Σε μια ριζική επανεκτίμηση της σύγχρονης ιστορίας του Ιράν, ο Ervand Abrahamian ανατρέχει στο τραυματικό ταξίδι της χώρας κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, από την ανακάλυψη του πετρελαίου, τις αυτοκρατορικές επεμβάσεις, την κυριαρχία των Παχλαβί και, το 1979, την επανάσταση και τη γέννηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, το Ιράν βίωσε έναν σκληρό πόλεμο με το Ιράκ, τη μεταμόρφωση της κοινωνίας υπό την κυριαρχία του κλήρου και, πιο πρόσφατα, την επέκταση του κράτους και τον αγώνα για την εξουσία μεταξύ των παλαιών ελίτ, της διανόησης και της εμπορικής μεσαίας τάξης.
Ο συγγραφέας, ένας από τους πιο διακεκριμένους ιστορικούς που γράφουν για το Ιράν σήμερα, είναι ένας συμπονετικός αναλυτής. Ενώ χειρίζεται με επιδεξιότητα τις ανατροπές και τις περιπέτειες της περιφερειακής και της διεθνούς πολιτικής της χώρας, στο επίκεντρο του βιβλίου του βρίσκεται ο λαός του Ιράν, ο οποίος υπέμεινε και επέζησε έναν αιώνα πολέμων και επαναστάσεων. Σε αυτόν και στην ανθεκτικότητά του είναι αφιερωμένο το βιβλίο αυτό, καθώς το Ιράν αναδύεται στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα ως ένα από τα ισχυρότερα κράτη της Μέσης Ανατολής. (Από την έκδοση)

"Αυτό το σύστημα διατηρείται στην εξουσία δημιουργώντας μια κουλτούρα φόβου την οποία ισχυρίζεται ότι μόνο αυτό μπορεί να αντιμετωπίσει."
Στο βιβλίο που έμελλε να αποτελέσει τη Βίβλο του κινήματος για την αποχρηματοδότηση της αστυνομίας, ο Αλεξ Βιτάλε, αφενός, "ανακρίνει" έναν προς έναν τους επίσημους στόχους της αστυνόμευσης -από την σεξεργαοία και τα ναρκωτικά ως τους αστέγους, από τους ψυχικά ασθενείς μέχρι τους μετανάστες- τεκμηριώνοντας πώς αυτή αποτυγχάνει παταγωδώς σε όλους. Αφετέρου, σκιαγραφεί τον αληθινό της στόχο: να τραβάει μια "λεπτή μπλε γραμμή ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες". Ο ιστορικός της ρόλος -"η ανίχνευση και υπονόμευση κινημάτων που απειλούν την οικονομική και πολιτική καθεστηκυία τάξη, ανεξάρτητα από το αν υφίσταται εγκληματική ενέργεια"- αντανακλάται στους προγόνους της: Πληρωμένοι απεργοσπάστες, μπράβοι των εργοδοτών, λευκοί έποικοι κυνηγοί ιθαγενών, περίπολοι επιτήρησης των μαύρων σκλάβων και τεχνικές καταστολής των αντιαποικιοκρατικών αντάρτικων...
Η σύγχρονη αστυνόμευση είναι σε μεγάλο βαθμό ένας πόλεμος κατά των φτωχών που κάνει ελάχιστα για να γίνουν οι άνθρωποι πιο ασφαλείς ή οι κοινότητες ισχυρότερες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Συνδυάζει βέλτιστη ακαδημαϊκή έρευνα με επείγουσα ρητορική προκειμένου να εξηγήσει γιατί ο συνηθισμένος κατάλογος αστυνομικών μεταρρυθμίσεων είναι αναποτελεσματικός στη μείωση της καταχρηστικής αστυνόμευσης. Ο Alex Vitale δείχνει ότι πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από την εννοιολόγηση της δημόσιας ασφάλειας ως απαγόρευσης, αποκλεισμού και σύλληψης, εάν ελπίζουμε να επιτύχουμε φυλετική και οικονομική δικαιοσύνη." (Ruth Wilson Gilmore)

