apnoia kentriki

Για τη συλλογή διηγημάτων του Νίκου Κουρμουλή «Άπνοια» (εκδ. Κείμενα). Κεντρική εικόνα: Ψηφιακή φωτογραφία © Γιάννης Γαλανάκης.

Του Νίκου Α. Μάντη

Μια διαδεδομένη «λαϊκή σοφία» θέλει τον χώρο της δημοσιογραφίας να μην μπλέκει εύκολα με εκείνον της λογοτεχνίας. Ο Τύπος, λένε, κυνηγάει συνεχώς το εφήμερο, σε αντίθεση με τον χώρο των βιβλίων, που είναι προσηλωμένος στο διαρκές. Ως αποτέλεσμα, αυτό το λοξοκοίταγμα μεταξύ του φευγαλέου και του βραδυκίνητου, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα εστίασης στον επίδοξο καταλύτη των νοητών ορίων, οδηγώντας τον σε ένα όχι και τόσο ευχάριστο «αλληθώρισμα».

Ο Νίκος Κουρμουλής δεν κινδυνεύει από κάτι τέτοιο. Χρόνια πολλά στο ρεπορτάζ βιβλίου και πολιτισμού, αποφάσισε με το ανά χείρας έργο, την Άπνοια (εκδ. Κείμενα), να κάνει κι εκείνος το «τρομερό βήμα», διασχίζοντας το σύνορο δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας. Το βήμα αυτό, στην περίπτωσή του, όχι μόνο δεν τον οδήγησε στα προαναφερθέντα οφθαλμολογικά προβλήματα, αλλά, αντίθετα, εμπέδωσε στον υποφαινόμενο την εντύπωση ότι ως νεόκοπος πεζογράφος διαθέτει ένα έντονο και ιδιαίτερα προσωπικό βλέμμα. Κάτι που είναι ζητούμενο για όλους μας, όσοι καταπιανόμαστε με το απαιτητικό άθλημα της δημιουργικής γραφής.

Η πρώτη συλλογή διηγημάτων λοιπόν του Κουρμουλή έχει αρκετές ιδιαιτερότητες. Περιλαμβάνει οχτώ ιστορίες με επίκεντρο από έναν χαρακτήρα τη φορά, με τη χρήση μιας τριτοπρόσωπης αφήγησης, η οποία, εκδιπλωνόμενη σ’ έναν στακάτο, ρυθμικό ελεύθερο πλάγιο λόγο, επιτρέπει στον συγγραφέα να μετουσιωθεί σχεδόν στο πρόσωπο που παίρνει το βήμα του κάθε διηγήματος. Ο χώρος που ενώνει τους αφηγητές, παρόλο που εκείνοι ακούν σε ονόματα οικεία, άλλοτε Νέλλη, άλλοτε Θόδωρος, άλλοτε Σταύρος ή Δάφνη, δεν είναι ένα γνώριμο μέρος της νεοελληνικής συνθήκης, αλλά μια μελλοντική μητρόπολη, με το ευρηματικό όσο και αινιγματικό όνομα «Κλεψύδρα».

Ο χώρος που ενώνει τους αφηγητές, παρόλο που εκείνοι ακούν σε ονόματα οικεία, άλλοτε Νέλλη, άλλοτε Θόδωρος, άλλοτε Σταύρος ή Δάφνη, δεν είναι ένα γνώριμο μέρος της νεοελληνικής συνθήκης, αλλά μια μελλοντική μητρόπολη, με το ευρηματικό όσο και αινιγματικό όνομα «Κλεψύδρα».

