Είκοσι μήνες ασταμάτητης ενασχόλησης. Με αδιανόητη ανυπομονησία για το τελικό αποτέλεσμα. Με απερίγραπτη ευγνωμοσύνη για όλους τους τόσο ταλαντούχους ανθρώπους που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας για ένα αγαπησιάρικο βιβλίο με σχεδόν 30 κείμενα ανάλυσης για τον πλανήτη David Lynch. Ώσπου, ξάφνου, το όλο εγχείρημα θα αποκτούσε μια απόκοσμη χροιά, σαν διαχείριση ενός απρόσκλητου πένθους.
Σε ευχαριστούμε για τις βόλτες στο ανοίκειο πίσω από πορφυρές κουρτίνες. Για τις ανατριχιαστικές μελωδίες χωρίς μπάντα στο κλαμπ της σιωπής. Για τα φιδίσια σακάκια που συμβολίζουν την προσωπική ελευθερία. Για τα κομμένα αυτιά σε φιλήσυχα παρτέρια που διασαλεύουν κάθε απατηλή ασφάλεια. Για τις κυρίες που κρύβονται στα καλοριφέρ και τα τερατόμορφα βρέφη. Για τους γιγαντόσωμους λαγούς που προκαλούν τα πιο ανεξήγητα ρίγη στη ρουτίνα του καθιστικού. Για τις υπνωτιστικές κίτρινες γραμμές των νυχτερινών διαδρομών σε μια ατελείωτη λεωφόρο προς το πουθενά. Για τις έναστρες νύχτες που σκεπάζουν στοργικά την απέραντη ευθεία.
Mr. Lynch, εμείς θα τα ξαναπούμε σίγουρα, δεν χωρά καμία αμφιβολία. Ίσως σε 25 χρόνια. Ίσως στα όνειρα. Ίσως στα αστέρια. (CineDogs, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο καθηγητής γλωσσολογίας Ντέσμοντ Μπέιτς συνταξιοδοτείται πρόωρα εξαιτίας της επιδεινούμενης βαρηκοΐας του. Ταυτόχρονα η γυναίκα του περνάει μια δεύτερη νεότητα, ενώ η υγεία του επίσης βαρήκοου πατέρα του πηγαίνει απ' το κακό στο χειρότερο. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Ντέσμοντ γνωρίζει την Άλεξ, μια γοητευτική φοιτήτρια που του ζητάει την βοήθειά του για τη διατριβή της, η οποία αφορά την ανάλυση λόγου των σημειωμάτων αυτοκτονίας. Κι αυτός προσφέρεται να τη βοηθήσει, χωρίς να ξέρει τι τον περιμένει. Σε αυτό το μυθιστόρημα ο Λοτζ γράφει με χιούμορ που τσακίζει κόκαλα για τις ανθρώπινες σχέσεις, τη σεξουαλική ζωή στη μέση ηλικία, τις ελπίδες και τις ματαιώσεις, τη φθορά και τον θάνατο.
