kolliakou2

Του Γιώργου Βέη

«Οι καθηγητές στην Οξφόρδη γνωρίζουν πολύ περισσότερα για το τι είναι η μπύρα παρά τι είναι τα ελληνικά γράμματα». Τζορντάνο Μπρούνο, Το δείπνο της Τετάρτης των Τεφρών 
Τέταρτο πεζογραφικό έργο της Δήμητρας Κολλιάκου. Πρόκειται για ένα καλώς συγκερασμένο, πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, όπου η εξ αντικειμένου πραγματικότητα και η συγγραφική φαντασίωση αλληλοϋποστηρίζονται, δρουν ως επί το πλείστον παραπληρωματικά και εναλλάσσονται κατά σύστημα ρυθμικά, προκειμένου ν΄ αναπτυχθεί το πρωταρχικό κειμενικό σχέδιο.

 

Η ψυχογραφία των κυρίων προσώπων είναι πλήρης, οι δε εναλλαγές των χρόνων τελούνται κατά κανόνα ανεπαισθήτως, γεγονός που συμβάλλει αποφασιστικά στην πληρέστερη, αλλά και ανεμπόδιστη πρόσληψη των μηνυμάτων. Κι αυτό είναι ασφαλώς το κυριότερο των αισθητικώς ζητουμένων. Η όλη σκηνοθεσία των διαδοχικών τόπων είναι σαφώς και εντέχνως εναρμονισμένη με τα όσα ακριβώς, αιτιολογημένα ή μη, διαδραματίζονται ένδον, στο μέσα δηλαδή κόσμο των πρωταγωνιστών. Έτσι, τα υποκείμενα της αφηγηματικής ανέλιξης και οι δείκτες των τοπίων συνομιλούν υποδορίως από σελίδα σε σελίδα.

Απομονώνω εν συνεχεία τα εξής: ένα ανδρόγυνο, δεκάξι χρόνια μαζί στο Ηνωμένο Βασίλειο του σήμερα, ήτοι ο βρετανός Σαμ και η ελληνίδα Νεφέλη, ο δεκάχρονος, κρυψίνους και άλλο τόσο απρόβλεπτος γιος τους, κράμα μεσογειακής εξωστρέφειας αλλά και αγγλικής επιφυλακτικότητας, ονόματι Νικόλας, και μια αλαφροΐσκιωτη γειτόνισσα, ιδιότυπη φωτογράφος -«συλλέκτρια νεφών», περιορισμένων βιογραφικών δεδομένων, κάτι μεταξύ μέντιουμ και γόνου Δρυίδων, η κυρία Μάριον Μπελ, συναποτελούν τα κύρια πρόσωπα του έργου. Ο μεγαλύτερος εχθρός του ζευγαριού, εκτός από την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση και τις παρεπόμενες δυσκολίες της ζωής, παραμένει σε όλη την έκταση της αφήγησης σταθερά ανώνυμος. Θα τον ονομάσω, πιστεύω όχι αναιτίως, ανία. Πρόκειται δηλαδή, για τον χειρότερο εχθρό, σύμφωνα με τον Αρθούρο Σοπενχάουερ, του ανθρώπινου είδους, ίσως πιο διαβρωτικό και πιο αδυσώπητο κι από τον ίδιο τον καρκίνο. Η ανία δεν επιτρέπει, ως γνωστόν, συνδιαλλαγές: υπονομεύει ό,τι ακριβώς λάτρεψαν κάποια στιγμή αμφότεροι οι εραστές. Η ανία καθιστά το χρόνο μίασμα. Κοινώς μαύρη τρύπα του Όντος. Η αποτίμηση της συγγραφέως στο σημείο αυτό είναι αρκούντως διαφωτιστική. Παραθέτω από τη σελ. 260: «Κι ας μην το ήξεραν τότε, τα πρώτα χρόνια ήταν και τα καλύτερα, όσο κι αν ήδη από τότε είχαν αρχίσει να παίρνουν τα πράγματα περίεργη τροπή. Τι έφταιγε, δεν ήταν σε θέση (ο Σαμ) να πει». Στη θέση του ετέρου κυκλοφορεί πλέον ένα φάντασμα. Εν ολίγοις άλλη μια φορά επαληθεύεται στην κειμενική εμπέδωση ο λακανικός κανόνας: «η αγάπη είναι ανέφικτη, και η σεξουαλική σχέση βυθίζεται στο μη νόημα, πράγμα όμως που δεν μειώνει καθόλου το ενδιαφέρον που πρέπει να έχουμε για τον Άλλον». Το ενδιαφέρον του Σαμ, δια του Νικόλα, αγγίζει τη Νεφέλη και αντιστρόφως. Δεν αρκεί όμως για να σωθεί η ουσιαστική επικοινωνιακή ανταλλαγή. Η πεμπτουσία του ερωτικού δούναι και του απολαυστικού λαβείν συνιστά αναπόφευκτα τον απολεσθέντα Παράδεισο του ζεύγους.

