Το βιβλίο "Το πρόβλημα της ευθυγράμμισης: Τεχνητή νοημοσύνη και ανθρώπινες αξίες" του Brian Christian εξετάζει τα προβλήματα που προκύπτουν όταν δημιουργούμε συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης και τις προσπάθειες των ερευνητών για να τα διορθώσουν.
Σήμερα, τα συστήματα μηχανικής μάθησης χρησιμοποιούνται για να λαμβάνουν αποφάσεις για εμάς, από την επιλογή βιογραφικών μέχρι την ιατρική περίθαλψη. Ωστόσο, τα συστήματα αυτά συχνά εμφανίζουν προκαταλήψεις και δημιουργούν ηθικά προβλήματα. Όταν τα συστήματα δεν κάνουν τελικά αυτό που περιμένουμε, αναδύονται ηθικοί και δυνητικά υπαρξιακοί κίνδυνοι. Οι ερευνητές αποκαλούν αυτό το ζήτημα το πρόβλημα της ευθυγράμμισης.
Στο συναρπαστικό έργο του Brian Christiaη, συναντούμε τις πρώτες αναφορές στο πρόβλημα της ευθυγράμμισης και μαθαίνουμε για τα ψιλόδοξα σχέδια επίλυσης. Μέσα από έναν μοναδικό συνδυασμό ιστορικής αναδρομής και επιτόπιας δημοσιογραφίας, ο Christian παρακολουθεί την εκρηκτική ανάπτυξη του πεδίου της μηχανικής μάθησης. Οι αναγνώστες ανακαλύπτουν έναν κλάδο που βρίσκει τα βήματά του ανάμεσα σε συναρπαστική και μερικές φορές, τρομακτική πρόοδο. Αν θα πετύχουμε ή θα αποτύχουμε στην επίλυση του προβλήματος ευθυγράμμισης, θα αποτελέσει μια από τις καθοριστικές ιστορίες της ανθρωπότητας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Πλανκ, το 1885, είχε διατυπώσει την πρόβλεψη ότι ο ορισμός «ενέργεια είναι η ικανότητα παραγωγής έργου» σε είκοσι χρόνια θα είχε παύσει να ισχύει γιατί δεν είναι σύμφωνος με τον 2ο Νόμο της Θερμοδυναμικής. Πέρασαν από τότε εκατόν σαράντα περίπου χρόνια και ο ορισμός αυτός αποτελεί ακόμη τον πιο συνηθισμένο ορισμό για την ενέργεια, παρόλο που κατά τη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών πολλές εργασίες σε γνωστά περιοδικά Διδακτικής της Φυσικής συχνά επαναφέρουν το θέμα της μη συμφωνίας του ορισμού αυτού με τον 2ο Θερμοδυναμικό Νόμο.
Ανάλογα ο Νεύτωνας, το 1687, στο διάσημο «Philosophiae Naturalis Principia Mathematica» έδειξε ότι η πίεση έχει νόημα μόνο στα ρευστά και κατέληξε στις σχέσεις της υδροστατικής και την ερμηνεία του υδροστατικού παράδοξου με τη βοήθεια του ορισμού που έδωσε για το υγρό και του 3ου Νόμου του. Φαίνεται όμως το έργο του να αγνοείται μέχρι και σήμερα και η πίεση να εισάγεται στα βιβλία με παραδείγματα από τα στερεά.
Τα παραπάνω αποτελούν δύο από αυτά που ονομάζω «προπατορικά αμαρτήματα βιβλίων Φυσικής». Αυτά και άλλα αντίστοιχα επαναλαμβανόμενα λάθη βιβλίων σε διεθνές επίπεδο, που δεν μπορούν να θεωρηθούν απλά ως προσωπική απροσεξία των συγγραφέων, πραγματεύονται στα οχτώ από τα δέκα κεφάλαια αυτού του βιβλίου. Τα υπόλοιπα δύο κεφάλαια απαντούν σε ερωτήματα που συνήθως δεν πραγματεύονται στα βιβλία, όπως για παράδειγμα: «Τι αντιστοιχεί σε μικροσκοπικό επίπεδο στη διαφορά δυναμικού μεταξύ δύο σημείων ηλεκτρικού κυκλώματος;» Η μη πραγμάτευση των ερωτημάτων έχει ως αποτέλεσμα λανθασμένες απαντήσεις από τους εκπαιδευτικούς.
