Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου ήταν το μνημειώδες γεγονός που σηματοδότησε την αρχή του τέλους του κομμουνισμού στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, γιατί αυτή η κατάρρευση του κομμουνισμού θεωρήθηκε οριστική, αλλά οι πολλές αποτυχίες του καπιταλισμού θεωρούνται προσωρινές και επεισοδιακές; Ο Tariq Ali απευθύνεται σε αυτό ακριβώς το ερώτημα. Η ιδέα του κομμουνισμού, υποστηρίζει, ήταν απλή και ευγενής. Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το οποίο προσέβλεπε στη δημιουργία μιας κοινωνίας βασισμένης στην αρχή "από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του" και όχι σε ένα σύστημα βασισμένο στην απληστία και το κέρδος, απηύθυνε έκκληση σε εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Μολαταύτα, το όραμα της κοινωνίας που αποθεώθηκε από τους ιδρυτές του κομμουνισμού απείχε πολύ από αυτό που έγινε γνωστό ως υπαρκτός σοσιαλισμός στη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα. Το σύστημα που αναπτύχθηκε αγνόησε την πεποίθηση του Ένγκελς ότι ένα εργατικό κίνημα και η νίκη του ήταν αδιανόητα χωρίς την ελευθερία του Τύπου και της συνάθροισης. Αυτή η ελευθερία, επέμεινε ο Ένγκελς, "είναι ο αέρας που χρειάζεται για να αναπνεύσει". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Μια επαναστατική φωνή στη σύγχρονη διανοητική ζωή" (Edward Said)
"Ένας φοβερός διανοούμενος και συγγραφέας" (Noam Chomsky)
"Ένας επιβλητικός διανοούμενος" (The Guardian
"Ένας συγγραφέας μεγάλης διακεκριμένης αξίας και θάρρους" (The Independent)
"Μία από τις πιο εξέχουσες ριζοσπαστικές φωνές της εποχής μας" (The New York Times)
"Ένας ιστορικός και σχολιαστής σπάνιου βάθους και διορατικότητας" (The Times)

Το παγκόσμιο μπέστ-σελερ ήρθε να μας πει την αλήθεια για τη Νάκμπα:
Από το 1947 έως το 1949, πάνω από 400 παλαιστινιακά χωριά καταστράφηκαν σκόπιμα, άμαχοι σφαγιάστηκαν, και περίπου ένα εκατομμύριο άνδρες, γυναίκες και παιδιά εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους υπό την απειλή όπλων. Ένα έγκλημα αρνούμενο εδώ και δεκαετίες, με την «εθνοκάθαρση» να είναι η μόνη λέξη που μπορεί να το περιγράψει. Καταρρίπτοντας αποφασιστικά τον μύθο ότι ο παλαιστινιακός πληθυσμός έφυγε οικειοθελώς ή αορίστως λόγω του πολέμου, ο Ιλάν Παπέ προσφέρει εντυπωσιακά στοιχεία από τα απόρρητα αρχεία του ισραηλινού στρατού (IDF) για να αποδείξει ότι αιτία υπήρξε ένα δόλιο οργανωμένο σχέδιο.
"Καταγράφηκαν ακριβείς λεπτομέρειες σχετικά με την τοπογραφική θέση κάθε χωριού, τους δρόμους πρόσβασης, την ποιότητα της γης, τις πηγές νερού, τις κύριες πηγές εισοδήματος, την κοινωνικοπολιτική του σύνθεση, τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, τα ονόματα των μουχτάρηδων, τη σχέση του με άλλα χωριά, την ηλικία του κάθε άντρα και πολλά περισσότερα."
Από την ίδια της την ίδρυση, η ιδεολογία του Ισραήλ, ο Σιωνισμός, επέτασσε τη βίαιη απομάκρυνση των ιθαγενών και την επακόλουθη διαγραφή της ύπαρξης τους από την ιστορία και τη μνήμη. Σχεδόν 80 χρόνια αργότερα, το εποικιστικό σχέδιο παραμένει ενεργό, με τις συνέπειές του να είναι σήμερα ορατές παγκοσμίως... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Εν ολίγοις, αυτή είναι η ιστορία ατόμων και ομάδων που παλεύουν για να αποκτήσουν τον έλεγχο του πολυτιμότερου αγαθού του κόσμου: άλλους ανθρώπους. Το ότι ο πατριαρχικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας μοιάζει ανατριχιαστικά παρόμοιος σε όλο τον κόσμο αυτή τη στιγμή, δεν οφείλεται στο γεγονός ότι επιβλήθηκε με κάποιο μαγικό (ή βιολογικό) τρόπο ταυτόχρονα, ούτε επειδή οι γυναίκες υποχώρησαν και αποδέχθηκαν την υποταγή παντού. Οφείλεται στην εφευρετική φύση της εξουσίας. Η έμφυλη καταπίεση προετοιμάστηκε και τελειοποιήθηκε όχι μόνο στο εσωτερικό των κοινωνιών: επί αιώνες, εξάχθηκε σκόπιμα μέσω του προσηλυτισμού και της αποικιοκρατίας».
Σε αυτό το τολμηρό και πρωτοποριακό βιβλίο, η βραβευμένη δημοσιογράφος επιστήμης Άντζελα Σάινι αναζητά τα πραγματικά αίτια της έμφυλης καταπίεσης από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τις μέρες μας. Ταξίδεψε στους αρχαιότερους γνωστούς ανθρώπινους οικισμούς του κόσμου, αναλύοντας τα πιο πρόσφατα επιστημονικά και αρχαιολογικά ευρήματα και ιχνηλατώντας τις ιστορίες πολιτισμών και πολιτικών από την Αμερική μέχρι την Ασία. Ανατρέπει τις απλουστευμένες οικουμενικές θεωρίες, εντοπίζοντας τις ρίζες της ανισότητας στα πρώτα κράτη και αυτοκρατορίες: «Νόμοι και θρησκείες ήρθαν να πλαισιώσουν την αρχή ότι υπήρχαν μόνο δυο ειδών χρήσιμα όντα: γυναίκες ικανές να γεννούν και να αναθρέφουν παιδιά, και άνδρες ικανοί να πολεμούν».