Είναι η Κλεψύδρα του Χρόνου που διέπει τα πάντα από τότε που υπάρχει άνθρωπος, είναι η κλεψύδρα της αστικής Βαβέλ που υψώνεται προς τον ουρανό με καθετοποιημένη αυθάδεια, στο αρχετυπικό αρχιτεκτονικό σχήμα που διέπει τις φαντασιώσεις μας ήδη από το «Metropolis» του Φριτς Λανγκ, περνώντας διαμέσου του «Blade Runner», με την γιαπωνέζικη αισθητική που έκτοτε έχει κάνει κατάληψη σε όλες τις νοητές εκδοχές του αστικού μέλλοντος και δεν μας αφήνει να το συλλάβουμε αλλιώς (τουλάχιστον όπου δεν υφίσταται κάποιας μορφής Αποκάλυψη, οδηγώντας την ανθρωπότητα σε μια πλήρη ερήμωση α λα «Mad Max»). Στο βιβλίο η Κλεψύδρα ζει και αναπνέει ρυθμικά, θυμίζοντας ώρες ώρες ένα βίντεο κλιπ γυρισμένο με τη μορφή τεράστιου μονοπλάνου, έχοντας την κάμερα τοποθετημένη ίσως σε κάποιο drone, να καταυγάζει τις ζωές των ανθρώπων σαν μια μονότονη βροχή, ενώνοντας και χωρίζοντάς τους ταυτόχρονα.

Γνώμη μου ωστόσο είναι ότι με την Άπνοια ο Νίκος Κουρμουλής δεν θέλησε να δώσει ένα ακόμα δείγμα μελλοντολογικής φαντασίας, ώστε να προστεθεί στον –έτσι κι αλλιώς ισχνό– κατάλογο έργων του ελληνικού φανταστικού. Θεωρώ ότι η Κλεψύδρα του αθηναϊκού μέλλοντός μας, μαζί με τα συμπαρομαρτούντα αυτής (τον Δυτικό, τον Νότιο Τομέα, που ανακαλούν τα δικά μας δυτικά και βόρεια προάστια, τον Βόρειο τομέα με τη θρησκευτική του ιεραρχία και τον Κεντρικό, σαν απείκασμα της παλιάς εμπορικής ζώνης, την περιοχή «Σίγμα» για τους φτωχούς και τους αδύναμους να ακολουθήσουν το τεχνολογικό παιχνίδι, καθώς και το έσχατο «Τέλμα», «πατρίδα όλων των απανθρακωμένων ψυχών», βαθιά στον πάτο της κάθετης αβύσσου) είναι περισσότερο ένα αισθητικό τέχνασμα, ένα ευφάνταστο μέσο από πλευράς συγγραφέα για να πετύχει την επιθυμητή «απο-οικειοποίηση», το ξένισμα εκείνο δηλαδή σε σχέση με την τετριμμένη πραγματολογική συνθήκη του καθαρού ρεαλισμού, που θα οδηγήσει τους ψυχισμούς των ηρώων του να λάμψουν σε ένα καθαρότερο φως, απαλλαγμένοι από τα βάρη της άμεσης, νατουραλιστικής αναγνώρισης.

Γνώμη μου ωστόσο είναι ότι με την Άπνοια ο Νίκος Κουρμουλής δεν θέλησε να δώσει ένα ακόμα δείγμα μελλοντολογικής φαντασίας, ώστε να προστεθεί στον –έτσι κι αλλιώς ισχνό– κατάλογο έργων του ελληνικού φανταστικού.

