alt

Για το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Moby Porcelain (μτφρ. Αφροδίτη Γεωργαλιού, εκδ. Ροπή).

Του Δημήτρη Αναστασόπουλου

Οι περισσότερες βιογραφίες των πρωταγωνιστών της σύγχρονης μουσικής σκηνής είναι λίγο πολύ όμοιες. Ένα παλίμψηστο από διηγήσεις για διονυσιακά όργια και μπόλικα ναρκωτικά, τσαμπουκάδες σε συναυλίες και κάποιες βαρετές και σίγουρα ανούσιες ιστορίες από το στούντιο. Ο Μόμπι δεν ήταν ποτέ σύμφωνος με το κλισέ αυτοκαταστροφικό λάιφσταιλ που συνοδεύει τους μουσικούς.

Ήταν ένας ευσεβής Χριστιανός, χορτοφάγος και υγιεινιστής, που έπινε αναψυκτικά και γάλα σόγιας παίζοντας ελεκτρόνικα μπροστά σε ένα μαστουρωμένο κοινό. Επομένως, μπορεί να μην έζησε τις ακρότητες των φημισμένων dj's τα χρόνια του '80 αλλά ήταν αρκετά νηφάλιος για να περιγράψει την χρυσή εποχή του ρέιβ με τα ολονύχτια πάρτι σε μια Νέα Υόρκη που δεν την είχε αγγίξει η μηδενική ανοχή του δημάρχου Τζουλιάνι. Και ταυτόχρονα να διηγηθεί την ιστορία της γενιάς που κάηκε στην χημική φωτιά των παράνομων πάρτυ σε εγκατελειμένα εργοστάσια και χωράφια. 

Ο Μόμπι γράφει μουσική σε ένα αρμόνιο που βρήκε στα σκουπίδια, ζει υγειινά και προσεύχεται μετά στο σεξ. Είναι ένας Αναγεννημένος Χριστιανός που έχει ήδη προλάβει να ζήσει μία άγρια εφηβεία γεμάτη μπύρα, μαριχουάνα και ταξίδια με το τρένο στο Μανχάταν για πανκ συναυλίες. 

Το 1999 ο Μόμπι έγινε ένας σταρ με το Play όπου έδωσε νέα ηλεκτρονική πνοή σε μια συλλογή παλιών μπλουζ, ανακατεύοντας τους ρυθμούς της ελεκτρόνικα με τις μελωδίες που γεννήθηκαν στα βαμβακοχώραφα του Δέλτα του Μισισιπί. Τότε χτύπησε επιτέλους με το καμάκι του τον Μόμπι Ντικ μέτα από ένα φρενήρες κυνηγητό της επιτυχίας. Ήταν το τέλος ενός κυνηγιού που είχε ξεκινήσει μία δεκαετία πριν σε εννέα τετραγωνικά μέτρα. Τόσο ήταν το άντρο του Μόμπι σε ένα εγκατελλειμένο συγκρότημα κτιρίων στο Στράτφορντ του Κονέκτικατ. Ο Μόμπι γράφει μουσική σε ένα αρμόνιο που βρήκε στα σκουπίδια, ζει υγειινά και προσεύχεται μετά το σεξ. Είναι ένας Αναγεννημένος Χριστιανός που έχει ήδη προλάβει να ζήσει μια άγρια εφηβεία γεμάτη μπύρα, μαριχουάνα και ταξίδια με το τρένο στο Μανχάταν για πανκ συναυλίες. 

Νέα εποχή νέα ήθη

Όμως οι καιροί έχουν αλλάξει. Τα κλαμπ του Μανχάταν δεν σείονται από τον πανκ μηδενισμό αλλά από την ρέιβ ευφορία και ο Μόμπι καταφέρνει να γίνει ο τελετάρχης, ο dj στις ρέιβ γιορτές. Η Νέα Υόρκη είναι η Εδέμ και η Κόλασή του, ο Μόμπι παίζει ασταμάτητα μουσική όπου τον καλέσουν, ακόμα και για ελάχιστα δολάρια, παίζει σε αίθρια εμπορικών κέντρων και κλαμπ ανταλλαγής συντρόφων, ζητώντας απεγνωσμένα μια δισκογραφική εταιρεία που θα πιστέψει σε αυτόν. Παράλληλα, προσπαθεί να επιβιώσει σε μία Νέα Υόρκη που αποτελεί εύκολο στόχο για τις νεανικές συμμορίες και τους εμπόρους του κρακ.

