Ένας άντρας βγαίνει από τη φυλακή. Το Κάιρο απλώνεται μπροστά του αδιάφορο, θορυβώδες, ξένο. Υπό κατ' οίκον περιορισμό, με έναν αστυνομικό να ελέγχει τις νύχτες του, περιπλανιέται σε δρόμους και δωμάτια, παγιδευμένος σε μια ζωή που δεν του ανήκει πια. Αυτή η Μυρωδιά δεν είναι το άρωμα της ελευθερίας. Είναι η βαριά μυρωδιά μιας κοινωνίας που σαπίζει αθόρυβα. Είναι ένα ωμό υπαρξιακό χαστούκι. Μια ψυχρή καταγραφή της σεξουαλικής απογοήτευσης, της πολιτικής προδοσίας και της πνιγηρής ατμόσφαιρας μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η εποχή του μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ (1883-1962) καλύπτει τα κοσμογονικά γεγονότα που μετέβαλαν την πορεία των ανθρώπων παγκόσμια και καθόρισαν τα νέα σύνορα των κρατών.
Έγραψε άρθρα, αντιπροσώπευσε το Πατριαρχείο σε διάφορες αποστολές και συμμετείχε στην επιτροπή έρευνας για τις σφαγές των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη. Αποπειράθηκε να συγκρατήσει τον ελληνικό πληθυσμό στις εστίες του, σε πείσμα των διώξεων από τους Τούρκους. Οργάνωσε εκκλησιαστικά, διοικητικά και εκπαιδευτικά τη Μητρόπολη, ενώ βοήθησε ομάδες Ελλήνων ανταρτών και τον Ελληνικό Στρατό. Για τη δραστηριότητά του, υπέρ των ελληνικών συμφερόντων, καταδικάστηκε σε θάνατο από τους κεμαλικούς. Έπειτα από προειδοποιητικά τηλεγραφήματα του Πατριαρχείου, επέστρεψε στην Κοζάνη και, με περιοδείες, σύσταση Ιερατικού συνδέσμου, χειροτονίες ιερέων, συμμετοχή σε διάφορες εκδηλώσεις όπου εκθείαζε το έργο της επαναστατικής κυβέρνησης, έδειξε το στίγμα των προθέσεών του. Οι ενέργειές του επέσυραν την έχθρα των βασιλικών.
Προκαλούσε με τις απόψεις του. Η πρότασή του για τον τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών επέφερε πολλαπλές αντιδράσεις και την καταδίκη του από τη Σύνοδο της Ελλάδος. Η έκκληση, στην οποία περιέγραφε τα προβλήματα του λαού της Δυτικής Μακεδονίας, θεωρήθηκε πράξη αντίστασης στη δικτατορία του Μεταξά και του στοίχισε εξάμηνη εξορία στο Άγιο Όρος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Κοζάνη, αναδείχθηκε σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη. Οργάνωνε συσσίτια και προέτρεπε με δημόσια κηρύγματα σε ένοπλη αντίσταση κατά των κατακτητών. Στη Μητρόπολη διεξήχθησαν οι συνομιλίες των αντιστασιακών οργανώσεων της περιοχής, που οδήγησαν σε συμφωνία συνεργασίας. Ανέβηκε στο βουνό, όταν οι Γερμανοί είχαν αποδείξεις για τη δραστηριότητά του και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Συμμετείχε σε συνέδρια, συγκεντρώσεις, διάφορες εκδηλώσεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ και έκανε διαφωτιστικές περιοδείες. Ήταν το καλύτερο μέσο προπαγάνδας προς την αστική τάξη και τους πρώην βενιζελικούς. Εκλέχθηκε εθνοσύμβουλος στην «κυβέρνηση του βουνού». Έμεινε γνωστός ως Πνευματικός Αρχηγός του ΕΑΜ, του αγώνα ή της επανάστασης.
