Ο κολοφώνας έχει μακρά ιστορία, που πάει πίσω ως τα μέσα του 15ου αιώνα. Την εποχή που η τυπογραφία ήταν τέχνη αποτελούσε την αποφασιστική ακροτελεύτια πινελιά του αρχιμάστορα τυπογράφου. Εκεί, στην τελευταία σελίδα του βιβλίου, αναφέρονταν τα τεχνικά χαρακτηριστικά της έκδοσης και όλοι όσοι συνεργάστηκαν για να πραγματοποιηθεί. Οι κολοφώνες τυπώνονταν σχηματίζοντας διάφορα εντυπωσιακά και θαυμαστά σχήματα (κλεψύδρες, ανεστραμμένα τρίγωνα, κ.α.), συνοδεύονταν συνήθως και από διάφορα εικαστικά στοιχεία, κάποιο γραμμικό σχέδιο, ένα χαρακτικό, μια ξυλογραφία. Η όλη εικόνα του κολοφώνα ήταν ένα εικαστικό κατόρθωμα, ένα αυθεντικό έργο τέχνης.

Σήμερα ο κολοφώνας τείνει να εξαφανιστεί. Για τον Γιάννη Μαμάη όμως, ένα βιβλίο, εκτός από το να έχει σπουδαίο περιεχόμενο πρέπει να είναι και το ίδιο ένα έργο τέχνης και ο κολοφώνας του είναι «μια σπουδαία λεπτομέρεια γιατί στον κολοφώνα σώζεται ο ευεργετικός απόηχος μιας αγαστής συμβιωτικής σχέσης. Οι δεξιοτέχνες δημιουργοί του βιβλίου, αφού έχουν επιτελέσει το έργο τους, εμφανίζονται συγκεντρωμένοι στον «οίκο» του βιβλίου, για να σημάνουν το συνεργατικό πνεύμα, τον συλλογικό καλλιτέχνη που έφερε στον κόσμο ένα κόσμημα ?το βιβλίο τους, το βιβλίο του». (Από τον εκδότη)

Η "Συντέλεια του κόσμου" (1969) έρχεται να συμπληρώσει ποιητικά και πολιτικά, ως τρίτο μέρος, το Γενικό άσμα (1950) και το Ηρωικό άσμα (1962). Σπόροι αξιών και ιδεών από αυτά τα δύο έργα δίνουν και πάλι καρπούς, αλλά η σχεδόν απόλυτη αισιοδοξία του ποιητή υποχωρεί εδώ μπροστά στην απανθρωπία και στα αδυσώπητα ιστορικά γεγονότα που αλλοιώνουν τον άνθρωπο και τις εγγενείς ιδέες και οδηγούν στην καταστροφή, στη συντέλεια του κόσμου. Ό,τι γράφει σε τούτο το βιβλίο ο Νερούδα το θεωρεί ως «χρέος του ποιητή δημοσίας ωφελείας, παναπεί του αγνού ποιητή». Παρά τις διατυπωμένες πικρίες διαδηλώνει ξανά την ακράδαντη πίστη του στο κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας μετά από τη συντέλεια του αιώνος: η εκ μέρους των ανθρώπων, που θα απομείνουν, συνειδητοποίηση του συντελεσθέντος ολέθρου θα οδηγήσει σε έναν νέο ανθρωπισμό, στην εξασφάλιση του καθημερινού ψωμιού για όλους, στην εμπέδωση της χαράς, στη δημιουργική δύναμη του έρωτα, στα υψηλά έργα λόγου και τέχνης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα ζευγάρι κωφών με τον μικρό τους γιο μεταναστεύει από ένα χωριό της Ν. Ιταλίας στο Μπρούκλιν, όπου γεννιέται και η κόρη τους. Δεν μαθαίνουν στα παιδιά τη νοηματική, ενώ οι δυσκολίες επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια προκαλούν πλήθος παρεξηγήσεων. Το διαζύγιό τους και η επιστροφή στην Ιταλία δυσκολεύει κι άλλο το κορίτσι. Από τη μια χώρα στην άλλη, από τη μεγαλούπολη στην κλειστή κοινωνία του χωριού και αργότερα στο Λονδίνο του Brexit, αισθάνεται ξένη παντού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Μια ιστορία ενηλικίωσης γραμμένη με το ίδιο βιτριόλι που χρησιμοποιούσε και η Βιρτζίνια Γουλφ» (The Observer), εμπνευσμένη από τα βιώματα της συγγραφέως. «Η Κλάουντια Ντουραστάντι (γενν. 1984) ρίχνει ένα σωσίβιο στα σκοτεινά νερά της μνήμης. Το αγαπημένο μου είδος λογοτεχνίας, αυτό που όχι μόνο μιλά στον κόσμο, αλλά εισχωρεί μέσα του» (Ocean Vuong).

