνει να έχει μεγάλη σημασία είναι εάν υπάρχει γνώση της αλήθειας ή όχι. Εάν κάποιος γνωρίζει την αλήθεια μπορεί να πει ψέματα. Εάν κάποιος γνωρίζει την αλήθεια αλλά πει ψέματα χωρίς να προκαλείται κάποια βλάβη τότε δεν έχει νόημα ο όρος ψέμα αλλά είμαστε περισσότερο στη σφαίρα της μυθοπλασίας. Αντίθετα, εάν κάποιος λέει ψέματα χωρίς να γνωρίζει την αλήθεια τότε μιλάμε για πλάνη, για το ψεύδος ως πλάνη.

Αυτόν τον βασικό διαγραμματικό άξονα ψεύδους-πλάνης που θέτει ο Ντερριντά στην αρχή της διάλεξής του, αυτή την πρώτη θεμελίωση για μία πραγμάτευση της έννοιας και της ιστορίας του ψεύδους, την αποδομεί στη συνέχεια ο Ντερριντά διανοίγοντας συνεχώς χώρο μέσα από τα ερωτήματα που ανακαλύπτει και θέτει. Προβαίνει σε μία τοπολογία του ψεύδους και τελικά σε έναν λαβύρινθο καθώς αντιστρέφει τα ερωτήματα, τα στρέφει στον εαυτό τους, αλλάζει το υποκείμενο εκφοράς τους, διακρίνει ανάμεσα σε διαφορετικά πεδία (ηθική, πολιτική, δίκαιο), εισάγει το στοιχείο της χρονικότητας, καταλήγει να αμφισβητήσει στο τέλος τη δυνατότητα αυστηρών περιγραμμάτων νοήματος και περιεχομένων, την ίδια τη δυνατότητα με άλλα λόγια αντιδιαστολών ανάμεσα σε αλήθεια από τη μία και ψεύδος από την άλλη. Ρωτάει λοιπόν: «Υπάρχει ψεύδος προς εαυτόν; Είναι δυνατόν να πω ψέματα στον ίδιο τον εαυτό μου;» Προσθέτει: «Ήδη μπορούμε να φαντασθούμε χίλιες δύο πλασματικές ιστορίες του ψεύδους, χίλιους δύο επινοητικούς λόγους [discours], αφιερωμένους στο ομοίωμα, στο μυθολόγημα, στο μύθο και στη δημιουργία νέων μορφών σχετικά με το ψεύδος και οι οποίες δεν θα είναι όμως ψευδοεπείς ιστορίες, δηλαδή μη αληθείς ιστορίες, αλλά ιστορίες αθώες, αβλαβείς, ομοιώματα άσπιλα από την επιορκία και την ψευδομαρτυρία». Διευκρινίζει: «Δεν θα έπρεπε να διερωτηθούμε τι “είναι το ψεύδος”, αλλά μάλλον “τι κάνει και πρωτίστως τι θέλει το ψεύδεσθαι;”».

Πότε ένα ψέμα είναι χρήσιμο και πότε επιβλαβές; Ποιος είναι σε θέση να γνωρίζει εάν ένα ψεύδος συμβάλλει σε μία αλήθεια τελικά και ποιος μπορεί να πει επομένως ότι είναι πιο σημαντικό το ψεύδος σε μία ιεραρχία της αλήθειας όπου από μία κατώτερη αλήθεια μπορούμε να οδηγηθούμε σε μία ανώτερη;