Γιατί, κατά τα άλλα, πολλά από τα στοιχεία της δικής μας πραγματικότητας, εκείνης του 2022, βρίσκονται εδώ: η εργασιακή επισφάλεια και η λογική «homo homini lupus», στην ιστορία με τον σεκιουριτά Σταύρο, το αδιέξοδο των ερωτικών και οικογενειακών σχέσεων στην καταναλωτική έρημο του ύστερου καπιταλισμού, όπως περιγράφεται στην παραβολή της Δάφνης, ένα επώδυνο διαζύγιο εν μέσω ψηφιακής βίας, στο διήγημα του ποικιλοτρόπως αποτυχημένου Θόδωρου, η πολιτική ως βίαιο βιντεοπαιχνίδι στη ζωή της Νέλλης, η ακινησία που επιφέρει η συνειδητοποίηση της φτώχειας και της ματαιότητας σ’ έναν κόσμο προσανατολισμένο στην ταχύτητα (Ζήσιμος) ή η αυτιστική προσήλωση σε μια στείρα τελειοθηρία ως υποκατάστατο συναισθηματικής ζωής για τη σολίστ Ιωάννα. Οι ήρωες αυτοί, όπως άλλωστε σε κάθε δυστοπία, από το Εμείς του Ζαμιάτιν έως το σημερινό Black Mirror, για εμάς τους ίδιους μιλάνε, για τις δεκάδες ματαιώσεις και απογοητεύσεις του δικού μας κόσμου, για τον ολόδικό μας καπιταλισμό, για τη γνώριμή μας καταναλωτική φενάκη, για τη βία που ελλοχεύει κάτω από κάθε εμπορευματοποιημένη σχέση, κι ωστόσο –σε πείσμα των παραπάνω– για την επιμονή όλων μας να ελπίζουμε, ξανά και ξανά, σε μια ζαριά που θα μπορούσε, την τελευταία ίσως στιγμή, να αλλάξει την παρτίδα για χάρη μας.

kourmoulis

Ο Νίκος Κουρμουλής γεννήθηκε στον Πειραιά τον Μάρτιο του 1972. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ, με ειδίκευση στην παραβατικότητα ανηλίκων. Όταν γύρισε στην Ελλάδα, σπούδασε κινηματογράφο και σενάριο στη σχολή Σταυράκου. Κατόπιν δούλεψε για μια δεκαετία γεμάτη στην εφημερίδα «Ο Κόσμος του Επενδυτή» ως πολιτιστικός συντάκτης. Διετέλεσε σύμβουλος προγράμματος στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Εν συνεχεία συνεργάστηκε με την εφημερίδα «Αυγή» ως κριτικός βιβλίου, ενώ εδώ και έξι χρόνια συνεργάζεται με τον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5» σε θέματα πολιτισμού και βιβλίου. Είναι συντάκτης στην εφημερίδα «Τα Νέα».

Μικρή παρέκβαση στο σημείο τούτο: Είναι ίσως ίδιον της εποχής μας, το γεγονός ότι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι μελλοντολογικές μυθοπλασίες είναι από γκρίζες έως αμιγώς καταστροφολογικές. Η αισιόδοξη δεκαετία του ’60 βρίσκεται πια πολύ πίσω μας, όταν στο συλλογικό φαντασιακό επικρατούσε μια εκδοχή του μέλλοντος γεμάτη διαγαλαξιακούς ηρωισμούς και περιπετειώδεις εξερευνήσεις πλανητών. Σήμερα, όσοι αποπειρώνται να ψηλαφίσουν το μέλλον, έχουν συνείδηση των βαριών περιορισμών που αλυσοδένουν το παρόν μας – γι’ αυτό και πολύ συχνά οι φουτουριστικές αφηγήσεις ταυτίζονται με ψηφιακές ή οικολογικές δυστοπίες. Η γνωστή φράση του Φρέντρικ Τζέιμσον, ότι «είναι ευκολότερο να φανταστούμε το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού», έχει οδηγήσει τη λογοτεχνία του φανταστικού να γίνει μια «επίμονη Κασσάνδρα», προφητεύοντας όλων των ειδών τις απώλειες. Και πάλι όμως, το δράμα μας φαίνεται να είναι ότι δεν μπορούμε παρά να αποδεχόμαστε τις μυθοπλαστικές αυτές προφητείες ως κάτι απόλυτα δικαιολογημένο και αναμενόμενο.

Η άπνοια της Κλεψύδρας ωστόσο παραπέμπει αποκλειστικά στη στασιμότητα.