Έπειτα από χρόνια σπουδών στην Ευρώπη, ένας νεαρός άντρας επιστρέφει στο χωριό του, στο Σουδάν. Εκεί, τον περιμένει μια συνάντηση που θα ανατρέψει τα πάντα: ένας άγνωστος άντρας, ο Μούσταφα Σαΐντ. Μια φιγούρα γοητευτική, αινιγματική που κρύβει ένα ένοχο μυστικό. Η εξομολόγηση για το παρελθόν του στο Λονδίνο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου λατρεύτηκε παράφορα από τις γυναίκες ως πρόσμιξη της εξωτικής και λάγνας Ανατολής με τη φινέτσα της Δύσης, και η απόφασή του να πάρει βάναυση εκδίκηση από αυτές, επιστρέφουν τώρα να στοιχειώσουν όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και το μικρό χωριό πάνω στη στροφή του Νείλου.
Ο Τάγεμπ Σάλιχ γράφει με ακρίβεια και λυρισμό μια αλληγορία για τη σιωπηλή βία της αποικιοκρατίας και τον ψυχικό σπαραγμό του εγκλωβισμού στην πολιτισμική σύγκρουση Ανατολής και Δύσης. Έρωτας και εξουσία, ταυτότητα και εξορία, εκμετάλλευση και εκδίκηση υφαίνονται αριστουργηματικά σε ένα αφήγημα που ακροβατεί ανάμεσα στο προσωπικό και το πολιτικό, στο οικείο και το ξένο. Ένα έργο που κοιτάζει κατάματα τις πληγές της Ιστορίας, δίχως να ζητά απαντήσεις.

Μεταξύ των 100 Σπουδαιότερων Βιβλίων της Ιστορίας, σύμφωνα με δημοσκόπηση συγγραφέων από 54 έθνη.
Το 2001, η Αραβική Λογοτεχνική Ακαδημία το χαρακτήρισε ως το «σημαντικότερο αραβικό μυθιστόρημα του 20ού αιώνα». Έχει μεταφραστεί σε πάνω από 30 γλώσσες. Απαγορευμένο για δεκαετίες, πλέον διδάσκεται σε πανεπιστήμια παγκοσμίως, ως κλασικό της λογοτεχνίας και των μεταποικιακών σπουδών. (Από τον εκδότη)

Μια προκλητική εξέταση του πώς ο στρατός των ΗΠΑ έχει διαμορφώσει ολόκληρο τον κόσμο μας, από τους σημερινούς δαπανηρούς (τρισεκατομμυρίων δολαρίων), ατελείωτους πολέμους μέχρι την εξέχουσα θέση της βίας στην καθημερινή ζωή.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξάγουν συνεχώς πολέμους από τότε που εισέβαλαν στο Αφγανιστάν το 2001. Αυτός ο συνεχής πόλεμος είναι πολύ λιγότερο εξαιρετικός από ό,τι φαίνεται: οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε πόλεμο ή έχουν εισβάλει σε άλλες χώρες σχεδόν κάθε χρόνο από την ανεξαρτησία τους, συγκεκριμένα πλην μόλις επτά ετών από την γενοκτονική ίδρυση τους. Ο Ντέιβιντ Βάιν εντοπίζει το μοτίβο της 250-χρονης επέκτασης μιας αυτοκρατορίας, από την άφιξη του Κολόμβου το 1494 μέχρι τον Κόλπο του Γκουντάναμο. Με βάση την ιστορική και την ανθρωπολογική έρευνα από πρώτο χέρι σε δεκατέσσερις χώρες και εδάφη, το The United States of War δείχνει πώς οι ηγέτες των ΗΠΑ από γενεές έχουν κλειδώσει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα αυτοδιαιωνιζόμενο σύστημα μόνιμου πολέμου κατασκευάζοντας τη μεγαλύτερη συλλογή ξένων στρατιωτικών βάσεων στον κόσμο - μια παγκόσμια μήτρα πολέμων. Πέρα από την έκθεση των κερδοσκοπικών επιθυμιών, των πολιτικών συμφερόντων, του ρατσισμού και της τοξικής αρρενωπότητας που διέπουν τη σχέση της χώρας με τον πόλεμο και την αυτοκρατορία, το "The United States of War" δείχνει πώς αυτή η αιματηρή ιστορία διαμορφώνει την καθημερινότητά μας. (Από τον εκδότη)

