alt

Για τη νουβέλα του Ανδρέα Μήτσου «Γκαλίνα – Η σκοτεινή οικιακή βοηθός» (εκδ. Καστανιώτη).

Της Άλκηστης Σουλογιάννη

Στο νέο ενδιαφέρον βιβλίο του Ανδρέα Μήτσου, ο Ορέστης είναι ο καταλύτης σε ό,τι αφορά τις σχέσεις αφενός ανάμεσα στην καλλονή ιατρό μητέρα του Ευτέρπη και στην αθλία ή σκοτεινή οικιακή βοηθό Γκαλίνα, και αφετέρου ανάμεσα στον ανθυπασπιστή της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής Κώστα Μπεκιάρη και στον ομοδιηγητικό, σε πρώτο πρόσωπο αφηγητή (που δεν δηλώνει το όνομά του, αλλά υποβάλλει την ιδιότητά του ως συγγραφέα και την αιτία των υπηρεσιακών σχέσεών του με τον Μπεκιάρη ως ενωμοτάρχης της Χωροφυλακής), και περαιτέρω τις σχέσεις ανάμεσα στην Ευτέρπη και στον Μπεκιάρη, ανάμεσα στον ίδιο τον Ορέστη και στον Μπεκιάρη, και τέλος ανάμεσα στον Ορέστη και στον αφηγητή.

Ο Ορέστης-ναρκωμένο μωρό στο καλάθι από μπαμπού συνοδεύει την Γκαλίνα που ντυμένη με ακριβά ρούχα ζητιανεύει στον Ηλεκτρικό με κατεύθυνση προς την Κηφισιά.

Ο Ορέστης-νεαρός άνδρας αμίλητος με σωματική και πνευματική καχεξία («Λες και δεν είχε μεγαλώσει καθόλου. Ένα παιδικό πρόσωπο γεμάτο λεύκη, και το κεφάλι χωμένο βαθιά σε καμπουριασμένο, γέρικο κορμί») συνοδεύει τον Μπεκιάρη κατά τις συναντήσεις του με τον αφηγητή στο Καφέ Black Duck στην Αθήνα και στο σπίτι του Μπεκιάρη στο Νέο Ηράκλειο.

Αξιοποιώντας για άλλη μια φορά τις διεργασίες του αποδεδειγμένα δημιουργικού εργαστηρίου του, ο Ανδρέας Μήτσου αποτυπώνει τις διαδρομές του πρωτοπρόσωπου αφηγητή, καθώς αυτός ακολουθεί τις διαδρομές των λοιπών χαρακτήρων του βιβλίου.

Ο Ορέστης, μετά τον θάνατο του Μπεκιάρη, συνοδεύει τον αφηγητή σε αναζήτηση της μητέρας του Ευτέρπης που αποδεικνύεται νεκρή, και μαζί μεθοδεύουν εκδίκηση. Κυρίως, τώρα η καχεξία του Ορέστη θεραπεύεται, και ο αφηγητής οδηγείται στην αυτογνωσία που του εξασφαλίζει επαφή με την αντικειμενική (στο πλαίσιο του κειμενικού κόσμου) πραγματικότητα.

Με αυτές τις προϋποθέσεις ο Ορέστης αναγνωρίζεται ως η κεντρική πύλη για την επίσκεψη σε μια ενδιαφέρουσα πινακοθήκη γραμματικών εικόνων που ο Ανδρέας Μήτσου οργάνωσε για τη σύνθεση του ανά χείρας νέου βιβλίου του, όπου αποδίδονται παραστατικά έρωτες, αντιζηλίες, φιλίες, έριδες, μίσος και φθόνος, έγκλημα με ή χωρίς τιμωρία.

Αξιοποιώντας για άλλη μια φορά τις διεργασίες του αποδεδειγμένα δημιουργικού εργαστηρίου του, ο Ανδρέας Μήτσου αποτυπώνει τις διαδρομές του πρωτοπρόσωπου αφηγητή, καθώς αυτός ακολουθεί τις διαδρομές των λοιπών χαρακτήρων του βιβλίου μέσα σε ένα περιβάλλον που αντιστοιχεί στην πολυεπίπεδη διασταύρωση της δεδομένης αντικειμενικής και μιας πολυεστιακής (από την πλευρά του αφηγητή και από την πλευρά των λοιπών χαρακτήρων) υποκειμενικής, δηλαδή εντέλει κειμενικής πραγματικότητας.