Μετά τα Δεκεμβριανά θα υποστεί πρώτα την έκπτωση και μετέπειτα την καθαίρεση. Προσπάθησε για την κατάπαυση του εμφυλίου με προτάσεις προς τον πρωθυπουργό Σοφούλη. Μετά τη λήξη του εμφυλίου συμμετείχε ενεργά στις διαβουλεύσεις με σκοπό τη δημιουργία πολιτικού αριστερού φορέα. Μεταβλήθηκε σε υποστηρικτή του Τίτο και συμμετείχε στο κίνημα ειρήνης. Αποκαταστάθηκε ως πρώην μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης το 1957 και το 2000 έγινε η επίσημη αποκατάστασή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα θεατρικά έργα του Γασσάν Καναφάνι (1936-1972) παραμένουν τα λιγότερο γνωστά από το ποικίλο έργο του (μυθιστορήματα, δοκίμια, διηγήματα, μελέτες κ.ά.π.) που τον κατέστησε την εμβληματικότερη μορφή των παλαιστινιακών Γραμμάτων. Σε αυτά, αναδεικνύεται η μοντερνιστική γραφή του και η βαθιά επιρροή του από τον υπαρξισμό. Χωρίς ποτέ να κάνει εκπτώσεις στο αγωνιστικό φρόνημα που διαπνέει όλο του το έργο, στο θέατρο ο Καναφάνι επιφυλάσσει την πιο στοχαστική διάσταση της λογοτεχνικής παραγωγής του.
Ο Γασσάν Καναφάνι εκτός από πολιτικός ακτιβιστής, διανοούμενος, διηγηματογράφος και δημοσιογράφος, υπήρξε και θεατρικός συγγραφέας. Κανένα από τα τρία έργα του που περιλαμβάνονται στη συγκεκριμένη έκδοση της σειράς "Κάλλιστος" δεν είχε κυκλοφορήσει στα αραβικά πριν από τη δολοφονία του το 1972.
Στην "Πόρτα", το μυθολογικό πλαίσιο γίνεται όχημα για να εκφραστεί η υπαρξιακή αγωνία του ασυμβίβαστου ανθρώπου. Η αξιοπρέπεια και η ελευθερία αποδεικνύονται προτιμότερες από την επιβίωση.
"Το Καπέλο και ο Προφήτης" φέρνει και πάλι στο επίκεντρο πρωταρχικά φιλοσοφικά ερωτήματα για τη ζωή, προτείνει αλλά και αμφισβητεί παραδοσιακούς ορισμούς της ίδιας της ύπαρξης προκαλώντας το κοινό να πάρει θέση για την αξία του βίου και της δημιουργίας. Ο Καναφάνι προσεγγίζει τις έννοιες της ύπαρξης, της ευφυΐας, της τεχνικής και της ευθύνης από σκοπιές που δεν έχουν διερευνηθεί επαρκώς ούτε σήμερα, την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της προηγμένης ρομποτικής.
"Η Γέφυρα προς την αιωνιότητα" ανατρέπει και πάλι την οπτική γωνία από την οποία εξετάζουμε τη ζωή ως συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους. Σε ποιον βαθμό η λογική επαρκεί για να συνδεθούμε με τους άλλους, μπορούν η πίστη και η εμπιστοσύνη να καταστούν αποδείξεις της ύπαρξης ενός ανθρώπου; Τι θεωρείται ψευδαίσθηση; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η εποχή του μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης Ιωακείμ (1883-1962) καλύπτει τα κοσμογονικά γεγονότα που μετέβαλαν την πορεία των ανθρώπων παγκόσμια και καθόρισαν τα νέα σύνορα των κρατών.
