kaloi pezoporoi

Για τη συλλογή διηγημάτων της Μαρίας Καλιόρη «Οι καλοί πεζοπόροι» (εκδ. Ιωλκός). Κεντρική εικόνα: Επεξεργασμένη φωτογραφία της Μ.Κ.

Του Νίκου Ξένιου

Οι καλοί πεζοπόροι (εκδ. Ιωλκός) είναι το πρώτο δημοσιευμένο βιβλίο της Μαρίας Καλιόρη: και υπογραμμίζω το «πρώτο», γιατί η Μαρία γράφει ολοκληρωμένα κείμενα εδώ και αρκετά χρόνια, ώστε η επίσημη είσοδός της στη λογοτεχνία δεν έχει διόλου την αμηχανία του πρωτοεμφανιζόμενου. Αντιθέτως, η αμεσότητα του βιώματος του θανάτου, ο σαρκασμός για το αναπάντεχο της έλευσής του που αφήνει δυσαναπλήρωτα κενά («Όταν φεύγουν οι γονείς, τους ζυγούς λύσατε!»), η ειλικρίνεια και το ανεπιτήδευτο της εκμυστήρευσης και ο λακωνισμός –όλα ουραγοί της αφαίρεσης– είναι κύρια γνωρίσματα του ύφους της.

«Είμαστε μια ιστορία σαν περικοκλάδα. Μερικά κλαδάκια κόβονται απότομα, άλλα δεν συναντιούνται ποτέ, ε, τα υπόλοιπα τραβάνε τον ανήφορο».

Η «πίσω ιστορία» είναι το βίωμα της στέρησης του αγαπημένου πατέρα: ερέθισμα για τη γνωριμία με κάτι άλλο, πρωτοειδωμένο, αλλά και ευκαιρία για αναδρομή στο παρελθόν. Η αρχή του πρώτου διηγήματος («Γκρέιντερ») μού θύμισε έντονα το βιβλίο του Πιέρ Πάολο Παζολίνι Χρονικό της βίας, της δίωξης και του θανάτου. Επιστρέφοντας στο χωριό της και ξεκινώντας από το τέλος μιας διαδρομής, η συγγραφέας βαδίζει επάνω στα ίχνη των βημάτων εκείνου για να ιχνηλατήσει τα δικά της βήματα στη ζωή, συνοδευόμενη από τη βεβαιότητα και τον φόβο της απώλειας – της διαπιστωμένης απώλειας, της επικείμενης απώλειας, του πένθους.

Μια χριστουγεννιάτικη αμνηστεία δεν τηρήθηκε ως υπόσχεση, ο πατέρας δεν γύρισε και η φωνή της αφηγήτριας ήχησε ως εσωτερική φωνή συνείδησης: οι βασανισμοί, οι εξορίες, η σωματική ταλαιπωρία ενός παλιού αριστερού αγωνιστή εδώ παίρνουν μυθικές διαστάσεις και στοιχειώνουν τη μνήμη ενός μικρού κοριτσιού που ακολουθεί τις πατημασιές της στο χιόνι πίσω από ανθρώπους που κρατούν αναμένες δάδες, ενώ η φαντασία του καλπάζει σε ξωτικά και νεράιδες πλάι-πλάι με μια πρώιμη ωρίμανση. Το θεματικό αυτό μοτίβο (του εξόριστου που περιγράφει ως «σιδηρούχας φακάς» την Εξορία του) θα ολοκληρωθεί στις «Πεταλίδες», το διήγημα που κλείνει τη συλλογή.

Η αμεσότητα του βιώματος του θανάτου, ο σαρκασμός για το αναπάντεχο της έλευσής του που αφήνει δυσαναπλήρωτα κενά («Όταν φεύγουν οι γονείς, τους ζυγούς λύσατε!»), η ειλικρίνεια και το ανεπιτήδευτο της εκμυστήρευσης και ο λακωνισμός –όλα ουραγοί της αφαίρεσης– είναι κύρια γνωρίσματα του ύφους της.