«Στο πέρασμα του χρόνου, οι εξουσιάζοντες προσπάθησαν πολύ να αποδώσουν μια ψευδαίσθηση ευστάθειας στους έμφυλους κανόνες και τις ιεραρχίες που είχαν εφεύρει. Σήμερα, οι μύθοι αυτοί είναι πια πεποιθήσεις μας». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα από τα καλύτερα βιβλία του 2023, σύμφωνα με τους The Financial Times, The Guardian, Indian Express, OPEN magazine
ORWELL PRIZΕ - Φιναλίστ πολιτικής λογοτεχνίας
WATERSTONES - Καλύτερο πολιτικό βιβλίο της χρονιάς
NEW STATESMAN - Βιβλίο της χρονιάς

Λίγα θεωρητικά έργα σημάδεψαν τόσο βαθιά τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα όσο ο "Οριενταλισμός" του αμερικανοπαλαιστίνιου διανοητή Έντουαρντ Σάιντ.
Από το 1978 που εκδόθηκε για πρώτη φορά, το βιβλίο έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες κι έχει γίνει έργο-ορόσημο για τους μελετητές της συγκριτικής λογοτεχνίας, των Επιστημών του Ανθρώπου γενικά, και για τους ιστορικούς της αποικιοκρατίας. Ο Σάιντ, θέτοντας στο μικροσκόπιο τους τρόπους με τους οποίους έχει αναπαρασταθεί η αραβομουσουλμανική Ανατολή στη δυτική λογοτεχνία των τελευταίων αιώνων, αλλά και σε άλλους παράλληλους λόγους -επιστημονικούς, γεωγραφικούς, διοικητικούς, κλπ.- που αναπτύσσονται σταθερά από τις δυτικές αποικιοκρατικές δυνάμεις την εποχή της παγκόσμιας επέκτασής τους, έδειξε πώς η «Δύση» σφυρηλατεί την ίδια της την ταυτότητα μέσ' από την κατασκευή του «αρνητικού» της: μιας πλαστά ομοιογενούς και παραπλανητικά υποτιμητικής εικόνας της «Ανατολής», τέτοιας που να δικαιολογεί την υπεροχή και την κυριαρχία του «λευκού ανθρώπου».
Έθεσε ταυτόχρονα ευρύτερου ενδιαφέροντος ερωτήματα, όπως: Με ποια κριτήρια συγκροτήθηκε ο λεγόμενος «δυτικός λογοτεχνικός κανόνας»; Τι καθόρισε την επιβολή της αγγλικής ως παγκόσμιας γλώσσας; Τι συνδέει τις κειμενικές λειτουργίες της αναπαράστασης με τις πολιτικές λειτουργίες της εκπροσώπησης;
Από την προβληματική του γεννήθηκε ένας ολόκληρος ακαδημαϊκός κλάδος των ημερών μας, οι λεγόμενες Μετααποικιακές Σπουδές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε αυτό το -γραμμένο μέσα στις ισραηλινές φυλακές- μυθιστόρημα, ο Noυρ, ένας Παλαιστίνιος αρχαιολόγος που ζει σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στη Ραμάλα, υιοθετεί την ταυτότητα του κατακτητή σε μια προσπάθεια να κατανοήσει τη σιωνιστική νοοτροπία, αλλά και να παρεισφρήσει σε μια ομάδα Ισραηλινών αρχαιολόγων που θα πραγματοποιήσει ανασκαφές σε έναν από τους εποικισμούς. Έτσι, ενώ του αποκαλύπτεται το θαμμένο πτώμα της ιστορικής Παλαιστίνης, ο πρωταγωνιστής και αφηγητής της ιστορίας θα βιώσει το ψυχολογικό και, κυρίως, το συναισθηματικό «χάσμα» που προκύπτει ανάμεσα στις δύο προσωπικότητες τις οποίες πλέον έχει. Άραγε, θα καταφέρει ο Νουρ να «πετάξει» το προσωπείο, τη μάσκα, που αρχίζει σιγά σιγά να κυριαρχεί πάνω του και τον δυναστεύει; (Από τον εκδότη)

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε απευθείας από τα αραβικά!