Έγραψε άρθρα, αντιπροσώπευσε το Πατριαρχείο σε διάφορες αποστολές και συμμετείχε στην επιτροπή έρευνας για τις σφαγές των Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη. Αποπειράθηκε να συγκρατήσει τον ελληνικό πληθυσμό στις εστίες του, σε πείσμα των διώξεων από τους Τούρκους. Οργάνωσε εκκλησιαστικά, διοικητικά και εκπαιδευτικά τη Μητρόπολη, ενώ βοήθησε ομάδες Ελλήνων ανταρτών και τον Ελληνικό Στρατό. Για τη δραστηριότητά του, υπέρ των ελληνικών συμφερόντων, καταδικάστηκε σε θάνατο από τους κεμαλικούς. Έπειτα από προειδοποιητικά τηλεγραφήματα του Πατριαρχείου, επέστρεψε στην Κοζάνη και, με περιοδείες, σύσταση Ιερατικού συνδέσμου, χειροτονίες ιερέων, συμμετοχή σε διάφορες εκδηλώσεις όπου εκθείαζε το έργο της επαναστατικής κυβέρνησης, έδειξε το στίγμα των προθέσεών του. Οι ενέργειές του επέσυραν την έχθρα των βασιλικών.
Προκαλούσε με τις απόψεις του. Η πρότασή του για τον τρόπο διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών επέφερε πολλαπλές αντιδράσεις και την καταδίκη του από τη Σύνοδο της Ελλάδος. Η έκκληση, στην οποία περιέγραφε τα προβλήματα του λαού της Δυτικής Μακεδονίας, θεωρήθηκε πράξη αντίστασης στη δικτατορία του Μεταξά και του στοίχισε εξάμηνη εξορία στο Άγιο Όρος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Κοζάνη, αναδείχθηκε σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη. Οργάνωνε συσσίτια και προέτρεπε με δημόσια κηρύγματα σε ένοπλη αντίσταση κατά των κατακτητών. Στη Μητρόπολη διεξήχθησαν οι συνομιλίες των αντιστασιακών οργανώσεων της περιοχής, που οδήγησαν σε συμφωνία συνεργασίας. Ανέβηκε στο βουνό, όταν οι Γερμανοί είχαν αποδείξεις για τη δραστηριότητά του και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Συμμετείχε σε συνέδρια, συγκεντρώσεις, διάφορες εκδηλώσεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ και έκανε διαφωτιστικές περιοδείες. Ήταν το καλύτερο μέσο προπαγάνδας προς την αστική τάξη και τους πρώην βενιζελικούς. Εκλέχθηκε εθνοσύμβουλος στην «κυβέρνηση του βουνού». Έμεινε γνωστός ως Πνευματικός Αρχηγός του ΕΑΜ, του αγώνα ή της επανάστασης.
Μετά τα Δεκεμβριανά θα υποστεί πρώτα την έκπτωση και μετέπειτα την καθαίρεση. Προσπάθησε για την κατάπαυση του εμφυλίου με προτάσεις προς τον πρωθυπουργό Σοφούλη. Μετά τη λήξη του εμφυλίου συμμετείχε ενεργά στις διαβουλεύσεις με σκοπό τη δημιουργία πολιτικού αριστερού φορέα. Μεταβλήθηκε σε υποστηρικτή του Τίτο και συμμετείχε στο κίνημα ειρήνης. Αποκαταστάθηκε ως πρώην μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης το 1957 και το 2000 έγινε η επίσημη αποκατάστασή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα προσωπικό ταξίδι που ξεκινά από την ελληνική επαρχία, ακολουθεί τον δρόμο της ξενιτιάς, της ελληνικής οικονομικής κρίσης και της αβεβαιότητας της πανδημίας. Πώς αυτή η διαδρομή καταλήγει στα Τέμπη; Τί αφήνει πάνω στο σώμα και στο μυαλό μια σύγκρουση;
«Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στις 28/2/24 κήδεψα εμένα. Είχα πρώτη θέση στην κηδεία μου. Έσκαψα τον λάκκο μου και πήδηξα μέσα, χωρίς να προλάβω καν να σκεφτώ. Και όσο έκλαιγα, και τα συνθήματα γίνονταν τα μοιρολόγια μου, μια καινούρια ψυχή έσπαγε την κάσα κι έψαχνε απεγνωσμένα οξυγόνο να αναπνεύσει.