Το ψέμα κρίνεται ως προς την ουσία του (τι είναι ψέμα) αλλά και ως προς τη χρήση του τελικά. Η διαπλοκή ψέματος και αλήθειας οδηγεί σε ερωτήματα όπου το ένα δεν μπορεί να προσεγγιστεί αγνοώντας το άλλο. Πότε ένα ψέμα είναι χρήσιμο και πότε επιβλαβές; Ποιος είναι σε θέση να γνωρίζει εάν ένα ψεύδος συμβάλλει σε μία αλήθεια τελικά και ποιος μπορεί να πει επομένως ότι είναι πιο σημαντικό το ψεύδος σε μία ιεραρχία της αλήθειας όπου από μία κατώτερη αλήθεια μπορούμε να οδηγηθούμε σε μία ανώτερη; Μέσα από αυτά τα ερωτήματα οδηγούμαστε στο πεδίο της πολιτικής, «έναν προνομιακό τόπο για τον ψεύδος», όπως το αποκαλεί ο Ντερριντά. Σε αυτό το σημείο, θα επικαλεστεί την Άρεντ και το κείμενό της Αλήθεια και Πολιτική (1972). Η Άρεντ διαπιστώνει και αναρωτιέται στη συνέχεια: «Τα ψεύδη θεωρήθηκαν πάντοτε ως τα απαραίτητα και νόμιμα εργαλεία όχι μόνο του επαγγέλματος του πολιτικού ή του δημαγωγού, αλλά επίσης και της πολιτικής προσωπικότητας. Γιατί συμβαίνει αυτό;» Παράλληλα, στο ίδιο κείμενο, η Άρεντ συνδέει το πολιτικό ψεύδος με την κατασκευή εικόνων, μία σύνδεση την οποία ο Ντερριντά επενδύει και εξαρθρώνει με κρίσιμες, δικές του έννοιες προκειμένου να καταλήξει, στο δεύτερο μέρος του κειμένου, να αναφερθεί στη λειτουργία του πολιτικού ψεύδους στον δημόσιο λόγο μέσα από μία ιστορία στην οποία θίγεται προσωπικά ο Ντερριντά (άρθρο στους New York Times το 1995 όπου ο συντάκτης του Τόνυ Τζαντ καταφερόταν εναντίον της σύγχρονης γαλλικής διανόησης σε σχέση με το ζήτημα της «ένοχης σιωπής» απέναντι στην «ενοχή της Γαλλίας του Βισύ»).

alt

Σε κάθε περίπτωση: «ποιος συγχωρεί ή ποιος ζητεί συγχώρηση από ποιον, σε ποια στιγμή; Για όλα αυτά ποιος έχει το δικαίωμα ή τη δύναμη-εξουσία; Ποιος συγχωρεί ποιον; Τι σημαίνει εν προκειμένω το “ποιος/ποιον”;» Για να συμπληρώσει στη συνέχεια ο Ντερριντά: «Συγχωρεί κανείς κάποιον ή συγχωρεί κανείς κάτι σε κάποιον;»

Στο κείμενο για τη Συγχώρηση η στρατηγική του Ντερριντά είναι παρόμοια. Μέσα από έναν αστερισμό εννοιών που συγγενεύουν με την έννοια της συγχώρησης αλλά και την περιέχουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, προσεγγίζει τελικά την ουσία της συγχώρεσης. Ξεκινάει μέσα από την ετοιμολογία της λέξης και τη συνάφειά της με την έννοια του δώρου. Συγχώρηση [pardon] και δώρο [don]. «Είμαστε πάντοτε ένοχοι», θα πει ο Ντερριντά, «και πρέπει πάντοτε να συγχωρούμαστε όσον αφορά το δώρο». Και αυτό γιατί το δώρο στοιχειώνεται πάντοτε από την κυριαρχία ή την επιθυμία κυριαρχίας. Αυτή είναι η μία άβυσσος. Η άλλη τώρα. Θα πρέπει να συγχωρεθούμε για την ίδια τη συγχώρηση, για το γεγονός ότι συγχωρώ, γιατί και εδώ, αυτό το γεγονός υποκρύπτει μία επιβεβαίωση κυριαρχίας πάλι και κυριότητας. Μιλάμε για ατομική ή συλλογική συγχώρηση; Σε κάθε περίπτωση: «ποιος συγχωρεί ή ποιος ζητεί συγχώρηση από ποιον, σε ποια στιγμή; Για όλα αυτά ποιος έχει το δικαίωμα ή τη δύναμη-εξουσία; Ποιος συγχωρεί ποιον; Τι σημαίνει εν προκειμένω το “ποιος/ποιον”;» Για να συμπληρώσει στη συνέχεια ο Ντερριντά: «Συγχωρεί κανείς κάποιον ή συγχωρεί κανείς κάτι σε κάποιον;»

Ο Ντερριντά θα ανατρέξει στο βιβλίο του Ζανκελεβίτς με τίτλο Συγχώρηση για να υπογραμμίσει τη διαφορά ανάμεσα στη μη παραγραψιμότητα των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας (στη Γαλλία θεσπίστηκε το 1964 σχετικός νόμος) και το α-συγχώρητο: «η έννοια της συγχώρησης ή του ασυγχώρητου […] παραμένει ετερογενής προς τη δικαστική ή ποινική διάσταση που διέπει συνάμα το χρόνο της παραγραφής ή της μη παραγραψιμότητας των εγκλημάτων». Σχετικά με αυτή την ετερογένεια ο Ντερριντά παραθέτει τους στίχους του Ελυάρ τους οποίους χρησιμοποιεί ως προμετωπίδα ο Ζανκελεβίτς σε ένα άλλο του βιβλίο με τίτλο Το απαράγραπτο: Στη γη δεν υπάρχει σωτηρία / ενόσω μπορείς τους δημιούς να συγχωρείς. Σε αντίθεση με τον Ντερριντά, ο Ζανκελεβίτς αρνείται τη δυνατότητα συγχώρησης. Η συγχώρηση είναι αδύνατη και αυτό γιατί υπάρχει το καθήκον της μη συγχώρησης εν όνοματι των θυμάτων. Ο Ζανκελεβίτς αναφέρεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης («τα στρατόπεδα θανάτου»): «η συγχώρηση», λέει ο Ζανκελεβίτς, «πέθανε στα στρατόπεδα του θανάτου».