Οι πρόγονοι του έφερναν πίσω κουφάρια φαλαινών. Αυτός σέρνει την παράδοση των μπλουζ στους μπουχτισμένους από τους βιομηχανικούς ρυθμούς ρέιβερς.

Το Μανχάταν είναι ένα ναρκοπέδιο για τον μικρόσωμο λευκό που σέρνει τους δίσκους του στις έρημους λεωφόρους τα ξημερώματα. Είναι όμως και η μητρόπολη των ρέιβ όπου οι dj παίζουν όλη νύχτα στα έρημα κτίρια στις όχθες του ποταμού Χαντσον. Όπως οι Πουριτανοί πρόγονοι του, ο Μόμπι δουλέυει και προσεύχεται, παίζει στα κλαμπ, γράφει τη μουσική του, προσηλωμένος στο σκοπό του. Ενώ δίνει και τις πρώτες συναυλίες ημίγυμνος σαν τον Ίγκι Ποπ αλλά με ένα σταυρό, πρόχειρα ζωγραφισμένο, στο στήθος.

Όταν το Go γίνεται επιτυχία στη Βρετανία, ο Μόμπι κάνει το αεροπλάνο της πτήσης Λονδίνο-Νέα Υόρκη σπίτι του. Στην Βρετανία παίζει σε τρία παρτυ στη σειρά μέσα σε μία νύχτα. Ενώ η ρειβ σκηνή έχει εγκαταλείψει το έκστασι για την κεταμίνη ή τη πρέζα, ο Μόμπι αφηνει τους χαρούμενους εκστατικούς ύμνους της ελεκτρόνικα και ηχογραφεί το Animal Rights με σκληροπυρηνική πανκ ροκ. Ο απόγονος των φαλαινοθήρων της Νέας Αγγλίας απλώς ετοιμάζεται να ρίξει το καμάκι. Η ρέιβ σκηνή έχει εγκαταλέιψει τον διονυσιακό χορό κι ακολουθεί πιο σκοτεινά μονοπάτια. Το πανκ ήταν από την φύση του αδιέξοδο. Και ο Μόμπι στρέφεται στη μαύρη μουσική αλλά αυτήν την φορά στις ρίζες της, τα μπλουζ. Το Play είναι το λάφυρο του. Οι πρόγονοί του έφερναν πίσω κουφάρια φαλαινών. Αυτός σέρνει την παράδοση των μπλουζ στους μπουχτισμένους από τους βιομηχανικούς ρυθμούς ρέιβερς. Η λευκή φάλαινα, πολυεθνικές, μάνατζερ, δημοσιοσχετίστες έχουν ηττηθεί. 

* Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ είναι δημοσιογράφος.


Απόσπασμα απο το βιβλίο

Όταν συγκέντρωνα τους ρέιβ δίσκους μου στο σπίτι, ένιωθα σαν πωρωμένος ρέιβ Ευαγγελιστής, Θα επέστρεφα στο N.A.S.A., εγκαινίαζα μόνος μου μία νέα, αισιόδοξη τέκνο εποχή. Τώρα στεκόμουν στο θάλαμο του dj, κοίταζα τους ρέιβερς που κείτονταν απαθείς από την κεταμίνη και αισθανόμουν παραπλανημένος και ηλίθιος. Ήμουν τόσο μα τόσο κουρασμένος. (...) Έπαιξα το Go αλλά εισέπραξα ελάχιστη χλιαρή επιδοκιμασία. Ήταν χαμένοι στην κεταμίνη, τον ζοφερό φωτισμό και μια θάλασσα πυκνής ομίχλης. Ήθελα να παίξω έναν αποκλειστικά εύθυμο δίσκο, να δω αν θα κατάφερνα να διαπεράσω το κέλυφος της απάθειας. Μίξαρα το Playing with Knives των Bizzare inc. με το Go. Τίποτα. Καμία ευφορία, κανένας ενθουσιασμός, ούτε καν αναγνώριση. Μόνο ναρκωμένη απάθεια για έναν ξεπερασμένο dj  που παίζει έναν ξεπερασμένο ρέιβ δίσκο.