Η αφορμή για πολλά κομμάτια του βιβλίου δόθηκε από ερωτήσεις μαθητών, φοιτητών ή εκπαιδευτικών και από απορίες που μου δημιουργήθηκαν κατά την προετοιμασία μου για τη διδασκαλία. Στόχος του βιβλίου είναι να συμβάλλει στη δημιουργία προβληματισμού και την έναρξη συζητήσεων που μπορεί να οδηγήσουν σε αλλαγές στα σχολικά βιβλία Φυσικής. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η συζήτηση που έγινε σε δίκτυο εκπαιδευτικών και τελικά οδήγησε στην αφαίρεση παραγράφων και ασκήσεων από τη διδακτέα ύλη της Γ΄ Λυκείου, που λανθασμένα αναφέρονται στον Νόμο του Bernoulli.(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Φίλιπ Γκλας διαμόρφωσε, σχεδόν μόνος του, τον ήχο που κυριάρχησε στην κλασική μουσική στο τέλη του 20ού αιώνα. Ωστόσο, στην αυτοβιογραφία του "Λέξεις χωρίς μουσική", που έλαβε εξαιρετικές κριτικές, δημιουργεί μια τελείως καινούργια και απρόσμενη φωνή. Είναι η φωνή ενός γεννημένου αφηγητή που διατυπώνει τις αναμνήσεις του με τέτοια γλαφυρότητα ώστε επιτρέπει στους αναγνώστες να βιώσουν στιγμές εκρηκτικής δημιουργίας, στιγμές στις οποίες η ζωή συγχωνεύτηκε με την τέχνη με τρόπο ασύλληπτα μαγικό. Από τα παιδικά του χρόνια στη Βαλτιμόρη και τις σπουδές του στο Σικάγο και το Τζούλιαρντ, μέχρι το πρώτο ταξίδι του στο Παρίσι και τη γνωριμία του με την Ινδία, που σημάδεψε τη ζωή του, ο Γκλας συγκινεί με τις αναμνήσεις από τους πρώτους του μέντορες, ανασυνθέτοντας παράλληλα τις εμπειρίες μέσα από τις οποίες διαμορφώθηκε η δημιουργική του συνείδηση. Είτε περιγράφει τον καιρό που βιοποριζόταν από υδραυλικές εργασίες στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του '70 είτε το διάστημα που έγραψε τη "Σατιανκράχα", ο Γκλας αξιοποιεί ένα νέο μέσο μετουσιώνοντας -σε λέξεις αυτή τη φορά- την έξαψη που προκαλεί η καλλιτεχνική δημιουργία. Στην αυτοβιογραφία "Λέξεις χωρίς μουσική" επιβεβαιώνεται ότι, πράγματι, η μουσική έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ένα βιβλίο όλο ζωντάνια και γλαφυρότητα. Ο Γκλας είναι από τους πλέον ευφραδείς συνθέτες» (New York Times)

«Από την αφήγηση του Γκλας είναι φανερό πως η ζωή δεν του χαρίστηκε. Μπορεί εμείς τώρα να έχουμε την εικόνα ενός άκρως επιτυχημένου συνθέτη, ενός πρωτοπόρου, εντούτοις εκείνος για πολλά χρόνια (μεταξύ του ‘50 και του ‘60) ήταν αναγκασμένος να μοιράζει την ημέρα του μεταξύ σύνθεσης και χαμαλοδουλειών. Το πρωί για τρεις ώρες έπαιζε στο πιάνο τα έργα του και στη συνέχεια φορούσε τα ρούχα του εργάτη και έκανε τα πάντα για ένα μεροκάματο. Ως πολυπράγμων, όμως, αναζητούσε πάντα κάτι διαφορετικό από το να είναι ένας τυπικός blue collar. Ασχολήθηκε με την οδήγηση μοτοσικλέτας cross-country (κι όμως!), έκανε μαθήματα γιόγκα και δεν έχανε εκθέσεις τέχνης και ταινίες στον κινηματογράφο. Προφανώς όλα αυτά συνέθεσαν μέσα του ένα αμάλγαμα εμπειριών που με κάποιο τρόπο διοχευτεύτηκαν στα έργα του» [Διονύσης Μαρίνος, bookpress.gr, 17 Ιουνίου]