Το χιούμορ είναι η σωτήρια λέμβος των διηγημάτων αυτών, γιατί διασώζει το ουσιώδες συμπυκνώνοντάς το σε εικόνες, ενώ αποστρέφεται τον μελοδραματισμό. Σε έντονη αντίστιξη προς την περιδεή ατμόσφαιρα του πρώτου διηγήματος, στη «Μικρή ιστορία ενός μπεοέμ» ο ηλικιωμένος αφηγητής, καθισμένος σ’ ένα παλιό καφενείο της Αθήνας, απευθύνεται στην κόρη του χαμένου παιδικού του φίλου – ενός καζαντζακικού λεβέντη που δεν γνώριζε φόβο, αλλά περιέφερε τον δυναμισμό και τη μαχητικότητα ενός ανέστιου μετρώντας τα βιώματα σαν σε κοντέρ και σαν να ήταν ο σαλός της περιοχής. Ο άνθρωπος αυτός είχε μια κρυφή κόρη, συνιστώντας κατά παράδοξο (αλλά απόλυτα ελεγχόμενο) τρόπο συμμετρικό δίπολο προς τον πατέρα και την κόρη του πρώτου διηγήματος. Πρόκειται για έναν θεατρικό μονόλογο με έντονη αίσθηση ιστορικότητας, παιγνιώδη διάθεση και γλώσσα ευκίνητη και πολυσήμαντη, που αποδίδει στην καταγωγή (βλάχος: με την υποτιμητική έννοια του όρου) κάποια χαρακτηρολογικά γνωρίσματα (Βράχος: πιθανός υπαινιγμός της Ακρόπολης), και όλα αυτά στο σκηνικό ενός «Μεσαίωνα με ήλιο και θάλασσα», πύκνωση-καμβά όπου οικοδομείται η αφήγηση.

Στο μεγαλύτερο από τα διηγήματα, απ’ όπου αντλεί και τον τίτλο της η συλλογή («Οι καλοί πεζοπόροι»), οι χαρακτήρες ως κοινότητα κυκλώνουν με κατακλυσμιαίο ρυθμό την αφηγήτρια, που έχει επιστρέψει στο χωριό της κληρονομώντας το σπίτι της μάνας της, δέχεται τα πεσκέσια των γειτόνων και παρατηρεί λεπτομερώς από τον πυργίσκο της μεσαυλής τις φιγούρες των νεήλυδων αλλοδαπών που επιδίδονται καλοκαιριάτικα στις δουλειές επιβίωσής τους. Μια εθνολογικά επίμεικτη κοινωνία (της Κύπρου;) βρίσκεται σε διαδικασία οικονομικού μετασχηματισμού.

Σε νοερό επίπεδο ο Τιντορέττο, ο Καραβάτζιο και ο Ρούμπενς έρχονται να πλαισιώσουν την εικόνα, μαζί μ’ εκείνους τους άμοιρους «καλούς πεζοπόρους» του Φριούλι, τους benandanti, που είχαν βασανιστεί για την επιλογή τους να διαφυλάξουν τη σπορά. Στον εφιάλτη της αφηγήτριας αυτοί επανδρώνουν μια σύγχρονη βακχική σκηνή πλεγμένη με μεταξωτές κλωστές και με νήματα χαλκού σε μιαν αυλή-σκουπιδότοπο. Το μαγικό στο διήγημα πλέκεται με την αγριότητα της ανθρώπινης φύσης μέχρι να ’ρθουν τα πρωτοβρόχια, ως αλληγορία ενός εκλυτικού γεγονότος του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος. Παράλληλα, μνημόνευση του παρελθόντος αυτής της χαρακτηριστικής «μποέμ» γυναίκας στη δεκαετία του ’70, που με αφορμή τον θάνατο των γονιών της, γυρνά σε μιαν αλλοιωμένη κοινωνία αρπαχτής και εκσυγχρονισμού για ν’ αναζητήσει ένα κρυμμένο αντικείμενο, κατάλοιπο νεανικού έρωτα. Όμως, τελικά μένει έγκυος μ’ έναν Βούλγαρο μετανάστη και στρέφει την «πεζοπορία» της ζωής της τελείως διαφορετικά, οργανώνοντας μια προσωπική κιβωτό σωτηρίας.