Στο πλαίσιο αυτό η θεματική οργάνωση του βιβλίου αντιστοιχεί στην ωσαύτως πολυεπίπεδη διασταύρωση αφενός του λόγου του αφηγητή, ο οποίος παραθέτει γεγονότα και διατυπώνει υποθέσεις για τις λεπτομέρειες ή/και για την εξέλιξη αυτών, και αφετέρου της εξομολόγησης του Μπεκιάρη όπως εκτίθεται σε γραπτό «εγκιβωτισμένο» κείμενό του που διαβάζει στον αφηγητή από ένα τετράδιο κατά τις συναντήσεις τους.

Όταν αρχίζουν αυτές οι συναντήσεις, ο αφηγητής υποψιάζεται ότι ο Μπεκιάρης παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο κείμενο και θα ζητήσει τη μεσολάβησή του για να εκδοθεί («Είχα αρκετές παρόμοιες εμπειρίες γνωστών που με πλησίαζαν για να μεσολαβήσω σε κάποιον εκδότη και να ιδούν επιτέλους τυπωμένο, έστω και στη μεγάλη ηλικία που βρίσκονταν, το πρώτο τους βιβλίο»).

Μετά τον θάνατο του Μπεκιάρη, το τετράδιο περιέρχεται στον αφηγητή που διαπιστώνει με οργή ότι το κείμενο-εξομολόγηση γραφόταν κατά τη ροή του κειμενικού χρόνου (ακριβώς πριν από τις συναντήσεις τους), πράγμα άλλωστε που δηλώνει με κυνικότητα και ο Μπεκιάρης σε τελευταία σημείωσή του στο τετράδιο, όπου αφήνει εντολή στον αφηγητή να κλείσει το σύστημα πληροφοριών που το «εγκιβωτισμένο» κείμενο περιέχει, και να οδηγήσει έτσι τα πράγματα στην ισορροπία της κάθαρσης.

Στην έξοδο από τον κόσμο του βιβλίου ο αφηγητής και ο Ορέστης βρίσκονται αντιμέτωποι με την προοπτική μεθόδευσης αυτής της κάθαρσης, και ο Ανδρέας Μήτσου (φαίνεται να) προτείνει μια μορφή «ανοιχτού» τέλους που αφήνει να διαφαίνονται ποικίλες δυνατότητες «εξέλιξης» του κειμενικού κόσμου, σύμφωνα με τη δημιουργική πρόσληψη καθενός αναγνώστη.

Η λογοτεχνική γραφή του Ανδρέα Μήτσου συχνά προτρέπει στην ανίχνευση πληροφοριών πίσω ή κάτω από τη θεματική όψη.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες εξασφαλίζεται προσέγγιση του βάθους στη δομή των σημασιολογικών πεδίων, πέρα από έναν πρώτο, απλό τύπο αντιμετώπισης της επιφάνειας των πραγμάτων με την κατά λέξη ανάγνωση του κειμένου (για την οποία «ευθύνεται» και η δεσμευτική προσήλωση στον τίτλο του βιβλίου). Άλλωστε, η λογοτεχνική γραφή του Ανδρέα Μήτσου συχνά προτρέπει στην ανίχνευση πληροφοριών πίσω ή κάτω από τη θεματική όψη. Με αυτή την προϋπόθεση εντοπίζονται (και) στο λογοτεχνικό έργο του Μήτσου μορφές «αυξημένων» κειμένων. Ακριβώς προς την κατεύθυνση της δημιουργικής πρόσληψης του κειμένου που μας ενδιαφέρει εδώ, οδηγούν υφολογικοί παράγοντες που προσδιορίζουν τη σημασιολογική και αισθητική οργάνωση ρέοντος αφηγηματικού όσο και παραστατικού λόγου με ιδιαίτερα στοιχεία βιωματικού χαρακτήρα.