Ο Ιλάν Παπέ, ο μεγάλος Iσραηλινός ιστορικός με πάνω από είκοσι βιβλία στην συγγραφική φαρέτρα του, δεν χρειάζεται συστάσεις. Στο βιβλίο του "Μικρή ιστορία της σύγκρουσης Ισραήλ - Παλαιστίνης" πετυχαίνει κάτι εντυπωσιακό: μέσα σε λιγότερες από 176 σελίδες, παραδίδει ολόκληρο τον ματωμένο φάκελο της σύγκρουσης, τρέχοντας πίσω στο έτος 1882. Ξεσκονίζει έναν και πλέον αιώνα ιστορίας, γεμάτης λόμπι, εξεγέρσεις, Βρετανούς, Αμερικανούς, πεύκα, διπλωματίες, πλάνες, θρησκείες και πάνω απ' όλα... πόνο. Μας διασαφηνίζει πώς φτάσαμε στην 7η Οκτωβρίου και την εν εξελίξει γενοκτονία, ξεγυμνώνοντας τη φύση του Σιωνισμού ως τυπικού εγχειρήματος εποικιστικής αποικιοκρατίας που, όπως όλα τα παρόμοια εγχειρήματα, έχει μόνο έναν στόχο: την εξαφάνιση του γηγενούς πληθυσμού. (Από την έκδοση)

Είναι ο σιωνισμός κρατική θρησκεία ή πρόγραμμα εποικιστικής αποικιοκρατίας;
Είναι η μομφή κατά του Ισραήλ αντισημιτισμός και εναντίωση στον εβραϊσμό;
Ποιες είναι οι ομοιότητες του ισραηλινού καθεστώτος με το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής;
Τι πρέπει να μπει στο στόχαστρο των ακτιβιστών και του κινήματος BDS;
Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, μας λένε οι Παπέ και Τσόμσκι, ενσωματώνει αυτή τη διπλή επιθυμία: από τη μια μεριά του να σβηστεί για πάντα η εικόνα του παθητικού, χαμερπούς, υπόδουλου στην ουσία, αλλά συγχρόνως φθονερού Εβραίου, μια εικόνα που καθόρισε την υποδομή του ευρωπαϊκού υποσυνείδητου στον ίδιο βαθμό με τον σταυρό, τον Μεσσία και τον Διάβολο, και από την άλλη μεριά τού να αντιγραφούν οι τρόποι και οι μέθοδοι, αλλά και η ίδια η ιστορία της Ευρώπης, κατά τη μίμηση ενός προτύπου που έχει ως σημαντικότερο στολίδι στο στέμμα του την εποικιστική κατάκτηση και την αποικιοκρατική εκμετάλλευση. Και αν το πρώτο στοιχείο αποτυπώνεται σε αυτό που οι Παπέ και Τσόμσκι (αλλά και άλλοι, οι Εγιάλ Μπεν-Άρι,
Έντνα Λόμσκι-Φέντερ, Μάιρον Αρόνοφ, Ιλάν Γκραϊλσάμερ ανάμεσά τους) χαρακτηρίζουν αποσιώπηση του Ολοκαυτώματος ως το 1967, το δεύτερο συναρτάται και σχετίζεται με τη συστηματική προσπάθεια επέκτασης των εποικισμών σε όλο το Ερέτζ Ισραέλ, με τη μεθοδική υποτίμηση και υποβάθμιση όλων των μη Εβραίων, με την άρνηση της Νάκμπα, με την επιβολή ενός καθεστώτος αποκλεισμών στη Δυτική Όχθη, με τη ρατσιστικής μεθοδολογίας αποανθρωποποίηση των Παλαιστινίων στον δημόσιο λόγο, με την αυτοαναφορική δικαιολόγηση
πράξεων εθνοκάθαρσης και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας στη Γάζα. Αλλά, πάνω απ' όλα, με τη χρήση της ίδιας γνωστής, παλιάς αποικιοκρατικής επιχειρηματολογίας περί χαρακτηρισμού της Παλαιστίνης ως terra nullius, περί μεταφοράς του ευρωπαϊκού πολιτισμού στην άδεια γη, περί «σταγόνας δημοκρατίας και ελεύθερου πνεύματος» μεταξύ των βαρβάρων.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ο Τσόμσκι είναι παγκόσμιο φαινόμενο... είναι ίσως η παγκοσμίως πιο πολυδιαβασμένη φωνή της Αμερικής για θέματα εξωτερικής πολιτικής». (New York Times Book Review)
«Μαζί με τον αξέχαστο Έντουαρντ Σαΐντ, ο Ιλάν Παπέ είναι ο πιο γλαφυρός συγγραφέας παλαιστινιακής ιστορίας». (New Statesman)