«Νοσταλγούσε τον ρυθμό της ακαδημαϊκής χρονιάς όπως ένας χωρικός θα νοσταλγούσε την εναλλαγή των εποχών αν έπαυε ξαφνικά να υπάρχει και ανακάλυψε επίσης ότι νοσταλγούσε ακόμα και τη δομή της ακαδημαϊκής εβδομάδας, την ημερήσια διάταξη της ανάθεσης εργασιών, την επίβλεψη των μεταπτυχιακών φοιτητών, τη διόρθωση των δοκιμίων, τις συσκέψεις των επιτροπών, τις συνεντεύξεις και τις προθεσμίες για τη μια ή την άλλη αναφορά, δουλειές ρουτίνας που τον έκαναν να γκρινιάζει, η διεκπεραίωση των οποίων όμως, όσο ασήμαντες ή εφήμερες κι αν ήταν, πρόσφερε μια έστω χαμηλού επιπέδου ικανοποίηση και διασφάλιζε ότι ποτέ, μα ποτέ δεν θα ερχόσουν αντιμέτωπος με το ερώτημα: Πού να περιφέρω το σαρκίο μου σήμερα;» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΞΕΘΩΡΙΑΣΕ ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

το σώμα μου
δεν μπορεί να θυμηθεί με τι ήταν θυμωμένο και
μεταφέρεται
από την εποχή στη μέρα
χτίζει και στέκεται απέξω
ψάχνει τρόπους
να πήξει το μητρικό γάλα
χωρίς αντάλλαγμα
αποστηθίζοντας
τη νίκη της ενηλικίωσης
[Από την έκδοση]

Ένας ιδιόρρυθμος γέρος, ο εμμονικός εγγονός του, μια αχόρταγη πάπια και εκατοντάδες παρτίδες παράνομου ουίσκι αρκούν για να συνθέσει ο Τζιμ Ντοτζ μια υπαρξιακή νουβέλα, τόσο διαχρονική και επίκαιρη, που θα σας κατασπαράξει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"ΦΑΠαιχτο βιβλίο" (The Times)
"Μακάρι να το είχαν διαβάσει περισσότεροι αναγνώστες" (The Guardian)
"Ένα βιβλίο-θαύμα για όλες τις ηλικίες. Μη ρωτάτε τίποτα, απλώς διαβάστε το!" (New York Times)
"Ένα σύγχρονο αριστούργημα που θα σας ξετρελάνει! Αδιανόητα αστείο! Ένα διαμάντι!" (San Francisco Chronicle)
"Πολύ αστείο, εξαιρετικά παράξενο, αλλόκοτα έντονο... Γαλήνιο, καθησυχαστικό, διαχρονικό, βαθυστόχαστο και αβίαστα συναρπαστικό. Το Φαπ είναι βάλσαμο για την ψυχή" (Glasgow Herald)
"Μία από τις πιο πρωτότυπες λογοτεχνικές φωνές" (Elle)
"Μία ευφυής και πνευματώδης σύγχρονη αλληγορία... θα το λατρέψετε" (Independent on Sunday)
"Ένα μικρό θαύμα γεμάτο μαγεία και ανθρωπιά" (Oakland Tribute)
"Ένα σύγχρονο παραμύθι απαράμιλλης ομορφιάς" (Los Angeles Times)
"Τι απίστευτο βιβλιαράκι... που ολοκληρώνεται με μια έμπνευση τόσο αναπάντεχη όσο και όμορφη" "Literary Review"

Ήμουν ένας μοναχικός νυχτερινός διαβάτης και ένας τακτικός θαμώνας των γωνιών των δρόμων. Μου άρεσε να περπατάω στη νοτισμένη πόλη μετά τα μεσάνυχτα, όταν οι δρόμοι ερήμωναν και τα φώτα των παραθύρων έσβηναν, ολομόναχος και ολοζώντανος πάνω στις αστραφτερές γραμμές του τραμ, κάτω από το φεγγάρι στην άδεια Χάι Στριτ, απέραντα θλιμμένος στους υγρούς δρόμους γύρω από το στοιχειωμένο παρεκκλήσι του Εμπενίζερ. [...] Έγερνα στον τοίχο κάποιου ρημαγμένου σπιτιού στις διάφορες συνοικίες ή περιπλανιόμουν στα άδεια δωμάτια, έστεκα έντρομος στα σκαλιά ή έριχνα ματιές από τα σπασμένα παράθυρα προς τη θάλασσα ή προς το τίποτα, και τα φώτα στους δρόμους έσβηναν το ένα μετά το άλλο. Ή περιφερόμουν σε σπίτια μισοχτισμένα, με τον ουρανό κολλημένο στη στέγη τους, τις γάτες στις σκάλες και τον αέρα να ταράζει τους σκελετούς των υπνοδωματίων".
Δέκα διηγήματα του Ντίλαν Τόμας με επίκεντρο τον ίδιο, ως παιδί, έφηβο και νεαρό άντρα, τα οποία αποκαλύπτουν την ικανότητα του συγγραφέα να παρουσιάζει τη "μεγάλη εικόνα" εστιάζοντας στους "μικρούς ήρωές" της, να εντοπίζει το κωμικοτραγικό και το παράλογο της καθημερινότητας, να υπογραμμίζει την κοινωνική υποκρισία.