Τα διηγήματα αυτά τα διατρέχει αίσθημα ανεκπλήρωτης υποχρέωσης και ημιτελούς διάνυσης μιας πορείας.

Εκ πρώτης όψεως αδιευκρίνιστη είναι η ιστορικότητα του έξοχου διηγήματος «Κύκλος στο τετράγωνο»: η κίνηση μιας μικρασιάτισσας νοσοκόμας ρυθμίζεται από χαρτιά και μηνύματα κινητού στo πλαίσιo της απαγόρευσης κυκλοφορίας κατά την πρώτη πανδημία του κορωνοϊού, μέσα κι έξω από ένα διαμέρισμα του Κορυδαλλού και γύρω από προσφυγικά σπίτια στο Περιστέρι, καταγράφοντας με ποιητικό τρόπο τον εγκλεισμό. Η γραφή της, αιφνίδια δημιουργική, εγγράφει την ορμή της ν’ ανακαλύψει «κομματάκια ξεχασμένου εαυτού, κρυμμένες φωτογραφίες και ερωτικά γράμματα», ενώ στην κορύφωση της αφήγησης τα βήματά της την οδηγούν να εισβάλει σε ένα ερειπωμένο, εγκαταλελειμμένο σπίτι της Νίκαιας.

Η Τασία του διηγήματος βρίσκεται σε αέναη «κυκλική τροχιά γύρω απ’ το τετράγωνο», εφόσον η κάμερα της συγγραφέως καταγράφει επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες, ανεκπλήρωτες προθέσεις και αποτυχημένες συνωμοσίες, σε αντίθεση προς τη στατικότητα του άλλοτε ερωτευμένου συντρόφου Νικήτα, που είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα «ψεκασμένου» ή «συνωμοσιολόγου». Αλληγορία ζωής γεμάτης χυμούς που έχει προσκρούσει στη ματαίωση, ιστορία που αντλεί την αλήθεια της από τα κιτάπια της λογοτεχνίας, ανήκει δικαιωματικά στην Τασία και καταλήγει –με τα άλλοτε έντονα, άλλοτε μισοσβησμένα ίχνη βημάτων του εξωφύλλου του βιβλίου– σ΄ ένα σχήμα κατ’ εξοχήν: στο νεκροταφείο.

Maria Kaliori

Η Μαρία Καλιόρη γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις στην Ιταλία και στο Βέλγιο. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και ισπανικά. Διηγήματα, βιβλιοκριτικές και άρθρα της έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο. Το 20Ι3 συμμετείχε με διήγημά της στη συλλογική έκδοση Μαθαίνοντας ποδήλατο (εκδ. Κέδρος) και το 2022 στο συλλογικό μυθιστόρημα Ηφαίστειο (εκδ. Ιωλκός). Οι καλοί πεζοπόροι είναι το πρώτο βιβλίο της.

Ακολουθώντας ποικίλες αφηγηματικές λύσεις, η Μαρία Καλιόρη επιλέγει αλλού τη μαρτυρία-ντοκουμέντο («Ο Μεχμέτ ο Αληθινός»), αλλού την εξομολογητική επιστολογραφία με εκπλήξεις που λειτουργούν ως παζλ αφήνοντας ανοιχτές δυο-τρεις εκδοχές («Κενά»), αλλού την οπτική γωνία ενός δευτερεύοντος χαρακτήρα, πχ. τη σχετικά ιδιοτελή αγωνία της αλλοδαπής που περιποιείται έναν άνθρωπο που μόλις πέθανε («Την πήρε μαζί του») κι αλλού τη ματιά του μεγάλου αδελφού που έχει επωμιστεί την ευθύνη ενός νοητικά υστερημένου μικρού αδελφού («Το ψωρόδεντρο»). Πάντως τα διηγήματα αυτά τα διατρέχει αίσθημα ανεκπλήρωτης υποχρέωσης και ημιτελούς διάνυσης μιας πορείας.

