Για το μυθιστόρημα «Η νύφη που δεν γέλασε» της Θεοδώρας Παπαδοπούλου-Χαμουζά (εκδ. Βακχικόν).
Της Λεύκης Σαραντινού
Η νύφη που δεν γέλασε ποτέ είναι η Βιολέτα, μια γυναίκα γερασμένη στην ψυχή και το σώμα, βασανισμένη από το οικογενειακό και συζυγικό της παρελθόν. Τη Βιολέτα θα γνωρίσει και θα συμπονέσει η Ελπίδα, μια πολλά υποσχόμενη φοιτήτρια της Κοινωνιολογίας στην Αθήνα με καταγωγή από το μαγευτικό νησί του Ζάντε, γεμάτη με όνειρα και προσδοκίες από τη ζωή.
Ο σύζυγος της Βιολέτας, ο Άγγελος ήταν πάντοτε αδιάφορος απέναντι στην ευαίσθητη και ευγενική σύζυγό του, χώρια τις παροιμιώδεις συζυγικές απιστίες του, οι οποίες μονάχα πόνο προξενούσαν στο σπιτικό τους. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ένας ταραχώδης γάμος και μια κάθε άλλο παρά ομαλή συζυγική ζωή, κοινή μόνο κατ' όνομα. Η Βιολέτα, ήδη πληγωμένη από τη συμπεριφορά των γονιών και των αδελφών της απέναντί της, βιώνει και πάλι την απόρριψη.
Ένα μυθιστόρημα που εστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις, την ψυχολογία των προσώπων και τα συναισθήματά τους...
Αυτό δεν είναι και το ιδανικότερο περιβάλλον για να μεγαλώσουν παιδιά. Από τα δύο αγόρια της οικογένειας λοιπόν, ο ένας είναι παντρεμένος με παιδιά, μα ο άλλος, πληγωμένος από τις άσχημες μνήμες της παιδικής του ηλικίας, έχει εξοβελίσει απ' τη ζωή του δια παντός τον έρωτα. Αυτός είναι ο Άνθιμος, ένας άντρας που δεν έχει μάθει να ζει με αγάπη, και αυτόν θα ερωτευτεί η Ελπίδα, διαταράσσοντας τη «στρωμένη» σχέση που έχει με τη Βιολέτα, τη μητέρα του. Είναι άραγε δυνατόν να μπορέσει να καρποφορήσει ένας τέτοιος, μονόπλευρος σχεδόν, έρωτας;
Αυτή είναι σε αδρές γραμμές η υπόθεση στο πρώτο βιβλίο της διδάκτωρ της Ψυχολογίας Θεοδώρας Παπαδοπούλου-Χαμουζά. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που εστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις, την ψυχολογία των προσώπων και τα συναισθήματά τους, κάτι διόλου παράξενο αν σκεφτεί κανείς την ειδικότητα της συγγραφέως. Από την εξέλιξη της υπόθεσης αποδεικνύεται περίτρανα ότι τα τραύματα της παιδικής ηλικίας και το ταραγμένο οικογενειακό παρελθόν μονάχα προβλήματα μπορεί να δημιουργήσουν στη ζωή ενός ενήλικα.
Η Χαμουζά δίνει το πλήρες ιστορικό όλων των ηρώων του βιβλίου της – της Βιολέτας, του συζύγου της Άγγελου, αλλά και της νεαρής Ελπίδας, η οποία ευτύχησε να μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον με αγάπη και σταθερότητα. Αυτή λοιπόν, ως η μόνη μη πληγωμένη προσωπικότητα του βιβλίου, θα αναλάβει να «βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά» για λογαριασμό των άλλων, της αλλοπρόσαλλης οικογένειας του δειλού Άνθιμου.
Ως ψυχογράφημα, αλλά και κοινωνικό μυθιστόρημα μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την πρώτη αυτή συγγραφική απόπειρα της Χαμουζά, η οποία περιπλανιέται στις μυστηριώδεις ατραπούς του ασυνείδητου, αυτού που ενίοτε βγάζει στην επιφάνεια όλες τις κρυφές σκέψεις και τις καταπιεσμένες επιθυμίες των πρωταγωνιστών.
* Η ΛΕΥΚΗ ΣΑΡΑΝΤΙΝΟΥ είναι συγγραφέας, ιστορικός και καθηγήτρια μουσικής. Τελευταίο της βιβλίο, ο τόμος «Γραφοσκιάσεις: Ασκήσεις δημιουργικής γραφής για εφήβους και ενήλικες» (εκδ. 24 Γράμματα).
Απόσπασμα από το βιβλίο
«Τα χέρια που με κράτησαν σφιχτά, έστω και για λίγο, είχαν μια ζεστασιά που έφτασε μέχρι την ψυχή μου. Στα μάτια του είδα έναν τρυφερό άντρα, που αναζητά την ψυχική ένωση και το κράτημα. Και για κάποιον λόγο, ο Άνθιμος ήξερε ότι θα μπορούσα να του τα προσφέρω.
Κράτησε όμως πολύ λίγο. Μόλις η δική μου ζεστασιά ακούμπησε την ψυχή του, τράπηκε σε φυγή. Ένιωθα ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια, αλλά αυτό δεν θα μπορούσε να με σταματήσει από το να προσπαθήσω να τον φέρω κοντά μου. Όχι μόνο για να κλείσω τις δικές του πληγές, που τον είχαν κάνει απότομο και φοβισμένο, αλλά και για να κλείσω και τις δικές μου. Να τον σώσω, για να σωθώ κι εγώ».