"Η Δομή Του Κόσμου: Ένα Αποκαλυπτικό Ταξίδι Στα θεμελιώδη Συστατικά του Σύμπαντος!" Αναρωτηθήκατε ποτέ τι κρύβεται κάτω από την επιφάνεια του καθημερινού μας κόσμου; Ο Brian Greene, ένας από τους κορυφαίους φυσικούς του κόσμου, σας προσκαλεί σε μια συναρπαστική περιήγηση στα θεμέλια του σύμπαντος στο βιβλίο του «Η Δομή του Κόσμου». Περνώντας από το βασίλειο του Νεύτωνα, όπου ο χώρος και ο χρόνος είναι απόλυτοι, έως την ευρεία αντίληψη του χωροχρόνου του Αϊνστάιν και την αλληλένδετη σφαίρα της κβαντικής μηχανικής, ο Greene ξεδιπλώνει μυστήρια που απασχολούν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Είναι ο χώρος μια οντότητα; Γιατί ο χρόνος έχει μια κατεύθυνση; Θα μπορούσε το σύμπαν να υπάρχει χωρίς χώρο και χρόνο; Μπορούμε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν; Ένα εξαιρετικό βιβλίο για τις έννοιες του χώρου και του χρόνου καθώς και τις θεωρίες που επιχειρούν να εξηγήσουν τη βαθύτερη δομή της πραγματικότητας όπως η Θεωρία Χορδών και η θεωρία των Βρόχων και των προσπαθειών για μία συνεπή θεωρία κβαντικής βαρύτητας. Με προσιτό τρόπο και εύστοχες αναλογίες, ο Greene καταφέρνει να εξηγήσει σύνθετες φυσικές έννοιες όπως η Θεωρία των Χορδών, η Αρχή της Αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ και η Κοσμολογία του Πληθωρισμού, καθιστώντας τες κατανοητές σε ένα ευρύ κοινό. Ανεξάρτητα από το επιστημονικό σας υπόβαθρο, το βιβλίο «Η Δομή του Κόσμου» θα σας γοητεύσει και θα σας κάνει να δείτε την πραγματικότητα με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ετοιμαστείτε για ένα συναρπαστικό ταξίδι σε έναν κόσμο γεμάτο ανακαλύψεις. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το θέμα του χρόνου και του χώρου -ένα από τα συναρπαστικότερα ερωτήματα που απασχόλησαν τη σκέψη των ανθρώπων από την αρχαιότητα- δεν έχει αντιμετωπιστεί παρά ελάχιστα ως βιολογικό φαινόμενο ακόμη και από τους ειδικούς επιστήμονες, κυρίως νευρολόγους, νευροβιολόγους και ψυχολόγους, και καθόλου ή σχεδόν καθόλου από άλλους κλάδους (π.χ. φιλοσόφους, θεολόγους κ.λπ.). Και όμως, είμαστε φτιαγμένοι από αστερόσκονη. Ο κάθε άνθρωπος, το κάθε έμβιο ον του πλανήτη, φέρει μέσα του τα σωματίδια που είχαν δημιουργηθεί στις απαρχές του σύμπαντος, άτομα που σφυρηλατήθηκαν μέσα στην πύρινη καρδιά άστρων προγενέστερων του Ήλιου. Ποιος γνωρίζει, άραγε, ότι ο σίδηρος στα ερυθρά αιμοσφαίριά μας προήλθε από την έκρηξη ενός αστεριού; Φέρουμε μέσα μας την ιστορία του σύμπαντος και της ζωής, δηλαδή έχουμε μέσα μας τον χρόνο και τον χώρο. Το σύμπαν είναι χώρος συνυφασμένος με τον χρόνο, αλλά και το σώμα μας είναι χώρος, άρα συνυφασμένο με τον χρόνο. Όπου υπάρχουν σώματα, υπάρχει χωροχρόνος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Σχετικιστική Κβαντική Θεωρία Πεδίου, που εξετάζεται σ' αυτό το βιβλίο, είναι η βάση για την μελέτη των εξελίξεων στην Φυσική των Υψηλών Ενεργειών. Η έκθεση είναι σχετικά σύντομη, καθώς αυτό το πόνημα απευθύνεται σε αρχάριους μεταπτυχιακούς φοιτητές ή προχωρημένους προπτυχιακούς φοιτητές με βασικές γνώσεις Κβαντικής Μηχανικής, Φυσικής Στοιχειωδών Σωματιδίων, Θεωρίας Ομάδων και Ειδικής Σχετικότητας.