Η προθεσμία του θανάτου παρατείνεται, εντείνοντας παράλληλα και την αγωνία για την αβέβαιη επιστροφή του πατέρα και αναβάλλοντας την ενηλικίωση.

Αυτό κατ’ εξοχήν αναδεικνύεται ως πρόθεση και δικαιώνεται με τον καλύτερο τρόπο στο αρτιότερο εκ των διηγημάτων, το «Απάτητο χιόνι». Εδώ η τοπιογραφία ενός σπιτιού οδηγεί, συν τω χρόνω, στην αναψηλάφηση της σταδιακής απώλειας. Ο έρωτας εμφανίζεται ως απαγορευμένος καρπός. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση εστιάζει σ’ έναν απρόσωπο ήρωα που επιλέγει ως αντικείμενο του πόθου του μια μεγαλύτερή του αιγυπτιώτισσα θεία, όμως την τροχιά της επιτρεπτής διαδρομής του ανακόπτει η υπερδιογκωμένη φιγούρα της μητέρας του, χαρακτηριστική της μεσογειακής παθογένειας, καθιερώνοντας ένα νοσηρό, δίπολο που όλως περιέργως φαντάζει απολύτως γνώριμο: η τεράστια αυτή ευνουχιστική μητέρα είναι άχθος ευθύνης και, ταυτόχρονα, λατρευτικό αντικείμενο.

iolkos Kaliori Maria Oi kaloi pezoporoiΤο ίδιο συμβαίνει και στις «Πεταλίδες», που κλείνει τον κύκλο της ορφάνιας και της αποστέρησης που κυριαρχεί στη συλλογή: φωτογραφίες των νεκρών αναρτώνται στον τοίχο ενός αγροτικού σπιτιού που φιλοξενεί την αφηγήτρια για το καλοκαίρι, υπό τα αδιάκριτα βλέμματα οίκτου των χωριανών. Ένας ακόμη θάνατος επικρέμαται ως δαμόκλειος σπάθη και ανατίθεται στο «κορικάτσι» (κοριτσάκι) η ανακοίνωσή του, ενώ ένας σκύλος-κέρβερος εμποδίζει την πρόσβασή της στα σκοτεινά ενδιαιτήματα του Άδη. Όμως –και αυτό είναι το σημαντικότερο– έντονη είναι η απουσία του πατέρα, η ταυτότητα του οποίου αποκαλύπτεται σταδιακά, λέξη τη λέξη, μέσα από τα μισόλογα ενός τυφλού παιδιού. Παρότι τα πράγματα δεν κατονομάζονται επακριβώς («Ο λεγάμενος είναι αυτός που δεν λέμε τ’ όνομά του!») εδώ διασαφείται το μετεμφυλιακό πολιτικό σκηνικό και η εξορία παίρνει σάρκα και οστά, ως κληρονομημένο πεπρωμένο. Η προθεσμία του θανάτου παρατείνεται, εντείνοντας παράλληλα και την αγωνία για την αβέβαιη επιστροφή του πατέρα και αναβάλλοντας την ενηλικίωση.

Το αφηγηματικό σύμπαν της Μαρίας Καλιόρη έχει μιαν αυτοτέλεια που χαρακτηρίζεται από τις απανωτές συγκαλύψεις και τον υπαινιγμό. Την απαισιόδοξη –ή, ίσως, ρεαλιστική– οπτική της επιστέφει ένας ξεχωριστός λυρισμός, παρά τον εξώφθαλμα σαρκαστικό τόνο που τα διαπνέει. Επίσης, υπάρχει μια πένθιμη αποστέρηση και μια «πίσω ιστορία» στην ασφαλή, άρτια πρώτη συλλογή διηγημάτων της.

