alt

Για το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Moby Porcelain (μτφρ. Αφροδίτη Γεωργαλιού, εκδ. Ροπή).

Του Δημήτρη Αναστασόπουλου

Οι περισσότερες βιογραφίες των πρωταγωνιστών της σύγχρονης μουσικής σκηνής είναι λίγο πολύ όμοιες. Ένα παλίμψηστο από διηγήσεις για διονυσιακά όργια και μπόλικα ναρκωτικά, τσαμπουκάδες σε συναυλίες και κάποιες βαρετές και σίγουρα ανούσιες ιστορίες από το στούντιο. Ο Μόμπι δεν ήταν ποτέ σύμφωνος με το κλισέ αυτοκαταστροφικό λάιφσταιλ που συνοδεύει τους μουσικούς.

Ήταν ένας ευσεβής Χριστιανός, χορτοφάγος και υγιεινιστής, που έπινε αναψυκτικά και γάλα σόγιας παίζοντας ελεκτρόνικα μπροστά σε ένα μαστουρωμένο κοινό. Επομένως, μπορεί να μην έζησε τις ακρότητες των φημισμένων dj's τα χρόνια του '80 αλλά ήταν αρκετά νηφάλιος για να περιγράψει την χρυσή εποχή του ρέιβ με τα ολονύχτια πάρτι σε μια Νέα Υόρκη που δεν την είχε αγγίξει η μηδενική ανοχή του δημάρχου Τζουλιάνι. Και ταυτόχρονα να διηγηθεί την ιστορία της γενιάς που κάηκε στην χημική φωτιά των παράνομων πάρτυ σε εγκατελειμένα εργοστάσια και χωράφια. 

Ο Μόμπι γράφει μουσική σε ένα αρμόνιο που βρήκε στα σκουπίδια, ζει υγειινά και προσεύχεται μετά στο σεξ. Είναι ένας Αναγεννημένος Χριστιανός που έχει ήδη προλάβει να ζήσει μία άγρια εφηβεία γεμάτη μπύρα, μαριχουάνα και ταξίδια με το τρένο στο Μανχάταν για πανκ συναυλίες. 

Το 1999 ο Μόμπι έγινε ένας σταρ με το Play όπου έδωσε νέα ηλεκτρονική πνοή σε μια συλλογή παλιών μπλουζ, ανακατεύοντας τους ρυθμούς της ελεκτρόνικα με τις μελωδίες που γεννήθηκαν στα βαμβακοχώραφα του Δέλτα του Μισισιπί. Τότε χτύπησε επιτέλους με το καμάκι του τον Μόμπι Ντικ μέτα από ένα φρενήρες κυνηγητό της επιτυχίας. Ήταν το τέλος ενός κυνηγιού που είχε ξεκινήσει μία δεκαετία πριν σε εννέα τετραγωνικά μέτρα. Τόσο ήταν το άντρο του Μόμπι σε ένα εγκατελλειμένο συγκρότημα κτιρίων στο Στράτφορντ του Κονέκτικατ. Ο Μόμπι γράφει μουσική σε ένα αρμόνιο που βρήκε στα σκουπίδια, ζει υγειινά και προσεύχεται μετά το σεξ. Είναι ένας Αναγεννημένος Χριστιανός που έχει ήδη προλάβει να ζήσει μια άγρια εφηβεία γεμάτη μπύρα, μαριχουάνα και ταξίδια με το τρένο στο Μανχάταν για πανκ συναυλίες. 

Νέα εποχή νέα ήθη

Όμως οι καιροί έχουν αλλάξει. Τα κλαμπ του Μανχάταν δεν σείονται από τον πανκ μηδενισμό αλλά από την ρέιβ ευφορία και ο Μόμπι καταφέρνει να γίνει ο τελετάρχης, ο dj στις ρέιβ γιορτές. Η Νέα Υόρκη είναι η Εδέμ και η Κόλασή του, ο Μόμπι παίζει ασταμάτητα μουσική όπου τον καλέσουν, ακόμα και για ελάχιστα δολάρια, παίζει σε αίθρια εμπορικών κέντρων και κλαμπ ανταλλαγής συντρόφων, ζητώντας απεγνωσμένα μια δισκογραφική εταιρεία που θα πιστέψει σε αυτόν. Παράλληλα, προσπαθεί να επιβιώσει σε μία Νέα Υόρκη που αποτελεί εύκολο στόχο για τις νεανικές συμμορίες και τους εμπόρους του κρακ.

Οι πρόγονοι του έφερναν πίσω κουφάρια φαλαινών. Αυτός σέρνει την παράδοση των μπλουζ στους μπουχτισμένους από τους βιομηχανικούς ρυθμούς ρέιβερς.