Εξετάζονται τα βασικά στοιχεία των θεωριών κβαντικών πεδίων που σχετίζονται με καθεμία από τις αλληλεπιδράσεις που εισέρχονται στο Καθιερωμένο Πρότυπο των Στοιχειωδών Σωματιδίων και τα αυθόρμητα πρότυπα θραύσης της συμμετρίας, δηλαδή το κλασικό φαινόμενο Higgs, πρώτα στο απλούστερο πλαίσιο της Αβελιανής συμμετρίας της Βαθμωτής Ηλεκτροδυναμικής και κατόπιν για τις σχετικές για το Καθιερωμένο Πρότυπο, μη-Αβελιανές συμμετρίες.
Η επόμενη μεγάλη ενότητα είναι η θεωρία της σκέδασης με παραδείγματα σε επίπεδο δέντρου. Ακολουθεί ο κβαντισμός των πεδίων μέσω των λεγόμενων ολοκληρωμάτων διαδρομής, οι βασικές έννοιες και οι προϋποθέσεις για "επανακανονικοποιησιμότητα" των θεωριών, και επίσης τα βασικά στοιχεία της λεγόμενης "ομάδας επανακανονικοποίησης" και εξομάλυνσης μιας θεωρίας. Εκτός από τις διαταρακτικές μεθόδους γίνεται και μια σύντομη περιγραφή των θεωριών Yang-Mills σε χωροχρονικό πλέγμα αλλά και μέσω της ενεργής χορδής.
Ακολουθούν επιλεγμένα προχωρημένα θέματα, όπως οι χειραλικές ανωμαλίες, η κβαντική γενίκευση του μηχανισμού Higgs, ο μηχανισμός των Coleman και Weinberg που αποτελεί μια κβαντικά δυναμική ερμηνεία του φαινομένου σπασίματος της συμμετρίας και οι κρίσιμοι εκθέτες από την οπτική γωνία της Κβαντικής Θεωρίας Πεδίου. Τέλος περιγράφονται σύντομα οι Σύμμορφες Θεωρίες Πεδίου, καθώς και ο φορμαλισμός θεωριών πεδίου σε πεπερασμένη θερμοκρασία και πραγματικό χρόνο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο βραβευμένος με Νόμπελ φυσικής Steven Weinberg (1933-2021), πέρα από την πρωτοποριακή έρευνα που διεξήγαγε, έγινε γνωστός για μια σειρά κειμένων που χαίρουν ιδιαίτερης αναγνώρισης πάνω σε διάφορες πτυχές της φυσικής, τα οποία συνδυάζουν την εξαιρετική φυσική διορατικότητα με το χάρισμα της σαφούς παρουσίασης. Στο τελευταίο του βιβλίο «Τα θεμέλια της σύγχρονης φυσικής» επιχειρεί να περιγράψει τα θεμέλια της σύγχρονης φυσικής στο ιστορικό τους πλαίσιο και με κάποιες καινούριες αποδείξεις. Ο Weinberg παρουσιάζει θέματα που κυμαίνονται από τις πρώτες εφαρμογές της ατομικής θεωρίας μέχρι τη θερμοδυναμική, τη στατιστική μηχανική, τη θεωρία μεταφοράς, την ειδική σχετικότητα, την κβαντομηχανική, την πυρηνική φυσική και την κβαντική θεωρία πεδίου. Ο τόμος αυτός παρέχει τη βάση για προχωρημένα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα φυσικής καθώς και μια εύχρηστη εισαγωγή σε πτυχές της σύγχρονης φυσικής για ενεργούς επιστήμονες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τι κοινό μπορεί να έχει ως προς τον τρόπο εργασίας του ένας θεωρητικός φυσικός με έναν καλλιτέχνη; Πώς αντιλαμβάνεται ένας μη ειδικός μια επιστημονική εργασία που περιλαμβάνει δυσνόητες έννοιες ακόμη και για ειδικούς σε παρεμφερή αντικείμενα;