Η Εξορία αναζητάται ως terra incognita, ενώ το σημασιολογικό της εύρος απλώνεται στο υπαρξιακό πεδίο, όπως είναι αναμενόμενο. Τέλος, ο τίτλος υπογραμμίζεται από την ειρωνική υποδήλωση του αντιθέτου: «καλό» πεζοπόρο θα αποκαλούσε κανείς εκείνον του οποίου η πορεία ευοδώνεται, ενώ οι χαρακτήρες του βιβλίου ακολουθούν ένα ανακόλουθο σχήμα διαδρομής και η έκβαση της περιπέτειάς τους παραμένει –προς ευχάριστη έκπληξη του έμπειρου αναγνώστη– ένας ευφημισμός.


 Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Τα σπλάχνα» (εκδ. Κριτική).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Παλμίτα» της Αντιγόνης Ζόγκα (κριτική) – Γυναίκες που διψούν για ζωή και αναγεννιούνται

«Παλμίτα» της Αντιγόνης Ζόγκα (κριτική) – Γυναίκες που διψούν για ζωή και αναγεννιούνται

Για το μυθιστόρημα της Αντιγόνης Ζόγκα «Παλμίτα» (εκδ. Ψυχογιός). Κεντρική εικόνα: από την ταινία του Τάκη Κανελλόπουλου «Παρένθεση». 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

«Μερικές φορές πρέπει να καείς για να ξαναγεννηθείς.» Όπ...

«Τσιγάρο βαρ;» του Σπύρου Κιοσσέ και «Κακό ανήλιο» του Κωνσταντίνου Δομηνίκ (κριτική) – Λόγια απλά και μετρημένα

«Τσιγάρο βαρ;» του Σπύρου Κιοσσέ και «Κακό ανήλιο» του Κωνσταντίνου Δομηνίκ (κριτική) – Λόγια απλά και μετρημένα

Για τη συλλογή διηγημάτων του Σπύρου Κιοσσέ «Τσιγάρο βαρ;» (εκδ. Μεταίχμιο) και του Κωνσταντίνου Δομηνίκ «Κακό ανήλιο» (εκδ. Ίκαρος). Oι διαφορετικές όψεις της ελληνικής επαρχίας. Κεντρική εικόνα: © Frederic Boissonnas.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

...
«Τρότζαν» του Θανάση Χειμωνά (κριτική) – Αντιμεσσιανισμός σε ένα «τέλειο» μέλλον!

«Τρότζαν» του Θανάση Χειμωνά (κριτική) – Αντιμεσσιανισμός σε ένα «τέλειο» μέλλον!

Για το μυθιστόρημα του Θανάση Χειμωνά «Τρότζαν» (εκδ. Πατάκη). Κεντρική εικόνα: Ο Θανάσης Χειμωνάς με τη βοήθεια της Α.Ι. το 2073.

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Τα τελευταία χρόνια αυξάνονται τα κείμενα επιστημονικής φαντασίας που φαντάζονται ένα μέ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

Για το βιβλίο «Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ [Guadalupe Nettel] (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Kεντρική εικόνα: έργο της street artist Οla Volo © olavolo.com.

Γράφει η Φανή Χατζή

Όσο η άποψη ότι ο γενε...

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

Για το ντοκιμαντέρ «TACK» (παραγωγή Onassis Culture) της Βάνιας Τέρνερ με πρωταγωνίστριες τη Σοφία Μπεκατώρου, που πρώτη ξεκίνησε το ελληνικό #MeToo, και την Αμαλία Προβελεγγίου, της οποίας η καταγγελία για βιασμό από τον προπονητή της από τα έντεκά της οδήγησε στην πρώτη δίκη-ορόσημο όχι μόνο για τη δικαίωσή της αλ...

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος σκηνοθετεί το εμβληματικό κείμενο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» (1948) στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης από τις 15 μέχρι και τις 19 Μαΐου. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Υπάρχει μια «μικρή» ή μια «σύντομη» ιστορία για το… οτιδήποτε. Οι τίτλοι βιβλίων που επιχειρούν (και καταφέρνουν) να συμπυκνώσουν μεγάλα θέματα σε, συνήθως, ολιγοσέλιδα βιβλία είναι πάρα πολλοί. Εντυπωσιακά πολλοί. Στην παρακάτω πολύ ενδεικτική επιλογή είκοσι ενός βιβλίων μπορεί καν...

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