Το Μανχάταν είναι ένα ναρκοπέδιο για τον μικρόσωμο λευκό που σέρνει τους δίσκους του στις έρημους λεωφόρους τα ξημερώματα. Είναι όμως και η μητρόπολη των ρέιβ όπου οι dj παίζουν όλη νύχτα στα έρημα κτίρια στις όχθες του ποταμού Χαντσον. Όπως οι Πουριτανοί πρόγονοι του, ο Μόμπι δουλέυει και προσεύχεται, παίζει στα κλαμπ, γράφει τη μουσική του, προσηλωμένος στο σκοπό του. Ενώ δίνει και τις πρώτες συναυλίες ημίγυμνος σαν τον Ίγκι Ποπ αλλά με ένα σταυρό, πρόχειρα ζωγραφισμένο, στο στήθος.

Όταν το Go γίνεται επιτυχία στη Βρετανία, ο Μόμπι κάνει το αεροπλάνο της πτήσης Λονδίνο-Νέα Υόρκη σπίτι του. Στην Βρετανία παίζει σε τρία παρτυ στη σειρά μέσα σε μία νύχτα. Ενώ η ρειβ σκηνή έχει εγκαταλείψει το έκστασι για την κεταμίνη ή τη πρέζα, ο Μόμπι αφηνει τους χαρούμενους εκστατικούς ύμνους της ελεκτρόνικα και ηχογραφεί το Animal Rights με σκληροπυρηνική πανκ ροκ. Ο απόγονος των φαλαινοθήρων της Νέας Αγγλίας απλώς ετοιμάζεται να ρίξει το καμάκι. Η ρέιβ σκηνή έχει εγκαταλέιψει τον διονυσιακό χορό κι ακολουθεί πιο σκοτεινά μονοπάτια. Το πανκ ήταν από την φύση του αδιέξοδο. Και ο Μόμπι στρέφεται στη μαύρη μουσική αλλά αυτήν την φορά στις ρίζες της, τα μπλουζ. Το Play είναι το λάφυρο του. Οι πρόγονοί του έφερναν πίσω κουφάρια φαλαινών. Αυτός σέρνει την παράδοση των μπλουζ στους μπουχτισμένους από τους βιομηχανικούς ρυθμούς ρέιβερς. Η λευκή φάλαινα, πολυεθνικές, μάνατζερ, δημοσιοσχετίστες έχουν ηττηθεί. 

* Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ είναι δημοσιογράφος.


Απόσπασμα απο το βιβλίο

Όταν συγκέντρωνα τους ρέιβ δίσκους μου στο σπίτι, ένιωθα σαν πωρωμένος ρέιβ Ευαγγελιστής, Θα επέστρεφα στο N.A.S.A., εγκαινίαζα μόνος μου μία νέα, αισιόδοξη τέκνο εποχή. Τώρα στεκόμουν στο θάλαμο του dj, κοίταζα τους ρέιβερς που κείτονταν απαθείς από την κεταμίνη και αισθανόμουν παραπλανημένος και ηλίθιος. Ήμουν τόσο μα τόσο κουρασμένος. (...) Έπαιξα το Go αλλά εισέπραξα ελάχιστη χλιαρή επιδοκιμασία. Ήταν χαμένοι στην κεταμίνη, τον ζοφερό φωτισμό και μια θάλασσα πυκνής ομίχλης. Ήθελα να παίξω έναν αποκλειστικά εύθυμο δίσκο, να δω αν θα κατάφερνα να διαπεράσω το κέλυφος της απάθειας. Μίξαρα το Playing with Knives των Bizzare inc. με το Go. Τίποτα. Καμία ευφορία, κανένας ενθουσιασμός, ούτε καν αναγνώριση. Μόνο ναρκωμένη απάθεια για έναν ξεπερασμένο dj  που παίζει έναν ξεπερασμένο ρέιβ δίσκο.


altPorcelain
Μια αυτοβιογραφία
Moby
Μτφρ. Αφροδίτη Γεωργαλιού
Ροπή 2016
Σελ. 432, τιμή εκδότη €19,50

alt


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ημερολόγιο Μόσχας, του Βάλτερ Μπένγιαμιν

Ημερολόγιο Μόσχας, του Βάλτερ Μπένγιαμιν

Για το βιβλίο του Walter Benjamin «Ημερολόγιο Μόσχας» (μτφρ. Έμη Βαϊκούση, εκδ. Καστανιώτη). Κεντρική εικόνα: Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν και η Λετονή μπολσεβίκα ηθοποιός και σκηνοθέτιδα θεάτρου Άζια Λάτσις.

Του Φώτη Καραμπεσίνη

Ο Βάλτερ Μπένγια...

Ανησυχία, της Λιν Ούλμαν: Η ανάπλαση της μορφής του πατέρα

Ανησυχία, της Λιν Ούλμαν: Η ανάπλαση της μορφής του πατέρα

Για το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Linn Ullmann «Ανησυχία» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδ. Μεταίχμιο). Φωτογραφία: Η Λιν Ούλμαν με τον πατέρα της, τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Της Διώνης Δημητριάδου

Τι είναι αυτό που μέ...

