Χιονίζει ήσυχα στις Αγριόλευκες

Της Βίκυς Βασιλάτου-Σαρρή

Σύμφωνα με το οπισθόφυλλο, «το Πήλιο είναι διπρόσωπο βουνό: από τη μεριά του Αιγαίου είναι δασωμένο, άγριο, αλίμενο, ανοιχτό στους ανέμους.

Από τη μεριά του Παγασητικού είναι ήρεμο, γεμάτο οπωρώνες, καλλιεργημένο, με ασφαλή λιμάνια. Τα Χάνια, η Δράκεια, το χιονοδρομικό κέντρο στις Αγριόλευκες, ενώνουν τις δύο περιοχές. Και κατοικούν εκεί όντα διφυή που μετέχουν σε κόσμους τόσο διαφορετικούς όσο οι δυο πλευρές του Πηλίου».

Ρίχνοντας μια ματιά σ’ αυτή τη σύντομη μα ταυτόχρονα γεμάτη μυστήριο παράγραφο, υποψιαζόμουν ότι θα έμπαινα σ’ αυτόν τον μυθιστορηματικό, πηλιορείτικο κόσμο και θα έβγαινα μονάχα έχοντας ανακαλύψει και την τελευταία του χιονισμένη σελίδα. Και δεν είχα άδικο. Σαφώς όμως και δεν φανταζόμουν ότι θα απήλαυνα σε τέτοιο βαθμό το πρώτο βιβλίο του Δημήτρη Κ. Ψυχογιού κι ότι θα κατάφερνε να με παρασύρει σ’ ένα ονειρικό βαλς με συνοδούς πλάσματα τόσο εξωπραγματικά μα ταυτόχρονα τόσο πραγματικά.

Μπορεί να Χιονίζει ήσυχα στις Αγριόλευκες, αλλά διαπίστωσα ότι ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Πολύ πιθανό κάποιοι σκιέρ ή φυσιολάτρες που επισκέπτονται το Πήλιο να υποστηρίζουν ότι κυλά ήσυχα η χιονισμένη ζωή στο βουνό. Για κάποιους άλλους όμως -όπως για τους ήρωες και τους αναγνώστες του Ψυχογιού-, τα γαλήνια αυτά φαινόμενα απατούν, με τρόπο μαγικό, μαγευτικό.

Κάθε μία ιστορία του σπονδυλωτού μυθιστορήματος, είναι και από μια κομψή και στη λεπτομέρεια μελετημένη εξόρμηση στον κόσμο των ονείρων. Διαβάζοντάς το, ανακαλύπτεις ξανά τη δύναμή τους να μας κυβερνούν, να περνάν μηνύματα και να μας κατευθύνουν ωσάν μαριονέτες όχι μόνο στον ύπνο αλλά και στον ξύπνιο μας. Οι επισκέψεις μας στον κόσμο του Μορφέα δεν είναι παρά ολιγόλεπτα περάσματα σ’ έναν κόσμο που, παρά τα παιχνίδια μυαλού και ψυχής, γειτνιάζει με την πραγματικότητα και κρύβει πολλές αλήθειες για τους ήρωες.

Τα όνειρα από πάντα ήξεραν τις σωστές δόσεις για να πετύχει η μυστηριακή τους αλχημεία. Μια αλχημεία που παρότι έχει αναλυθεί και συζητηθεί από πολλούς, δεν θα πάψει ποτέ ν’ αποτελεί πηγή αστείρευτης -ιδίως λογοτεχνικής- έμπνευσης. Θέλει όμως πολλές δόσεις φαντασίας για να μην γράψεις το χιλιογραμμένο. Και ο Δημήτρης Κ. Ψυχογιός το πέτυχε, με φόντο τις χιονισμένες Αγριόλευκες και πρωταγωνιστές «απλούς θνητούς» και διφυή, πηλιορείτικα όντα ή αλλιώς «Ονειροφύλακες» και «Ονειροτρόφους» -χαρακτηρισμοί που μαρτυρούν τον μείζονα ρόλο που παίζουν κατά τις ονειρικές μας περιπλανήσεις.

Το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει το βιβλίο, τα όνειρα και τη ζωή του Μανιάτη, του Κριτσινιέλα, της Τσαγκάρη ή του Φουσκαρίνη -οι οποίοι επισκέπτονται θαρρείς μαγνητισμένοι τα Χάνια, τη Δράκεια, το πέτρινο σπίτι της Μαρίας Σπηλιάδη, τις δρακοκεφαλές στο ρέμα του Γαλατά, το σαλέ ή το χιονοδρομικό κέντρο-, έρχεται κι εναρμονίζεται μ’ εκείνο που ντύνει στα λευκά το Πήλιο για να μας θέλξει και προκαλέσει να γνωρίσουμε από κοντά κατοίκους ενός διαφορετικού Umwelt από το δικό μας, με την προϋπόθεση όμως να μην εξαφανιστούμε από προσώπου γης όπως συνέβη στους ήρωες…