«Οι άνθρωποι ερωτεύονται μόνο και μόνο επειδή βαριούνται», είπε ο Ντ?ξτερ. Η Αθίνα και ο Ντέξτερ, με τα δύο παιδιά τους, το ένα στο φάσμα του αυτισμού, ζουν μια συμβατική ζωή σ' ένα προάστιο της Μελβούρνης. Κάποια στιγμή εισβάλλει στη ζωή τους μια παλιά φίλη του Ντέξτερ, μαζί με την αδελφή της και τον πρώην εραστή της. Ένας αλλιώτικος, ανέμελος κόσμος ανοίγεται μπροστά τους και η τακτοποιημένη ζωή της οικογένειας ανατρέπεται. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα «αδυσώπητο και γενναίο μυθιστόρημα» (The New York Times) από την Έλεν Γκάρνερ (γενν. 1942), τη «μεγαλύτερη εν ζωή συγγραφέα της Αυστραλίας» (The Guardian).

Με το βιβλίο αυτό επιχειρείται αφενός να φωτιστούν κάποιες επιλεγμένες πλευρές της διαχρονίας και της συγχρονίας του πανεπιστημίου, κυρίως στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς, και αφετέρου να αποτιμηθεί ο εν λόγω θεσμός και να διατυπωθούν προτάσεις για τον εκσυγχρονισμό του με γνώμονα την παγκοσμιοποιημένη πλέον οπτική της εργασιακής πραγματικότητας και προϋπόθεση τη μη άμεση συσχέτιση της πανεπιστημιακής προσφοράς με την αγορά εργασίας. Η σύγχρονη εργασιακή και επιστημονική πραγματικότητα προτάσσει την εξωστρέφεια των ιδρυμάτων, την ευελιξία στην πραγμάτωση των επαγγελματικών επιδιώξεων, την επικαιροποίηση και τον εκ συγχρονισμό των γνωστικών αντικειμένων, την ανταγωνιστικότητα στην προσφορά των πανεπιστημιακών προγραμμάτων. Γι' αυτό και η αδιάλειπτη παράδοση της σκυτάλης της επιστημονικής γνώσης από γενιά σε γενιά, κύρια αποστολή του πανεπιστημίου, θα πρέπει να εμπλουτιστεί με έναν χαρακτήρα πραγματιστικής υφής, ώστε να προωθηθεί, κατά τρόπο ουσιαστικό και δημιουργικό, η συνεργασία των πανεπιστημίων μας με διεθνή ιδρύματα, ικανά να προβάλουν και να αναδείξουν την επιστημονικότητά μας. Η γνώση είναι επίγνωση, η επίγνωση είναι εξέλιξη και το πανεπιστήμιο αποτελεί τη ραχοκοκαλιά κάθε συνειδητοποιημένης ανθρώπινης κοινότητας που επιθυμεί να λειτουργεί θετικά τόσο για τα μέλη της, όσο και για τα μέλη των κοινοτήτων που διασταυρώνονται μαζί της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Νόαμ Τσόμσκι δεν είναι μονάχα ένα από τα πιο ανήσυχα πνεύματα της εποχής μας, μια σπάνια προσωπικότητα που αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του για να σταθεί δίπλα στους αδύναμους και τους καταπιεσμένους από κάθε μορφή εξουσίας, αλλά αποτελεί και έναν από τους πλέον διακεκριμένους γλωσσολόγους, με τεράστια συμβολή στην επιστήμη της γλωσσολογίας. Σε αυτό λοιπόν το βιβλίο, ο Τσόμσκι συνομιλεί με τον