»Μη διαβάσεις αυτό το βιβλίο αυτό σαν βιογραφία, δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Θέλω να συνδεθείς με όσα γράφονται, για να καταλάβεις ότι τα βιώματα είναι κοινά, και πολλές φορές από τύχη ή ατυχία χωρίζουν οι δρόμοι των ανθρώπων. Μια σειρά από τυχαία γεγονότα, πριν από τη γέννηση μας ακόμα ακόμα, μας έκαναν ένα μεγάλο μέρος από αυτό που είμαστε, από αυτό που θα γίνουμε, από αυτά που ζήσαμε, θα ζήσουμε και δε θα ζήσουμε. Ένας κόσμος που δεν σκύβει πάνω από αυτή την τυχαιότητα και δεν τη μαλακώνει, στο τέλος δεν θα χωράει κανέναν». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τον Ιούλιο του 1950, ο πεντάχρονος Άβι Σλάιμ, μόλις πέντε ετών, και η οικογένειά του αναγκάστηκαν να εξοριστούν στο νεοσύστατο Ισραήλ, εγκαταλείποντας το αγαπημένο τους Ιράκ. Σήμερα, η κάποτε ακμάζουσα εβραϊκή κοινότητα του Ιράκ, που κάποτε αριθμούσε πάνω από 130.000 άτομα και ανίχνευε την ιστορία της 2.600 χρόνια πίσω, έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Γιατί; Μια εξήγηση μιλά για τη διαχρονική σύγκρουση μεταξύ αραβικών και εβραϊκών πολιτισμών και την ηρωική σιωνιστική αποστολή για τη διάσωση των εβραίων της Ανατολής από τα καθυστερημένα έθνη και τις αδιάκοπες διώξεις.
Ο Άβι Σλάιμ σκίζει αυτό το σενάριο, συνδυάζοντας το προσωπικό με το πολιτικό, τη λογοτεχνία με το δοκίμιο. Οι γονείς του είχαν πολλούς μουσουλμάνους φίλους στη Βαγδάτη και κανένα ενδιαφέρον για τον σιωνισμό. Καθώς ο αντισημιτισμός άνθιζε στο Ιράκ, η σιωνιστική κατασκοπεία υποδαύλιζε τις φλόγες. Ωστόσο, όταν οι Ιρακινοί εβραίοι κατέφυγαν στο Ισραήλ, αντιμετώπισαν ένα αβέβαιο μέλλον και το παρελθόν τους ξαναγράφτηκε για να υπηρετήσει τη σιωνιστική αφήγηση. (Από τον εκδότη)

Σε μια ριζική επανεκτίμηση της σύγχρονης ιστορίας του Ιράν, ο Ervand Abrahamian ανατρέχει στο τραυματικό ταξίδι της χώρας κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, από την ανακάλυψη του πετρελαίου, τις αυτοκρατορικές επεμβάσεις, την κυριαρχία των Παχλαβί και, το 1979, την επανάσταση και τη γέννηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, το Ιράν βίωσε έναν σκληρό πόλεμο με το Ιράκ, τη μεταμόρφωση της κοινωνίας υπό την κυριαρχία του κλήρου και, πιο πρόσφατα, την επέκταση του κράτους και τον αγώνα για την εξουσία μεταξύ των παλαιών ελίτ, της διανόησης και της εμπορικής μεσαίας τάξης.
Ο συγγραφέας, ένας από τους πιο διακεκριμένους ιστορικούς που γράφουν για το Ιράν σήμερα, είναι ένας συμπονετικός αναλυτής. Ενώ χειρίζεται με επιδεξιότητα τις ανατροπές και τις περιπέτειες της περιφερειακής και της διεθνούς πολιτικής της χώρας, στο επίκεντρο του βιβλίου του βρίσκεται ο λαός του Ιράν, ο οποίος υπέμεινε και επέζησε έναν αιώνα πολέμων και επαναστάσεων. Σε αυτόν και στην ανθεκτικότητά του είναι αφιερωμένο το βιβλίο αυτό, καθώς το Ιράν αναδύεται στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα ως ένα από τα ισχυρότερα κράτη της Μέσης Ανατολής. (Από την έκδοση)