Δέκα ιστορίες που ιχνογραφούν τον τόπο στον οποίο τόσο συχνά επιστρέφουμε μεγαλύτεροι, όταν η καταβύθιση στην αγωνία της ψυχής αναζητά το φως: τα ξέφωτα της νεότητάς μας, του μοναδικού παραδείσου που διαβαίνει ο άνθρωπος, αυτού της αγνότητας και της άγνοιας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να δω μια ταινία σου, με κατακλύζει ένα ξεχωριστό συναίσθημα - μια τόσο ιδιαίτερη προσμονή. Δεν έχει σημασία πόσες φορές έχω δει τη συγκεκριμένη ταινία, το συναίσθημα είναι πάντα ίδιο. Είναι σαν να περιμένω μια κινηματογραφική επιφοίτηση, τόσο ως λάτρης του σινεμά όσο και ως σκηνοθέτης (στο δικό μου μυαλό, η διαχωριστική γραμμή έχει πλέον καταργηθεί): αδημονώ για μια έκρηξη έμπνευσης. Μια επιφοίτηση κατευθείαν από την πηγή. Περιμένω να μου αποκαλυφθεί η μυστική επίδραση του jump-cut. Θέλω να καταλάβω πώς μπαίνουν στη συναισθηματική εξίσωση του θεατή οι τραχιές γωνίες λήψης και ο κόκκος στο φιλμ. Θέλω να μάθω τα πάντα για την υποκριτική μέσα από τις ερμηνείες των ηθοποιών σου, τα πάντα για την ατμόσφαιρα από τον τρόπο που χειρίζεσαι το φως και τις τοποθεσίες. Είμαι έτοιμος, απολύτως προετοιμασμένος, να απορροφήσω την αλήθεια σε 24 καρέ το δευτερόλεπτο.
Δες όμως τι συμβαίνει: με το που ξεκινήσει η ταινία σου, βυθίζομαι στον κόσμο της, χάνομαι μια για πάντα. Και η προσδοκία της επιφοίτησης εξαφανίζεται. Με αφήνει εκεί, στο σκοτάδι, ολομόναχο. Οι άνθρωποι που βλέπω στο πανί κατοικούν κι αυτοί στον ίδιο κόσμο. Μοιάζουν κι αυτοί χαμένοι, τόσο μόνοι. Τους παρακολουθώ. Παρατηρώ κάθε λεπτομέρεια στις κινήσεις, τις εκφράσεις και τις αντιδράσεις τους. Ακούω με προσοχή τι λέει ο καθένας, τον σπασμένο τόνο στη φωνή του ενός, την κατεργαριά που κρύβει ο άλλος στον ρυθμό της ομιλίας. Δεν σκέφτομαι πια τις ερμηνείες. Αγνοώ τους «διάλογους». Έχω ξεχάσει ότι υπάρχει κάμερα.
Η επιφοίτηση που περίμενα να μου προσφέρεις έρχεται με διαφορετικό τρόπο. Αντί να αναλύω και να ερμηνεύω, μονάχα παρατηρώ και διαισθάνομαι. Αντί να ψάχνω ιδέες και τρόπους για το πώς κατασκευάζεται μια σκηνή, ανακαλύπτω τις υποδόριες πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Οι ταινίες σου είναι για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την έλλειψή της, τη μοναξιά, τη χαρά, τη λύπη, την έκσταση και την ανθρώπινη βλακεία. Για την αεικίνητη φύση μας, τη μέθη της ζωής, το σθένος και τη λαγνεία, την αδυναμία επικοινωνίας και τον φόβο. [...] Οι ταινίες σου φωτίζουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως η αλήθεια του σελιλόιντ και η ομορφιά, παραξενιά και πολυπλοκότητα της ανθρώπινης εμπειρίας είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Τζον Κασαβέτη, σου βγάζω το καπέλο.
Και το κρατάω ακριβώς στο ύψος της καρδιάς. (Τζιμ Τζάρμους, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)