Όταν έπεσα στο μελανοδοχείο, του Νίκου Μπακουνάκη

Όταν έπεσα στο μελανοδοχείο, του Νίκου Μπακουνάκη

Για την αυτοβιογραφική αφήγηση του Νίκου Μπακουνάκη «Όταν έπεσα στο μελανοδοχείο» (εκδ. Πόλις).

Της Έλενας Χουζούρη

Έχω την ισχυρή εντύπωση ότι ο Νίκος Μπακουνάκης δεν έπεσε απλώς στο μελανοδοχείο, όπως ισχυρίζεται στον τίτλο του αυτοβιογραφικού του βι...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Βραβεία της Εταιρείας Συγγραφέων 2020: Οι βραχείες λίστες

Βραβεία της Εταιρείας Συγγραφέων 2020: Οι βραχείες λίστες

Ανακοινώθηκαν οι βραχείες λίστες για τα βραβεία της Εταιρείας Συγγραφέων. Η τελετή απονομής θα γίνει την Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου. 

Επιμέλεια: Book Press

Η Εταιρεία Συγγραφέων έχει θεσπίσει τα Βραβεία «Γιάννης Βαρβέρης» και «Μένης Κουμανταρέας...

Το μαύρο βιβλίο, το αριστούργημα του Ορχάν Παμούκ

Το μαύρο βιβλίο, το αριστούργημα του Ορχάν Παμούκ

Για το μυθιστόρημα του Orhan Pamuk «Το μαύρο βιβλίο» (μτφρ. Στέλλα Βρετού, εκδ. Πατάκη).

Της Νίκης Κώτσιου

Ένα από τα πιο συζητημένα και πολυδιαβασμένα βιβλία της σύγχρονης τουρκικής λογοτεχνίας, το Μαύρο βιβλίο (1990) του νομπελίστα Ορχάν Παμ...

Οι επόμενοι εμείς, του Αλέκου Λούντζη (κριτική)

Οι επόμενοι εμείς, του Αλέκου Λούντζη (κριτική)

Για την ποιητική συλλογή του Αλέκου Λούντζη «Οι επόμενοι εμείς» (εκδ. Στιγμός).

Του Βασίλη Λαμπρόπουλου

Συζητώντας την ελληνική ποίηση του 21ου αιώνα προσπαθώ πάντα να μην την προσεγγίσω καθ’ εαυτή αλλά να την τοποθετήσω σε ένα διεθνές πλαίσιο κι ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Πώς η Σιμόν έγινε η Μποβουάρ: Μια ολόκληρη ζωή, της Κέιτ Κερκπάτρικ (προδημοσίευση)

Πώς η Σιμόν έγινε η Μποβουάρ: Μια ολόκληρη ζωή, της Κέιτ Κερκπάτρικ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη βιογραφία της Simone de Beauvoir «Πώς η Σιμόν έγινε η Μποβουάρ: Μια ολόκληρη ζωή» (μτφρ. Στέλλα Κάσδαγλη), της Kate Kirkpatrick που θα κυκλοφορήσει στις 27 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Για τη...

Χωρίς πυξίδα, της Χριστίνας Πουλίδου (προδημοσίευση)

Χωρίς πυξίδα, της Χριστίνας Πουλίδου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Χριστίνας Πουλίδου «Χωρίς πυξίδα», που θα κυκλοφορήσει στις 27 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2025

«Βρομοκατάσταση» συνόψισε ο Μορ...

Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες, του Δημήτρη Ινδαρέ (προδημοσίευση)

Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες, του Δημήτρη Ινδαρέ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Δημήτρη Ινδαρέ «Λενάκι: Δυο φωτιές και δυο κατάρες. Με αφορμή ένα δημοτικό τραγούδι του Μοριά», το οποίο κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ι. ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΡΙΖΕΣ

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γεγονότα που μας εισήγαγαν στον 21ο αιώνα. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο σοκαριστική αλληλουχία τρομοκρατικών ενεργειών που έγινε ποτέ, με μερικά λεπτά διαφορά: οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Α...

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Οι περισσότεροι από τα τίτλους που παρουσιάζονται εδώ έφτασαν στα χέρια μας πολύ πρόσφατα. Πρόκειται για ενδιαφέροντα βιβλία που στην πλειονότητά τους πέρασαν «κάτω από τα ραντάρ» των βιβλιοπροτάσεων για το καλοκαίρι. Ιδού μερικά από τα καλύτερα. 

Ε...

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα βιβλία ιστορίας, εθνολογίας, σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων για τους εναπομείναντες στην πόλη αλλά και για όσους ακόμη αναζητούν βιβλία για τις διακοπές τους που να αξίζουν το βάρος τους.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

20 Οκτωβρίου 2021 ΕΛΛΗΝΕΣ

Το Φανταστικό στην Ελλάδα: Ο λόγος στους εκδότες του

«Η Άγνωστη Καντάθ», «Αίολος», «Οξύ», «Φανταστικός Κόσμος», «Anubis», «Sελίνι»: Έξι εκδοτικοί οίκοι που αγαπούν την Επιστημονική Φαντασία, το Fantasy και τον Τρόμο τοποθ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