Καταφύγιο στη συγγραφή

Μάλιστα, όταν ο σύζυγος απολύεται από την πανεπιστηµιακή του θέση, εγκαταλείπει τα πάντα για να γράψει ένα αμιγώς αλληγορικό έργο περί της ριζικής κι άλλο τόσο ολέθριας μετάλλαξης του status quo, το οποίο τον ακύρωσε αδίστακτα. Στα βήματα του κ. Μοντ, αρχετυπικού ήρωα του Ζορζ Σιμενόν (βλ. Η φυγή του κυρίου Μοντ, μετάφραση: Αργυρώ Μακάρωφ, εκδόσεις Άγρα, 2012), αλλά και στα βήματα του κ. Wakefield, εκείνου του από κάθε άποψη συναρπαστικού χαρακτήρα, τον οποίο με υφολογική μαεστρία ανέδειξε υποδειγματικά ο στυλίστας Nathaniel Hawthorne, ο Σαμ τολμά να ζήσει ως αναχωρητής. Διατηρώντας, σε εφαρμογή μιας απόλυτης, άκρως συνειδητής ειρωνείας, απόκρυφο προγραμματικά το ατομικό του καταφύγιο, στην ίδια ακριβώς πόλη, όπου διαβιούν η ανυποψίαστη γυναίκα του και το παιδί τους, ο Σαμ αυτοεξορίζεται κατ΄ ουσίαν εις εαυτόν. Ό,τι θλιβερό απέμεινε, εν ολίγοις, από το πρώην οικογενειακό τους τρόπαιο, βρίσκεται στον αντίποδα μιας ελπιδοφόρας, πλην φρούδας διάφυλης εκκίνησης. Πρόκειται σαφώς για μια διπλή αλληγορία. Πέραν από την αλληγορία του καθαρά διηγητικού διαβήματος, ενυπάρχει και διαφαίνεται για τους υποψιασμένους αναγνώστες η αλληγορική πράξη της λύτρωσης του εγώ δια της γραφής. Ο Σαμ υποστασιοποιεί έναν ναυαγοσώστη των φαινομένων, που τον αφορούν, αλλά και του ίδιου του Σαμ. Επιδιώκει να περάσει στην απέναντι όχθη, εκεί δηλαδή όπου το φαντασιακό και η Αλήθεια επιτέλους ομονοούν, όντας τελικώς «αυτός που δίνει στην ανήσυχη λαλιά της μυθοπλασίας τις ενότητές της, τους δεσμούς της συνάφειάς της και την ενσωμάτωσή της μέσα στο πραγματικό» όπως υπέδειξε ο Μισέλ Φουκώ. (Βλ. Η τάξη του λόγου, εναρκτήριο μάθημα στο Collège de France-1970, μετάφραση: Χ. Χρηστίδης - Μ. Μαϊδάτσης, εκδόσεις Ηριδανός, χ. χ. σ. 21).

Ο έρωτας για την κατά πάσα πιθανότητα ανεκκλήτως απούσα ετερότητα μεταμορφώνεται, για να το διατυπώσω διαφορετικά, σε απροκάλυπτο έρωτα για το συγγραφικό γίγνεσθαι. Η ποθητή αυτολύτρωση δια της γραφής, αφήνει να εννοηθεί εμμέσως πλην ξεκάθαρα η έμπειρη συγγραφέας, θα σώσει μάλλον υπαρξιακά τον Σαμ, έναν ακόμη παρ΄ ολίγον Οθέλο, δικαιώνοντάς τον πρωτίστως στα δικά του μάτια. Άλλωστε, φρονώ, ότι ο Σαμ, ο οποίος δεν φαίνεται ότι θέλει ν΄ αποκρύψει τα ναρκισσιστικά του συμπλέγματα, οφείλει να θυμάται και θυμάται πολύ καλά, από ό, τι μπορώ ν΄ αντιληφθώ, το μείζον δίδαγμα ενός από τους διασημότερους συμπατριώτες του, του Oscar Wilde, ήτοι «καθένας σκοτώνει ό,τι αγαπά κι όλοι ας ξέρουμε πως ο νέος σκοτώνει με τα μάτια γεμάτα μίσος, άλλοι με χαϊδευτικά λόγια, ο δειλός μ' ένα φιλί κι ο αντρείος με το σπαθί». (Βλ. Η μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ, μετάφραση: Κατερίνα Παπά, εκδόσεις Κοροντζή, 1977). Από την άποψη αυτή είναι ο πλέον ρεαλιστικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος.