Η συγχώρηση ως ανθρώπινη υπόθεση συνδέεται με τη δυνατότητα επιβολής ποινής. Στην τιμωρία αναγνωρίζει η Άρεντ κάτι το κοινό με τη συγχώρηση. Και οι δύο προσπαθούν να δώσουν ένα τέλος σε ένα πράγμα, «το οποίο χωρίς παρέμβαση, θα μπορούσε να συνεχίζεται ατέρμονα».

Στη πραγμάτευση του ζητήματος προσθέτει ο Ντερριντά και την Άρεντ. Η συγχώρηση ως ανθρώπινη υπόθεση συνδέεται με τη δυνατότητα επιβολής ποινής. Στην τιμωρία αναγνωρίζει η Άρεντ κάτι το κοινό με τη συγχώρηση. Και οι δύο προσπαθούν να δώσουν ένα τέλος σε ένα πράγμα, «το οποίο χωρίς παρέμβαση, θα μπορούσε να συνεχίζεται ατέρμονα». Και προσθέτει η Άρεντ: «Οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να συγχωρήσουν αυτό που αδυνατούν να τιμωρήσουν και είναι ανίκανοι να τιμωρήσουν αυτό που αποκαλύπτεται ως ασυγχώρητο». Μέσα από αυτές τις παρατηρήσεις ο Ντερριντά προσθέτει επιμέρους αποχρώσεις οι οποίες οφείλουν να αποσαφηνιστούν με λεπτότητα. Δεν είναι μόνο η βασική διαφορά ανάμεσα στο ασυγχώρητο και το απαράγραπτο, αλλά και μεταξύ όλων αυτών των παρεμφερών και διαφορετικών εννοιών: το ανεπανόρθωτο, το ανεξάλειπτο, το αθεράπευτο, το μη αντιστρέψιμο, το αλησμόνητο, το ανέκκλητο, το ανεξιλέωτο. Στο υπόλοιπο μέρος του κειμένου ο Ντερριντά θα αναφερθεί επίσης, στην εργασία του πένθους, στην άνευ όρων αλλά και υπό όρους συγχώρηση, σε παραδείγματα της επικαιρότητας, όπως για παράδειγμα την πολιτική διάσταση της συγχώρεσης στη Νότια Αφρική μετά την κατάλυση του Απαρτχάιντ, αλλά και τη Σοά και τη στάση του Χάιντεγκερ πριν και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την πολυκύμαντη σχέση του με τον Τσέλαν (όπως αποτυπώθηκε εν μέρει στο ποίημά του «Τοντνάουμπεργκ»).

Ιστορία του ψεύδους και Συγχωρείν. Δύο κείμενα τα οποία χάρη στη μετάφραση του Βαγγέλη Μπιτσώρη, αλλά και το λεξιλόγιο, τις σημειώσεις και το επίμετρο στο τέλος του κάθε κειμένου, διατηρούν στην ελληνική γλώσσα όλο τον πλούτο της σκέψης του Ντερριντά μαζί με όλες τις πιθανές προεκτάσεις της.

* Ο ΘΩΜΑΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ είναι συγγραφέας. 
Τελευταίο του βιβλίο, το μυθιστόρημα «Μυθιστόρημα» (εκδ. Γαβριηλίδης).


