Για το βιβλίο του Θοδωρή Τσομίδη «Η γέννα, μια ιστορία σε τρεις εποχές», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Στην κεντρική εικόνα, μέρος από το γλυπτό «Ο Απόλλων και η Δάφνη» (1622-25) του Gian Lorenzo Bernini.
Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη
Βρισκόμαστε στην Ιταλία, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Ο Έζρα γεννιέται εννιά μήνες μετά από την αδερφή του, η οποία πεθαίνει λίγες μέρες μετά τη γέννησή της. Ο πόνος για την απώλεια του πρώτου παιδιού σκεπάζει το σπίτι, και η ατμόσφαιρα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, είναι βαριά. Κανείς δεν μιλάει για το γεγονός αυτό, όμως η σκιά του παραμονεύει σε κάθε γωνιά του σπιτιού, ο αφανέρωτος πόνος κρατάει ζωντανή την απουσία εκείνου του μωρού, και δεν αφήνει κανένα μέλος της οικογένειας να νιώσει χαρά.
Η ενήλικη ζωή με τα σημάδια ενός μεγάλου έρωτα
Παρίσι, 1920. Η πόλη παρέχει στους κατοίκους της ξέφρενη διασκέδαση. Υπάρχει «η ψευδαίσθηση ότι τα πάντα είναι πιθανά και μπορούν να συμβούν ανά πάσα στιγμή». Ο νεαρός Έζρα γνωρίζει τη Σελέστε, μια όμορφη πόρνη και την ερωτεύεται. Εκείνη είναι ένα πλάσμα πρωτεϊκό, η έλξη που του ασκεί είναι ωμή και ανεπεξέργαστη, ξυπνάει μέσα του μια ακόρεστη λαγνεία. Η Σελέστε γίνεται καθρέφτης της επιθυμίας του, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να πάρει τη μορφή που της ζητάει. Η σχέση τους εξελίσσεται, φεύγουν μαζί από την πόλη και προσπαθούν να οργανώσουν τη ζωή τους. Μια αναπάντεχη εγκυμοσύνη έρχεται να ολοκληρώσει την ευτυχία τους. Όμως, όσο πλησιάζει η ώρα της γέννας, ένας διάχυτος φόβος κατατρύχει τις σκέψεις τους. Θα καταφέρει αυτό το παιδί να γεννηθεί υγιές και να επιβιώσει; Θα καταφέρει εκείνη να πάρει πάνω από τον Έζρα τον θάνατο και να στεγνώσει τα δάκρυα από τα οποία είναι γεμάτη η ψυχή του;
 |
|
Ο Θοδωρής Τσοµίδης γεννήθηκε το 1994 στη Θεσσαλονίκη. Έχει µεταφράσει έργα των Φραντς Κάφκα, Όσκαρ Ουάιλντ, Αλβέρτου Σβάιτσερ, Έντµουντ Μορέλ, καθώς και τις προκηρύξεις της οργάνωσης Λευκό Ρόδο. Σπούδασε Nοµικά. Διδάσκει Δίκαιο Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων στη Νοµική Σχολή του Λάιντεν της Ολλανδίας. Η Γέννα (Εκδόσεις Πατάκη, 2024) είναι το πρώτο του βιβλίο. |
Η ώριμη ηλικία και η αίσθηση του ανολοκλήρωτου
Μετά το τέλος του πολέμου, και μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης συμφοράς, ο Έζρα περιπλανιέται μόνος πλέον στις άδειες, κατεστραμμένες πόλεις της Ιταλίας, αναζητώντας την παλιά του αγαπημένη. Κι αφού εκείνη δεν μπόρεσε να του χαρίσει αυτό που λαχταρούσε περισσότερο, αποφασίζει να της το χαρίσει εκείνος.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, δεν μαθαίνουμε πολλά για τον ήρωα και την οικογένειά του. Δεν ξέρουμε την ακριβή του ηλικία, δεν ξέρουμε το επάγγελμά του, την οικονομική του κατάσταση, τον ακριβή τόπο της γέννησής του. Ούτε για τους γονείς του έχουμε αντίστοιχες πληροφορίες. Εκείνο που ξέρουμε είναι το πώς νιώθει. Γινόμαστε κοινωνοί της θλίψης που βαραίνει το σπίτι του μετά την απώλεια της αδερφής του. Νιώθουμε τα βάθος του έρωτά του για την όμορφη Σελέστε, τον ηλεκτρισμό που υπάρχει μεταξύ τους, την ένταση των συναισθημάτων τους. Μαζί με τη ρευστότητά τους.
Σε κάθε φάση της ζωής του Έζρα, μια γέννα έρχεται να καθορίσει τη συνέχεια, την τροπή που θα πάρουν τα πράγματα, να χρωματίσει ή να σκοτεινιάσει τη ζωή των ηρώων. Γιατί «μια γέννα είναι πάντοτε μια δύσκολη υπόθεση. Η κοιλιά μιας γυναίκας εγκυμονεί το βαθύτερο πένθος και την απόλυτη ευτυχία συνάμα».
Το βιβλίο μιλά για την απώλεια, που γίνεται συχνά τροχοπέδη, για το πένθος, που σημαδεύει ανεξίτηλα κάποιες ζωές, για τον έρωτα, που, άλλοτε είναι γενναιόδωρος κι άλλοτε οδυνηρός...
Το βιβλίο μιλά για την απώλεια, που γίνεται συχνά τροχοπέδη, για το πένθος, που σημαδεύει ανεξίτηλα κάποιες ζωές, για τον έρωτα, που, άλλοτε είναι γενναιόδωρος κι άλλοτε οδυνηρός, για το άλγος της αγάπης, για τη δυσκολία αποδοχής του τέλους και την ανάγκη επινόησης μιας νέας αρχής, παράδοξης, ουτοπικής, εκκεντρικής, αλλά ταυτόχρονα πολύ προσωπικής, αναγκαίας και εν τέλει λυτρωτικής.
Ο συγγραφέας δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, η οποία περιβάλλεται από μια αχλή λύπης απτή, συμπαγή, ευδιάκριτη και υποβλητική. Πρωτοπρόσωπη αφήγηση με εγγυημένη αμεσότητα, γρήγορος ρυθμός, ελλειπτικότητα στην παράθεση πληροφοριών. Έντονος ερωτισμός, που δεν αγγίζει ποτέ τη χυδαιότητα. Και πινελιές υπερβατικού στοιχείου, που απογειώνουν το κείμενο. Μια γραφή που σε συνεπαίρνει από τις πρώτες γραμμές της ανάγνωσης.
＊Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΟΥΚΟΥΛΗ είναι εκπαιδευτικός.
Απόσπασμα από το βιβλίο
«Στο σπίτι μας δεν έγινε ξανά γιορτή. Τα σπίτια που τα ‘χει επισκεφτεί η συμφορά δε λησμονούν ποτέ την παρουσία της. Κρέμεται παντοτινά πάνω απ’ τα κεραμίδια και τις στέγες τους, υπενθυμίζοντας σε κάθε αναπάντεχη τροπή τον πόνο που κάποτε αποσιωπήθηκε. Το πένθος είναι πάντοτε μια πράξη τέλεια.»