Στο πλαίσιο αυτό είναι αυτονόητο ότι αξιοποιείται το φαινόμενο της μεταφοράς για τη σύνθεση των γραμματικών εικόνων, π.χ.: «Όλα τα πράγματα θέλουν το χρόνο τους για να φανερωθούν. […] Ανέλπιστα τα ξεχωρίζω κι εγώ όσα κολυμπούν μέσα μου όπως τα ψάρια στο βυθό», «Μ’ έπιασε φόβος, πως είχε αρχίσει ήδη ο ευτελισμός μιας σχέσης από το παρελθόν, που τη συντηρούσα μέσα μου άφθαρτη. Ντυμένη με κάποια ακαθόριστη νοσταλγία και θαλπωρή», «Άφηνε ένα γέλιο ατελείωτο, λεπτό και μακρουλό σαν να κυλούσε ένα δαχτυλίδι, […], πάνω σε πλακόστρωτο δρομάκι, να αναπηδούσε για ώρα. Τότε μ’ έπιανε εμένα αγωνία, μην πέσει σε καμιά τρύπα και χαθεί το δαχτυλίδι. Γιατί την ένιωθα την τρύπα, […]. Και γι’ αυτό φοβόμουν».

Κυριαρχεί πάντως η αφοριστική διατύπωση σε συνδυασμό με τη μεταφορά, όπως: «η συμπόνια για τον άλλο είναι συμπόνια για σένα, για τον εαυτό σου», «Καμιά καλοσύνη δεν αναβλύζει από τον έρωτα. […] Μόνο δηλητήριο χύνει ο έρωτας. […] Πληγώνει ο έρωτας, […]. Πληγώνει την ψυχή. Το θεραπεύει όμως το κορμί. […] Κι ας μένουν χαρακιές επάνω του, οι πληγές, τα σημάδια του. Και να μην το ξεχνάς ποτέ: από τις πληγές του πεύκου μαζεύουμε το ρετσίνι. Οι μόνοι χυμοί του έρωτα είναι τα δάκρυα», «Ο έρωτας σημαίνει υπερβολή», «Ο έρωτας είναι απάνθρωπος, εξοντώνει», «Έρωτας είναι ό,τι αγαπάμε δίχως βάσιμο λόγο», «η συμπόνια είναι το απατηλό μονοπάτι του έρωτα», «όλα πρόσκαιρα είναι […]. Κι εμείς, προπάντων εμείς. Όταν σου σώνεται ο χρόνος το ανακαλύπτεις, πως μόνο το πρόσκαιρο υφίσταται», «Το παρόν μας είναι η μνήμη. Αυτή μόνο έχουμε να διαχειριστούμε. Το χτες είναι το μόνο μέλλον μας», «Η νοσταλγία είναι το δίχτυ της αράχνης», «Πολλά δεν φαίνονται, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν», «Έρχεται η στιγμή που πέφτουμε πάνω στον εαυτό μας, πάντα μετά από μια μεγάλη τρεχάλα, από ένα άγριο κυνηγητό».

alt

Ο συγγραφέας συνεχίζει να διευρύνει τον ορίζοντα σημασιολογικών και υφολογικών γεγονότων που συνθέτουν τη λογοτεχνική παραγωγή του, και προ(σ)καλεί τους αναγνώστες να συνεχίσουμε να ακολουθούμε τους κειμενικούς του χαρακτήρες, καθώς αυτοί παλινδρομούν μέσα στις συνθήκες που δεσμεύουν τη μοίρα τους ως δήλωση της προθετικότητας του συγγραφέα. 

Στο υφολογικό αυτό τοπίο ανιχνεύονται διακειμενικά στοιχεία (το Συμπόσιον του Πλάτωνος, Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον) ως επιλεκτική επισήμανση και ενίσχυση πληροφοριών του πρωτοτύπου κειμενικού κόσμου του Ανδρέα Μήτσου, όπως επίσης και στοιχεία που είναι δυνατόν να εκτιμηθούν ως τεκμήρια μεταγλωσσικότητας, καθώς ο συγγραφέας εμπλέκει στη δομή αυτού του κόσμου π.χ. το σημασιολογικό ή το παρετυμολογικό αντίκρισμα κυρίων ονομάτων, όπως: «Το όνομα Γκαλίνα μού θύμιζε τότε κότα», «Μπεκιάρης είναι εκείνος που ζει μονάχος του, ο μαγκούφης, κάποιος που δεν έχει κάνει οικογένεια. Αυτό σημαίνει το όνομά του», «όπως μαγεύτηκα με την πρώτη ματιά από το παιδί, το ίδιο έπαθα μόλις αντίκρισα τη μάνα του, την Ευτέρπη. Ευτέρπη, ό,τι ακριβώς λέει και το όνομα».

Στο ίδιο υφολογικό πλαίσιο αναγνωρίζουμε και ένα παράδειγμα αξιοποίησης του λόγου ως σημαινομένου (ο λόγος ταυτίζεται με την ύπαρξη): «Στέκεται πάντα σιωπηλός, ήσυχος. Περιμένει από σένα να μιλήσεις. Να μιλήσεις και γι’ αυτόν. Να ζήσεις και γι’ αυτόν».