Στο βιβλίο του Κουρμουλή, αυτό το ψυχικό κλίμα συνοψίζεται και συμπυκνώνεται στην κυριολεκτική Άπνοια του τίτλου. Σε έναν κόσμο ψυχικά και πνευματικά ακινητοποιημένο, ο αέρας συμβολίζει την ελπίδα, την αλλαγή που έρχεται από κάπου αλλού για να μας πάει παραπέρα. Η άπνοια της Κλεψύδρας ωστόσο παραπέμπει αποκλειστικά στη στασιμότητα. Το κλίμα αυτό εκφραστικά αποδίδεται με τις σύντομες, λακωνικές φράσεις πάνω στις οποίες είναι δομημένη η αφήγηση του Κουρμουλή, φράσεις που, διαδεχόμενες η μία την άλλη σχεδόν μονότονα, περίπου σα να προέρχονται από κάποιο αλγοριθμικά επεξεργασμένο πρόγραμμα, εμπεδώνουν το κλίμα μιας μηχανοποιημένης ασφυξίας, την αρρυθμία ενός κόσμου που υποτίθεται ότι διαθέτει σφυγμό, αλλά δεν πάλλεται παρά μονάχα σαν ένα μισοχαλασμένο αυτόματο που κάποιος έχει ξεχάσει να κλείσει. Μέσα σ’ αυτό το αυτόματο, οι ζωές των ανθρώπων σιγοσπιθίζουν σαν περιστασιακά βραχυκυκλώματα, πρόσκαιρες αναστατώσεις ενός συστήματος σε αμετάκλητη διαδικασία εντροπίας και παρακμής.

keimena Kourmoulis apnoiaΕδώ μονάχα η βροχή μπορεί πλέον να δώσει τη λύση. Σαν από μηχανής θεός, αντανακλώντας τους δικούς μας οικολογικούς εφιάλτες, η βροχόπτωση επέρχεται ανελέητα στο τέλος και αποδιοργανώνει τα πάντα, οδηγώντας τη μάνατζερ Κλάρα, την ηρωίδα που κλείνει και τη συλλογή, σε μια οριστική αναμέτρηση με τον διανυθέντα βίο της, με τις επιλογές, με τις αυταπάτες όχι αποκλειστικά εκείνης, αλλά ενδεχομένως και όλων ημών, στον κόσμο που επιλέξαμε να χτίσουμε τις προηγούμενες δεκαετίες, και που στην Άπνοια σαρώνεται απ’ τη θεομηνία και τον όλεθρο. Γράφει ο Κουρμουλής:

«Η Κλεψύδρα πνίγεται. Η καρδιά της κατρακυλάει. Θυμάται τον πρώτο της έρωτα. Ανοίγει διάπλατα τα πόδια της. Ένα γλυκό μελαψό αγόρι, όλο ντροπές. Πάρθηκαν στο ξεφλουδισμένο καπό ενός κλεμμένου Audi. Το δώρο του. Με τα κορμιά τους να εκρήγνυνται σαν βόμβες μολότοφ. Ή κάπως έτσι. Τα τζάμια τρίζουν απειλητικά. Το γραφείο της σείεται απ’ τα θεμέλια. Τα φώτα σβήνουν μέσα σ’ ένα παρατεταμένο σπάραγμα. Αποσυνδέει τους υπολογιστές και ξαπλώνει ανάσκελα. Η ανατομική καρέκλα την αγκαλιάζει σα χάδι. Ας σβηστούν τα ίχνη της, δεν τη νοιάζει τίποτα πια. Εξάλλου η δουλειά της είναι ο ύμνος του παροδικού, δεν κρατά ποτέ για πάντα».

Με τις φράσεις αυτές, η Άπνοια ολοκληρώνεται. Δεν ξέρω αν η ακροτελεύτια πρόταση είναι αυτοαναφορική, αποτυπώνοντας τις επιφυλάξεις του αγαπητού Νίκου για την πρωινή του δουλειά. Ξέρω ωστόσο ότι, όπως και στις καλύτερες εμπνεύσεις του Μπάλλαρντ, η επιρροή του οποίου είναι για μένα παραπάνω από εμφανής στο βιβλίο, η τεχνολογία, η ηδονή και η καταστροφή σμίγουν σε ένα αξεδιάλυτο μίγμα, όπου, σε αντίθεση με τον χρησμό του Έλιοτ για τον κόσμο που θα τελειώσει «σαν ψίθυρος», εδώ συμβαίνει το αντίθετο: η Κλεψύδρα καταρρέει εκκωφαντικά, σε μια εικόνα υδάτινης Αποκάλυψης που εκτυλίσσεται στον ρυθμό ενός οργασμού, και μάλιστα όχι ως προϊόν ερωτικής συνεύρεσης, αλλά ως αποτέλεσμα μιας αμιγώς φαντασιωτικής – αυνανιστικής πράξης. Αν αυτό δεν είναι πολιτική δήλωση, δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. Η φενάκη του σημερινού κόσμου σερβιρισμένη σαν ένα παγωμένο, δηλητηριώδες αναψυκτικό με μηδέν τοις εκατό ζάχαρη.