 

altΙστορία του ψεύδους
Jacques Derrida
Μτφρ. Βαγγέλης Μπιτσώρης
Angelus Novus 2019
Σελ. 320, τιμή εκδότη €15,26

alt

 

 

 

altΣυγχωρείν
Το ασυγχώρητο και το απαράγραπτο
Jacques Derrida
Μτφρ. Βαγγέλης Μπιτσώρης
Angelus Novus 2017
Σελ. 288, τιμή εκδότη €15,26

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΝΤΕΡΡΙΝΤΑ

 

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Τρεις γκινέες» της Βιρτζίνια Γουλφ – Μνημείο πνευματικής διαύγειας και ηθικής τόλμης

«Τρεις γκινέες» της Βιρτζίνια Γουλφ – Μνημείο πνευματικής διαύγειας και ηθικής τόλμης

Ένα βιβλίο που γράφτηκε σχεδόν έναν αιώνα πριν και παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρο και διαφωτιστικό, το οποίο μας μιλάει για την κατάσταση της γυναίκας σε έναν κόσμο όπου όλα ρυθμίζονται και κανοναρχούνται από τους άντρες, για τους άντρες. Τίτλος του, «Τρεις γκινέες», και συγγραφέας του, η Βιρτζίνια Γουλφ (μτφρ. Μυρ...

«Ο τελευταίος πίνακας ή το πορτρέτο του Θεού» της Ελέν Σιξού (κριτική)

«Ο τελευταίος πίνακας ή το πορτρέτο του Θεού» της Ελέν Σιξού (κριτική)

Για το δοκίμιο της Ελέν Σιξού (Helen Cixous), «Ο τελευταίος πίνακας ή το πορτρέτο του Θεού» (μτφρ. Θωμάς Συμεωνίδης, εκδ. Σαιξπηρικόν)

Της Έλσας Κορνέτη

Μια παράλληλη πραγματικότητα είναι η τέχνη, που δίνει την ψευδαίσθηση μιας επιδιόρθωσης της πραγματ...

«Κ' η φαντασία στον λογισμό»: Τιμητικός τόμος για την καθηγήτρια Άντα Κατσίκη-Γκίβαλου

«Κ' η φαντασία στον λογισμό»: Τιμητικός τόμος για την καθηγήτρια Άντα Κατσίκη-Γκίβαλου

Βιβλιοπαρουσίαση του τιμητικού τόμου για την Ομότιμη Καθηγήτρια Άντα Κατσίκη-Γκίβαλου, «Κ' η φαντασία στον λογισμό», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, σε επιστημονική επιμέλεια των Γιάννη Σ. Παπαδάτου και Δημήτρη Πολίτη.

Της Χριστίνας Αργυροπούλου

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Δεν έχει νόημα να γράφεις χωρίς κέφι»: 8 συγγραφικές συμβουλές της Αν Ράις

«Δεν έχει νόημα να γράφεις χωρίς κέφι»: 8 συγγραφικές συμβουλές της Αν Ράις

Η Αν Ράις (Anne Rice) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας που ασχολήθηκε κυρίως με το είδος του γοτθικού τρόμου. Το πλέον γνωστό της έργο είναι το μυθιστόρημα «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα», που την καθιέρωσε ως μία από τις σημαντικότερες συγγραφείς τρόμου της γενιάς της, και ενέπνευσε την ομότιτλη κινηματογραφική διασκευή ...

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα του Χάρη Βλαβιανού «Πλατωνικοί διάλογοι ή γιατί στο σπήλαιο κάνουν όλοι πάρτι», που θα κυκλοφορήσει μέσα Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

...
Απονέμεται το 2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ: Αυτή είναι η βραχεία λίστα

Απονέμεται το 2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ: Αυτή είναι η βραχεία λίστα

Υπό την Αιγίδα της Α.Ε. της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, απονέμεται το 2ο Βραβείο Λογοτεχνικής Μετάφρασης ΛΕΑ, στις 30 Σεπτεμβρίου, στο Αμφιθέατρο του Μουσείου Μπενάκη, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Μετάφρασης. Ανακοινώθηκαν σήμερα τα ονόματα των μεταφραστών που βρίσκονται στη βραχε...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα του Χάρη Βλαβιανού «Πλατωνικοί διάλογοι ή γιατί στο σπήλαιο κάνουν όλοι πάρτι», που θα κυκλοφορήσει μέσα Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

...
«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Κώστα Καβανόζη «Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας – Το μυθιστόρημα τεκμηρίων και η λογοτεχνικότητα του αναφορικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, τέλη Σεπτεμβρίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Πολλοί πιστεύουν πως η εποχή που τα λογοτεχνικά βιβλία απαγορεύονταν και καίγονταν στην πυρά έχει παρέλθει. Στην πραγματικότητα, μέχρι και σήμερα, πολλές συντηρητικές ομάδες σε πολλές χώρες του κόσμου επιχειρούν να λογοκρίνουν και να καταστρέψουν ακόμα και έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, με διάφορες δικαιολογίες....

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