Εδώ είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε π.χ. τη διατύπωση της Κικής Δημουλά σχετικά με τη χρήση του λόγου ως σημαινομένου, όπου ακριβώς η ταύτιση του λόγου με την ύπαρξη: «όσο οι λέξεις θα με αφήνουν/ ακόμα να μιλώ, θα το υπενθυμίζω/ φωναχτά ότι οι λέξεις φταίνε/ αν όχι για όλα/ πάντως για τ’ αξεπέραστα/ […]/ Ένοχες λέξεις δεν το συζητώ/ […]/ Κι εσύ γιατί ταράζεσαι δεν ήξερες/ ότι μια λέξη είναι σαν τις άλλες/ η τόση ύπαρξή μας;/ Απλώς προφέρεται αργά πολύ αργά/ σα νά ’ναι οι συλλαβές της ατελείωτες/ κι εγώ/ όντας φανατική της ύπαρξης/ με άρθρωση επίμονη παθιασμένη/ θα εξακολουθήσω όταν/ να την ξαναμιλώ έστω συλλαβιστά/ κι ας μη μου έχει μείνει τότε/ καμία συλλαβή της» (από την ποιητική συλλογή Άνω τελεία, 2016).  

Για να επανέλθω στον Ανδρέα Μήτσου: Είναι σαφές ότι ο συγγραφέας συνεχίζει να διευρύνει τον ορίζοντα σημασιολογικών και υφολογικών γεγονότων που συνθέτουν τη λογοτεχνική παραγωγή του, και προ(σ)καλεί τους αναγνώστες να συνεχίσουμε να ακολουθούμε τους κειμενικούς του χαρακτήρες, καθώς αυτοί παλινδρομούν μέσα στις συνθήκες που δεσμεύουν τη μοίρα τους ως δήλωση της προθετικότητας του συγγραφέα. 

Η ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΣΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗ είναι διδάκτωρ Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και κριτικός βιβλίου.


Απόσπασμα από το βιβλίο

«Πάντα απ’ έξω στεκόμουνα, έξω από τη ζωή. Ένας “δαιμόνιος” παρατηρητής – γέλασε αυτοσαρκαστικά. Μια περίλυπη κουκουβάγια πάνω στο κλαδί ήμουν, όλο να κοιτάζω, να τρυπάω τη νύχτα, γιατί πίστευα, ο κουφιοκέφαλος, πως είχα την ικανότητα να βλέπω, κατ’ εξαίρεση εγώ απ’ όλα τ’ άλλα πουλιά, στα σκοτάδια. Κι αν όχι κουκουβάγια, γκιώνης έστω. Εκείνο το χαζοπούλι που αποζητάει τον αδελφό του, τον Αντώνη, κάθε βράδυ ανελλιπώς, δεν κάνει τίποτα άλλο. Κι ενώ το ξέρει καλά πως ο Αντώνης τον παράτησε, ότι χάθηκε και δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να γυρίσει πίσω, αυτός μουρτζοκλαίει και εκλιπαρεί τον οίκτο μας».


altΓκαλίνα
Η σκοτεινή οικιακή βοηθός
Ανδρέας Μήτσου
Καστανιώτης 2017
Σελ. 144, τιμή εκδότη €9,55 

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΜΗΤΣΟΥ

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ίνκουμπους» του Βαγγέλη Γιαννίση – Θρίλερ για γερά στομάχια

«Ίνκουμπους» του Βαγγέλη Γιαννίση – Θρίλερ για γερά στομάχια

Για το αστυνομικό μυθιστόρημα «Ίνκουμπους», του Βαγγέλη Γιαννίση (εκδ. Διόπτρα).

Της Κατερίνα Σιδέρη

Το Ίνκουμπους του Βαγγέλη Γιαννίση αποτελεί τη συνέχεια μιας σειράς βιβλίων μυστηρίου και θρίλερ του συγγραφέα, με κεντρικό ήρωά τους τον επιθεωρητή Άντερς. Τούτη τη φορά ...