εξίσου διαπρεπή γλωσσολόγο και φίλο του Αντρέα Μόρο αναφορικά με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων για τη γλώσσα, την ιστορία της επιστήμης, τη συσχέτιση γλώσσας και εγκεφάλου και άλλα. Πώς κατακτούν τα παιδιά τη γλώσσα που μιλάνε; Ποια είναι τα μυστικά που αποκαλύπτουν από μόνες τους οι λέξεις; Ποια πορίσματα για τον εγκέφαλο προσφέρει η μελέτη της γλώσσας και των αναπάντεχων ιδιοτήτων της; Και γιατί η ευφορία που ξεχειλίζει από τη Σίλικον Βάλεϊ λόγω των απανωτών επιτευγμάτων στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης είναι επίπλαστη και παραπλανητική; Ένα βιβλίο που ρίχνει φως στην επιστημονική σκέψη ενός ανθρώπου που άσκησε και συνεχίζει να ασκεί τεράστια επίδραση στους ενεργούς και σκεπτόμενους πολίτες όλου του κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ευσεβής Ιουλία ερωτεύεται τον ταπεινής καταγωγής παιδαγωγό της. Αναγκάζεται όμως να παντρευτεί τον άθεο εκλεκτό του πατέρα της. Το πιο δημοφιλές έργο του Ρουσό, ένα ερωτικό μυθιστόρημα με ανατρεπτικές για την εποχή του ιδέες σχετικά με τον έρωτα, την ελευθερία, τις ταξικές διακρίσεις, τη μισαλλοδοξία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η υποβαθμισμένη και «σκοτεινή» πλευρά της Ρώμης, κατά τις πρώτες δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την ιδιαίτερη ματιά του Πιερ Πάολο Παζολίνι (1922-1975). Ο συγγραφέας και κορυφαίος σκηνοθέτης καταγράφει τις περιπέτειες του μικρού Σγουρομάλλη και ζωντανεύει έναν κόσμο που ο ίδιος γνώριζε καλά, αλλά η εξουσία άργησε πολύ ν’ αντιμετωπίσει τα προβλήματά του. Τα αλάνια, φτωχοί πιτσιρικάδες, τριγυρνούν σε μικρές ομάδες ή και συμμορίες στα περίχωρα της Ρώμης, παίζοντας, μεταπωλώντας ευτελή αντικείμενα ή διαπράττοντας διάφορες παρανομίες.
Το μυθιστόρημα εκδόθηκε το 1955 και προκάλεσε την αντίδραση ολόκληρου του πολιτικού κόσμου της Ιταλίας για το θέμα και την τολμηρή του γλώσσα. Αρχικά κατασχέθηκε με κυβερνητική εντολή, λίγο αργότερα αποτέλεσε την πρώτη συγγραφική επιτυχία του Παζολίνι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Μια φανταστική αλλά πειστική θεωρία για τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι» (The New York Times).
Ο ΝτεΛίλο συνδυάζει αληθινά και φανταστικά συμβάντα και φτιάχνει «ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα όπου μπαίνει με τόλμη στο μυαλό του Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ, του εκτελεστή του Κένεντι (Newsweek) και διηγείται την ιστορία του».
«Το πλουσιότερο και ίσως καλύτερο μυθιστόρημα του ΝτεΛίλο» (USA Today).