Το 1946, το The New Yorker αφιέρωσε ολόκληρο το τεύχος του στη δημοσίευση του κειμένου που έμελλε να γίνει ο ορισμός της αντιπολεμικής λογοτεχνίας. Επιτροπή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης το κατέταξε ως «το καλύτερο δημοσιογραφικό έργο του 20ού αιώνα» και το TIME ως ένα από τα 100 καλύτερα (μη μυθοπλαστικά) βιβλία όλων των εποχών.
Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ συγγραφέας στάλθηκε στην Ιαπωνία, εννέα μήνες αφότου οι ΗΠΑ έριξαν την πρώτη ατομική βόμβα. Η πύρινη σφαίρα «ντρόπιασε» τον ήλιο και τον αποκαθήλωσε από το ουράνιο στερέωμα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, θερμοκρασίες 4.000°C και άνεμοι ταχύτητας 1.200 χλμ./ώρα εξαΰλωσαν ακαριαία 90.000 γυναίκες, παιδιά, άντρες... Η ζωή στην πόλη -ή ό,τι απέμεινε απ’ αυτήν- άλλαξε για πάντα. Στην αφήγηση του Hersey, πρωταγωνιστούν τα θύματα ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας για το οποίο κανένας δεν λογοδότησε. Ογδόντα χρόνια μετά, που η βαρβαρότητα έχει γίνει νόμος και οι άνθρωποι νούμερα, αυτή η ιστορία τρόμου μοιάζει ακόμα ζωντανή - και απαιτεί να εντοπίσουμε τις επαναλήψεις της στο παρόν.
Ο βραβευμένος με Πούλιτζερ δημοσιογράφος και συγγραφέας μπεστ σέλερ Τζον Χέρσι, το θεμελιώδες έργο αφηγηματικής μη μυθοπλασίας, το οποίο καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε τον πυρηνικό πόλεμο.
Το βιβλίο Χιροσίμα είναι η ιστορία έξι ανθρώπινων όντων που έζησαν τη μεγαλύτερη ανθρωπογενή καταστροφή στην ιστορία.
Ο John Hersey λέει τι έκαναν αυτοί οι έξι -ένας υπάλληλος, μια χήρα μοδίστρα, ένας γιατρός, ένας μεθοδιστής λειτουργός, ένας νεαρός χειρουργός και ένας Γερμανός Καθολικός ιερέας- στις 8:15 π.μ. στις 6 Αυγούστου 1945, όταν καταστράφηκε η Χιροσίμα με την πρώτη ατομική βόμβα που έπεσε ποτέ σε πόλη. Μετά παρακολουθεί την πορεία της ζωής τους ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα.
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την αρχική δημοσίευση αυτού του περίφημου βιβλίου, ο Τζον Χέρσι επέστρεψε στη Χιροσίμα αναζητώντας τους ανθρώπους των οποίων τις ιστορίες είχε πει. Η αφήγησή του για το τι ανακάλυψε γι' αυτούς -η ποικιλία των τρόπων με τους οποίους ανταποκρίθηκαν στο παρελθόν και συνέχισαν τη ζωή τους- είναι τώρα το εύγλωττο και συγκινητικό τελευταίο κεφάλαιο της Χιροσίμα. (Από τον εκδότη)

Συγγραφέας, δάσκαλος, δημοσιογράφος, ζωγράφος, εκπρόσωπος του PFLP, ο Γασσάν Καναφάνι άφησε μια απέθαντη κληρονομιά στον αραβικό κόσμο. Ο Σάιντ τον θεωρούσε «μια από τις πιο δημιουργικές δυνάμεις της παλαιστινιακής κουλτούρας», έναν συγγραφέα που «ένωνε το προσωπικό με το πολιτικό» χωρίς να υποκύπτει σε στερεότυπα. Χρησιμοποίησε την έννοια της «αντιστικτικής ανάγνωσης» (contrapuntal reading) για να αναλύσει το πώς ο Καναφάνι αμφισβητούσε τις αποικιακές αφηγήσεις.
Στο βιβλίο που κρατάτε, παρουσιάζονται τα είκοσι από τα εξήντα τέσσερα διηγήματά του.
Επιλογικά, ο Νασίμ Αλάτρας φωτίζει, με εκτενείς σημειώσεις, την ιστορία τόπων, προσώπων, γεγονότων και ημερομηνιών που ξεπροβάλλουν σε αυτά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η πεζογραφία του Καναφάνι είναι μια μορφή αντίστασης - οι ιστορίες του δεν είναι απλές αφηγήσεις, αλλά πράξεις προκλητικές ενάντια στη διαγραφή. Δεν ήταν απλά ένας συγγραφέας, ήταν ένας διανοούμενος-μαχητής, κάποιος που κατανοούσε ότι ο πολιτισμός είναι πεδίο μάχης». (Edward Said)

«Ο Καναφάνι, όπως και ο Μαχμούντ Νταρουίς, δεν έγραψαν απλώς για την Παλαιστίνη - την εξέφραζαν. Όταν ο Καναφάνι έγραφε για την εξορία, δεν έκανε λογοτεχνία, έκανε πολιτική με άλλα μέσα. Το Ισραήλ το κατάλαβε αυτό, γι' αυτό τον σκότωσε. Όταν σκοτώνεις έναν συγγραφέα, φοβάσαι τη δύναμη των λέξεών του. Έδινε φωνή στους αδύναμους. Ήξερε ότι η πιο επικίνδυνη αντίσταση είναι η αντίσταση της μνήμης». (Ilan Pappe)

«Ο Γασσάν Καναφάνι είναι οι αρχές της παλαιστινιακής λογοτεχνίας και ο δάσκαλος όλων μας». (Elias Khoury)