Με το βιβλίο αυτό, ο Κουρμουλής μάς εξάπτει το ενδιαφέρον για τα μελλοντικά του χτυπήματα. Ένας γραφιάς που μπορεί να χτίσει και να γκρεμίσει έναν κόσμο με λίγες μονάχα κινήσεις, σίγουρα είναι προορισμένος να μας απασχολήσει εκτενώς και στο μέλλον. Του το ευχόμαστε ολόψυχα, για το δικό του αλλά και για το δικό μας καλό.


Ο ΝΙΚΟΣ Α. ΜΑΝΤΗΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής. Σύντομα θα κυκλοφορήσει το καινούργιο του μυθιστόρημα «Κιθαιρώνας» (εκδ. Καστανιώτη).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Βαθύ το σκοτάδι πριν την αυγή» της Ελένης Πριοβόλου (κριτική) – Χριστόδουλος Παμπλέκης, ένας γνήσιος εκπρόσωπος του Διαφωτισμού

«Βαθύ το σκοτάδι πριν την αυγή» της Ελένης Πριοβόλου (κριτική) – Χριστόδουλος Παμπλέκης, ένας γνήσιος εκπρόσωπος του Διαφωτισμού

Για το μυθιστόρημα της Ελένης Πριοβόλου «Βαθύ σκοτάδι πριν την αυγή» (εκδ. Καστανιώτη). Kεντρική εικόνα: Ο Γάλλος περιηγητής Σουαζέλ-Γκουφιέ συναντά στην Πάτμο ένα μοναχό που τον ρωτά αν ζουν ακόμα ο Βολταίρος και ο Ρουσσώ © Wikipedia. 

Γράφει η Διώνη Δημητ...

«Απολαύσεις της Καπούης» του Σπύρου Κακατσάκη (κριτική) – Δυνατό μυθιστόρημα ή καλογραμμένο ευπώλητο;

«Απολαύσεις της Καπούης» του Σπύρου Κακατσάκη (κριτική) – Δυνατό μυθιστόρημα ή καλογραμμένο ευπώλητο;

Για το μυθιστόρημα του Σπύρου Κακατσάκη «Απολαύσεις της Καπούης» (εκδ. Καλειδοσκόπιο).

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Αν η πλοκή του μυθιστορήματος χαρακτηρίζεται από στιβαρότητα και λελογισμένη πολυπλοκότητα, αν η γλώσσα του ρέει ομαλά και συστήνει ...

«Κλουαζονέ» της Λίνας Βαλετοπούλου (κριτική) – Επιστροφή στα χρόνια της αθωότητας και γυναικεία χειραφέτηση

«Κλουαζονέ» της Λίνας Βαλετοπούλου (κριτική) – Επιστροφή στα χρόνια της αθωότητας και γυναικεία χειραφέτηση

Για το βιβλίο της Λίνα Βαλετοπούλου «Κλουαζονέ» (εκδ.Βακχικόν). Κεντρική εικόνα: από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Το τελευταίο σημείωμα». 