«Νέα Σελήνη – Ημέρα πρώτη» του Θανάση Βαλτινού (κριτική)

«Νέα Σελήνη – Ημέρα πρώτη» του Θανάση Βαλτινού (κριτική)

Παράλληλη ανάγνωση της νέας νουβέλας του Θανάση Βαλτινού «Νέα Σελήνη – Ημέρα πρώτη» (εκδ. Εστία), με τον τόμο που συγκεντρώνει συνεντεύξεις του των τελευταίων πενήντα χρόνων «Όπως ο έρωτας – Επιλογή συνεντεύξεων 1972-2018» (εκδ. Εστία) σε επιμέλεια του Κωστή Δανόπουλου.

Του Ηλία Κ...

«Το τηλεφώνημα που δεν έγινε» του Απόστολου Δοξιάδη (κριτική)

«Το τηλεφώνημα που δεν έγινε» του Απόστολου Δοξιάδη (κριτική)

Για το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Απόστολου Δοξιάδη «Το τηλεφώνημα που δεν έγινε» (εκδ. Ίκαρος). 

Του Θόδωρου Σούμα

Tο τηλεφώνημα που δεν έγινε του Απόστολου Δοξιάδη είναι ένα σύνθετο, περίπλοκο λογοτεχνικό αφήγημα. Μια αυτοαναλυτική...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων – κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ...

Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων – κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ...

Η τρίτη μέρα του Φεστιβάλ Βιβλίου εδώ στα Χανιά, η χθεσινή βραδιά δηλαδή, αποτέλεσε από μια άποψη και την κορύφωσή του, με τον Σταύρο Ζουμπουλάκη να συζητάει σε βάθος με τον Ουκρανό συγγραφέα Αντρέι Κούρκοφ (βλ. κεντρική φωτογραφία).

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

...
Δύο ποιήματα του Γεράσιμου Βουτσινά

Δύο ποιήματα του Γεράσιμου Βουτσινά

Σε αυτή τη στήλη αναρτώνται αδημοσίευτα ποιήματα σύγχρονων Ελλήνων ποιητών. Σήμερα, ο Γεράσιμος Βουτσινάς.

Επιμέλεια στήλης: Γιώργος Αλισάνογλου

Κενό μνήμης
            &n...

Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων – μια πρώτη γεύση

Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων – μια πρώτη γεύση

Εντυπώσεις από την πρώτη μας μέρα στα Χανιά, τη δεύτερη του Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων με κεντρικό θέμα: «Στις γραμμές των συνόρων». 

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...
«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

«Το μόνο της ζωής τους ταξίδι» του Ηλία Μαγκλίνη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Ηλία Μαγκλίνη «Το μόνο της ζωής τους ταξίδι – Μικρά Ασία. Οδοιπορικό σε πόλεμο και σε ειρήνη», που θα κυκλοφορήσει στις 23 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Άκουσέ με.

Σε όλη μας τη ...

«Το φυλαχτό» των Στίβεν Κινγκ & Πίτερ Στράουµπ (προδημοσίευση)

«Το φυλαχτό» των Στίβεν Κινγκ & Πίτερ Στράουµπ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα των Stephen King & Peter Straub «Το φυλαχτό» (μτφρ. Μιχάλης Μακρόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Ιουνίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

31+1 βιβλία πολιτικής, Ιστορίας & ιδεών: Για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

31+1 βιβλία πολιτικής, Ιστορίας & ιδεών: Για το καλοκαίρι και για κάθε εποχή

Επιλογή 31 βιβλίων non fiction, τα οποία κυκλοφόρησαν τους προηγούμενους μήνες: Ιστορία, φιλοσοφία, πολιτική και διανόηση, έμφυλη βία και δικαιώματα και, βέβαια, Μικρασιατική Καταστροφή. Και στο τέλος, μια ιδιαίτερη πρόταση μεταφρασμένης λογοτεχνίας.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...
Ανακαλύπτοντας τη σπουδαία μαύρη λογοτεχνία: 31 βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας

Ανακαλύπτοντας τη σπουδαία μαύρη λογοτεχνία: 31 βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας

To 2021 ήταν η χρονιά της μαύρης λογοτεχνίας. Το βραβείο Νόμπελ αλλά και το γαλλικό Γκονκούρ απονεμήθηκαν σε συγγραφείς που γεννήθηκαν στην Αφρική αλλά βρήκαν φωνή στις χώρες που μετανάστευσαν. Τα βραβεία επισφράγισαν μια ευρύτερη αύξηση του ενδιαφέροντος για έργα μαύρων συγγραφέων, κυρίως Αμερικανών, που τους ανακα...

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