Αυτές οι ερωτήσεις έρχονται στο μυαλό του αναγνώστη αυτού του βιβλίου, το οποίο προέκυψε μέσα από συζητήσεις ενός επισκέπτη καλλιτέχνη με έναν θεωρητικό φυσικό, στο Ευρωπαϊκό εργαστήριο φυσικής σωματιδίων (CERN) στη Γενεύη της Ελβετίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Οι αρρώστιες μας δεν βρίσκονται μόνο μέσα στο κρανίο μας. Δημιουργούνται και συντηρούνται από τις προσωπικές μας σχέσεις και τις κοινότητες στις οποίες ανήκουμε».
Τι, ποιος και πώς ορίζει την ψυχική ασθένεια; Πώς η ψυχιατρική, οι διαδικασίες διάγνωσης και τα φάρμακα έχουν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας μας, της κοινωνικής, αλλά ακόμη και της προσωπικής μας ζωής; Τι σχέση έχει ο ρατσισμός ή οι έμφυλες διακρίσεις με τις ψυχικές παθήσεις όσων (πρέπει να) τα υπομένουν;
Με αφετηρία ερωτήσεις-κλειδιά για την ίδια τη φύση μας, η Ρέιτσελ Αβίβ μάς προσκαλεί σε μια εξερεύνηση του πιο κρυφού και τρυφερού εαυτού μας αλλά και των κόσμων μας. Οδηγοί μας, έξι άνθρωποι σαν εμάς. Σε έξι ιστορίες ψυχικής πάθησης, κάποιες με κάθαρση, άλλες όχι. Έξι συναρπαστικά ταξίδια - από ελίτ πανεπιστήμια, σε ναούς στα βάθη της Ινδίας, από ιδρύματα σαν πολυτελή ξενοδοχεία, στα αγριότερα γκέτο των ΗΠΑ.
Η συμπόνια, η επιστημονική σκέψη, η αγάπη για τον άνθρωπο και όσα τον κάνουν μοναδικό, η έλλειψη εύκολης επίκρισης, η διαλλακτικότητα, η αντικειμενικότητα, η γεμάτη ζεστασιά και σεβασμό στο άγνωστο κάθε ψυχής γραφή, είναι λίγα μόνο από εκείνα που κάνουν ετούτο το βιβλίο μια νοητικά και συναισθηματικά πολύτιμη εμπειρία ανάγνωσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα από τα καλύτερα βιβλία του 2022
The New York Times Book Review, The Wall Street Journal, Los Angeles Times, Time Magazin, The Washington Post

Ο Peter Harrison είναι πρώην καθηγητής επιστήμης και θρησκείας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και επί του παρόντος είναι καθηγητής έρευνας και διευθυντής στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Queensland. Το 2011 ήταν Λέκτορας των Διαλέξεων Gifford στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και κατέχει τον τίτλο του Senior Research Fellow στο Ian Ramsey Centre της Οξφόρδης.