Η κατακερματισμένη, ελαφρώς συγχυσμένη Νεφέλη µετακοµίζει σε µικρότερο σπίτι µε τον γιο τους. Υπακούοντας μάλιστα μαθηματικά στον σιδερένιο νόμο της ανταπόδοσης, την τρομερή lex talionis του σεξουαλικού ήθους, που διέπει, ως γνωστόν, όλες ανεξαιρέτως τις αντιδράσεις των εκασταχού εκάστοτε προδομένων ερωτικά θηλέων, έχει προλάβει να συνάψει εμφανώς εκδικητική, πρόσκαιρη ερωτική σχέση στην Ελλάδα μ' έναν φίλο από το παρελθόν της. Ο Νικόλας έχει στο μεταξύ αντικαταστήσει τον λακανικό καθρέφτη με τον κειμενικό καθρέφτη του Χάρι Πότερ. Εξ ου και οι πρωτοβουλίες του, οι οποίες τείνουν στη συγγραφική υπεράσπιση του πατέρα του. Η μείξη των χειρογράφων του τελευταίου με μια ανέκδοτη μαρτυρία ζωής του προ πολλού αποβιώσαντος πατέρα της προαναφερομένης μυστηριακής γειτόνισσας είναι το σωτήριο έργο, το οποίο επιτελεί εν αγνοία όλων ο αγαθός αρχισυνωμότης Νικόλας. Μ' αυτόν τον αδόκιμο, αλλά επιτυχή τρόπο, ο Σαμ προβλέπεται να περάσει στην επικράτεια, την οποία ορίζουν οι εκδιδόμενοι από τρίτους φερέλπιδες συγγραφείς. Η ευτυχής κατάληξη αναφέρεται μόνον σε ό,τι αφορά τον συγγραφέα, αλλά όχι και τον σύζυγο Σαμ, σύμφωνα με τις δεδομένες συνδηλώσεις. Το ιδιόμορφο αυτό, κατά το ήμισυ μόνον, happy end προκαλεί και τη χαρμολύπη, αυτή την επαμφοτερίζουσα ημιαπαισιοδοξία ηρωικής υφής, η οποία διαποτίζει και το μεγαλύτερο μέρος των όσων έχει καταθέσει έως σήμερα η πολυβραβευμένη Δήμητρα Κολλιάκου.

altΤο πρόσωπο του ουρανού
Δήμητρα Κολλιάκου
Εκδόσεις Πατάκη 2013
Σελ. 360, τιμή € 15,90 

alt

 

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (κριτική) – Μικροί συμπυκνωμένοι κόσμοι

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (κριτική) – Μικροί συμπυκνωμένοι κόσμοι

Για τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» (εκδ. Κίχλη). Στην κεντρική εικόνα, στιγμιότυπο από την ταινία «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι. 

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Μπορεί τα διηγήματα του Μιχάλη Μα...

«Όσο περιμένεις να συμβεί», του Γιάννη Τσίρμπα (κριτική)

«Όσο περιμένεις να συμβεί», του Γιάννη Τσίρμπα (κριτική)

Για το βιβλίο του Γιάννη Τσίρμπα με τίτλο «Όσο περιμένεις να συμβεί» (εκδ. Gutenberg).

Γράφει ο Σόλωνας Παπαγεωργίου

Ο Γιάννης Τσίρμπας πρωτοε...

«Ας φύγουμε λοιπόν» του Αλέξανδρου Διαμαντή (κριτική)

«Ας φύγουμε λοιπόν» του Αλέξανδρου Διαμαντή (κριτική)

Για τη νουβέλα του Αλέξανδρου Διαμαντή «Ας φύγουμε λοιπόν», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, και «καταλήγει να εκφράζει τον θρήνο μιας γενιάς, η οποία ενηλικιώθηκε απότομα και εξίσου απότομα προσγειώθηκε». Κεντρική εικόνα: Οι Jeanne Moreau, Oskar Werner, Henri Serre στην ταινία του François Truf...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (κριτική) – Μικροί συμπυκνωμένοι κόσμοι

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (κριτική) – Μικροί συμπυκνωμένοι κόσμοι

Για τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» (εκδ. Κίχλη). Στην κεντρική εικόνα, στιγμιότυπο από την ταινία «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι. 

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Μπορεί τα διηγήματα του Μιχάλη Μα...

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε ενώ ετοιμαζόταν να δώσει μια διάλεξη στη Νέα Υόρκη, ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» βγάζει νέο βιβλίο. Το μυθιστόρημα «Victory City» του Σαλμάν Ρούσντι έχει ηρωίδα μια νεαρή ποιήτρια που ζει τον 14ο αιώνα στη νότια Ινδία. Τα βιβλία του Ρούσντι κυκλοφορούν σ...

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική σύνθεση του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις).

Γράφει ο Διογένης Σακκάς

Η ποιητική συλλογή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου του Δημήτρη Αγγελή εκτείνεται σε είκοσι εννέα ποιήματα, χωρισμέν...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