altPorcelain
Μια αυτοβιογραφία
Moby
Μτφρ. Αφροδίτη Γεωργαλιού
Ροπή 2016
Σελ. 432, τιμή εκδότη €19,50

alt

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ένα παιδί μεγαλώνει στην Αθήνα 1934-1944» του Νίκου Βατόπουλου (κριτική) – Ημερολόγιο μαθητείας

«Ένα παιδί μεγαλώνει στην Αθήνα 1934-1944» του Νίκου Βατόπουλου (κριτική) – Ημερολόγιο μαθητείας

Για το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Νίκου Βατόπουλου «Ένα παιδί μεγαλώνει στην Αθήνα 1934-1944» (εκδ. Μεταίχμιο). Κεντρική εικόνα: Ο συγγραφέας με τη μικρή Ada στο σπίτι τους, το 1967 © Από το αρχείο του Νίκου Βατόπουλου.

Γράφει ο Ηλίας Καφάογλου

...
«“Να βρω ξανά του νήματος την άκρη...”: Σχεδίασμα ποιητικής βιογραφίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου» του Λέοντα Ναρ (κριτική)

«“Να βρω ξανά του νήματος την άκρη...”: Σχεδίασμα ποιητικής βιογραφίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου» του Λέοντα Ναρ (κριτική)

Για το βιβλίο του Λέοντα Ναρ «“Να βρω ξανά του νήματος την άκρη...”: Σχεδίασμα ποιητικής βιογραφίας του Θανάση Παπακωνσταντίνου» (εκδ. Πατάκη).

Του Κώστα Δρουγαλά

Με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο Να βρω ξανά του νήματος την άκρη… –στίχο α...

«Με τον Νίκο Καρούζο – Ημερολόγιο» της Εύας Μπέη (κριτική)

«Με τον Νίκο Καρούζο – Ημερολόγιο» της Εύας Μπέη (κριτική)

Για το βιβλίο με τις καταγραφές της Εύας Μπέη «Με τον Νίκο Καρούζο – Ημερολόγιο» (εκδ. Loggia).

Του Γιάννη Παλαβού

Έχω την αίσθηση πως για αρκετούς Έλληνες ποιητές που έχουν πάνω κάτω τα χρόνια μου το να τσιτάρουν στίχους του Καρούζου και να ανεκδοτολο...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε ενώ ετοιμαζόταν να δώσει μια διάλεξη στη Νέα Υόρκη, ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» βγάζει νέο βιβλίο. Το μυθιστόρημα «Victory City» του Σαλμάν Ρούσντι έχει ηρωίδα μια νεαρή ποιήτρια που ζει τον 14ο αιώνα στη νότια Ινδία. Τα βιβλία του Ρούσντι κυκλοφορούν σ...

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική σύνθεση του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις).

Γράφει ο Διογένης Σακκάς

Η ποιητική συλλογή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου του Δημήτρη Αγγελή εκτείνεται σε είκοσι εννέα ποιήματα, χωρισμέν...

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Τη φετινή χρονιά, ανάμεσα στους υποψηφίους για το Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου βρίσκεται και ο νομπελίστας Kazuo Ishiguro, για το σενάριο της ταινίας «Αισθάνομαι ζωντανός», μια διασκευή του «Ikiru» του Akira Kurosawa. Ο συγγραφέας μίλησε για την υποψηφιότητά του σε πρόσφατη συνέντευξή του στο The Wrap. Τα...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