Η Σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και θρησκείας μοιάζει ανεξίτηλη στον χρόνο, σχεδόν αιώνια. Αυτές οι τόσο αποκλίνουσες ερμηνείες για τον κόσμο βρίσκονταν πάντα σε έντονη αντίθεση; Στην πραγματικότητα, όπως υποστηρίζει ο Peter Harrison, αυτό δεν ισχύει: Οι ίδιες οι έννοιες της επιστήμης και της θρησκείες είναι σχετικά πρόσφατες, εμφανίστηκαν μόλις στα τελευταία τριακόσια χρόνια και είναι οι ίδιες οι κατηγορίες, παρά οι υποκείμενες έννοιές τους, που περιορίζουν την κατανόησή μας για το πώς η επίσημη μελέτη της φύσης συνδέεται με τη θρησκευτική ζωή.
Στο βιβλίο "Οι επικράτειες της επιστήμης και της θρησκείας", ο Harrison αποδομεί όσα θεωρούμε ότι γνωρίζουμε σχετικά με τις δύο κατηγορίες και, στη συνέχεια, τα ανασυνθέτει με έναν προκλητικό και παραγωγικό νέο τρόπο. Μέσω της παράλληλης, για πρώτη φορά, ιχνηλάτησης της ιστορίας αυτών των εννοιών, ρίχνει φως σε εναλλακτικά όρια και ελάχιστα γνωστές σχέσεις μεταξύ τους -καθιστώντας με αυτόν τον τρόπο δυνατό να μάθουμε μέσα από την αληθινή τους ιστορία και να δούμε άλλους πιθανούς τρόπους με τους οποίους η επιστημονική μελέτη και η θρησκευτική ζωή μπορεί να συνδέονται, επηρεάζονται και εμπλουτίζουν αμοιβαία η μία την άλλη.
Ένα συγκλονιστικό επίτευγμα από έναν διακεκριμένο μελετητή και στο απόγειο των δυνατοτήτων του, το βιβλίο "Οι επικράτειες της επιστήμης και της θρησκείας" υπόσχεται να αλλάξει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε για αυτούς τους θεμελιώδεις πυλώνες της ανθρώπινης ζωής και εμπειρίας.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η προσδοκία των επιμελητών αυτού του τόμου είναι να αναδείξουν τη σημασία και την επικαιρότητα της Φιλοσοφίας της Τεχνολογίας, ιδιαίτερα σε μια εποχή που από πολλές απόψεις θυμίζει τη λεγάμενη πρώτη κρίση της νεοτερικότητας. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η ιδέα περί της "εκτός ελέγχου τεχνολογίας" τροφοδότησε έναν συντηρητικό τρόπο σκέψης που αποτέλεσε ένα από τα κεντρικά νήματα του διανοητικού κλίματος του Μεσοπολέμου. Σήμερα, μοιάζει να διανύουμε μια παρόμοια περίοδο δαιμονοποίησης της τεχνολογίας, η οποία γίνεται αντιληπτή ως μια δύναμη που έχει ξεφύγει, και πάλι, από τον ανθρώπινο έλεγχο και δρομολογεί έναν οδυνηρό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Αποτελεί, ασφαλώς, ειρωνεία το γεγονός ότι, και στις δύο περιπτώσεις, πολλοί από τους πρωταγωνιστές αναζήτησαν τη λύτρωση από την "εκτός ελέγχου τεχνολογία" στην ίδια την τεχνολογία. Πέρα από αυτό όμως, σήμερα δεν μπορούμε να θεμελιώνουμε τη φιλοσοφική θεώρηση της τεχνολογίας ούτε στη ρομαντική ουσιοκρατία ούτε στη θετικιστική ορθολογικότητα. Τα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά, έχουν γίνει περίπλοκα και η πείρα ενός αιώνα γεμάτου με πρωτοφανείς καταστροφές αλλά και με πρωτόγνωρα τεχνολογικά επιτεύγματα δεν μας επιτρέπει να είμαστε αφελείς. Η Φιλοσοφία της Τεχνολογίας μπορεί να φωτίσει τον δρόμο για την κατανόηση της εποχής μας -του τεχνοεπιστημονικού πολιτισμού που αποτελεί το παρόν μας- και, ταυτόχρονα, να αναδείξει την κοινωνική προοπτική που κρύβεται στην κριτική θεώρηση της τεχνολογίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)