Γράφει η Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου

Η Λίνα Βαλετοπούλου, μετά την τελευ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Βίος και Πολιτεία»: Ο μετρ του noir Ανδρέας Αποστολίδης έρχεται στο «υπόγειο»

«Βίος και Πολιτεία»: Ο μετρ του noir Ανδρέας Αποστολίδης έρχεται στο «υπόγειο»

Στο 40ο επεισόδιο της σειράς συζητήσεων στο Βιβλιοπωλείο της Πολιτείας με ανθρώπους από το χώρο του βιβλίου και της σκέψης, o Κώστας Κατσουλάρης θα συνομιλήσει με τον μετρ του noir, σκηνοθέτη, συγγραφέα και μεταφραστή Ανδρέα Αποστολίδη, με αφορμή την έκδοση του τελευταίου του βιβλίου «Roman-tica» (εκδ. Άγρα). Η συζή...

Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου 2024: Νικητής ο Μίρτσεα Καρταρέσκου

Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου 2024: Νικητής ο Μίρτσεα Καρταρέσκου

Ο Ρουμάνος συγγραφέας Μίρτσεα Καρταρέσκου [Μircea Cartarescu] έλαβε το βραβείο για το μυθιστόρημά του «Solenoid» που είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό και μάς μεταφέρει στην κομμουνιστική Ρουμανία των τελών του ‘70. Στα ελληνικά τον έχουμε γνωρίσει με το μυθιστόρημα «Νοσταλγία» (μτφρ. Βίκτορ Ιβάνοβιτς, εκδ. Καστανιώτη)....

ΔΕΒΘ 2024: Γυναίκες, φύλο και φεμινισμοί – Τι είδαμε, τι καταλάβαμε

ΔΕΒΘ 2024: Γυναίκες, φύλο και φεμινισμοί – Τι είδαμε, τι καταλάβαμε

Ένα από τα αφιερώματα της φετινής ΔΕΒΘ ήταν αυτό στις «Γυναίκες», μια ευρεία θεματική που ξεδιπλώθηκε μέσα από συζητήσεις για συγγραφείς, εκδότριες και μεταφράστριες, για τη γυναίκα σαν λογοτεχνικό ήρωα, αλλά και τη γυναικεία γραφή. Οι εκδηλώσεις ήταν διάχυτες στο πρόγραμμα, αρκετές συνέπιπταν η μία με την άλλη, αλλ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας Ανί Ερνό [Annie Ernaux] «Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), μια συνομιλία, μέσω μέιλ, της Ερνό με τον Φρεντερίκ Ιβ Ζανέ [Frederic-Yves Jeannet]. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμ...

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ [Graeme Macrae Burnet] «Μελέτη περίπτωσης» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου), το οποίο κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στην αρχή, καθώς ...

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Μουράτ Εσέρ [Murat Eser] «Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής», η οποία κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εφημερίδα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Για τα βιβλία των Κνουτ Χάμσουν [Knout Hamsun] «Η πείνα» (μτφρ. Βασίλη Δασκαλάκη), Νικολάι Γκόγκολ [Νikolai Gogol] «Το παλτό» (μτφρ. Κώστας Μιλτιάδης), Μαξίμ Γκόρκι [Maxim Gorky] «Τα ρημάδια της ζωής» (μτφρ. Κοραλία Μακρή) και Λέον Τολστόι [Leon Tolstoy] «Η σονάτα του Κρόιτσερ» (μτφρ. Κοραλία Μακρή). 

...
Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Εαρινά αναγνώσματα από όλο τον κόσμο. Νομπελίστες, αναγνωρισμένοι συγγραφείς, αλλά και νέα ταλέντα ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή. Στην κεντρική εικόνα, οι Αμπντουλραζάκ Γκούρνα, Κάρα Χόφμαν, Ντέιβιντ Μίτσελ.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

Από την...

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Η επιστήμη προχωράει με ραγδαίoυς ρυθμούς. Η 4η βιομηχανική επανάσταση θα στηριχθεί στην κβαντική υπεροχή και την Τεχνητή Νοημοσύνη. Για να ξέρουμε πώς θα είναι το μέλλον μας επιλέγουμε τρία βιβλία που εξηγούν λεπτομέρως όλα όσα θα συμβούν. Kεντρική εικόνα: @ Wikipedia.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