Στο μικρό ορεινό χωριό Βερτίλι η 11η Οκτωβρίου ξεκινά με μια τεράστια καταστροφή. Η βορειοδυτική πλευρά του χωριού καταρρέει μαζί με τρεις από τις στοές του κοντινού ορυχείου. Μπορεί οι περισσότεροι ενήλικοι κάτοικοι του χωριού να γλίτωσαν από την καταστροφή, καθώς το Σωματείο των Ανθρακωρύχων βρισκόταν σε απεργία διάρκειας, όμως η κατολίσθηση κατάπιε το δημοτικό σχολείο της περιοχής με όλους τους δασκάλους και τους μαθητές. Το μοναδικό παιδί που παραμένει ζωντανό στο χωριό είναι ο εντεκάχρονος Ιορδάνης Ντάβαρης, γιος του χήρου Μιχάλη Ντάβαρη, προέδρου του Σωματείου των Ανθρακωρύχων. Πώς μπορεί ένα παιδί σε αυτή την ηλικία να βιώσει μια τέτοια καταστροφή και κυρίως να σηκώσει το βάρος του να είναι το μοναδικό παιδί που απέμεινε σε μία ολόκληρη κοινωνία;
Τι άμυνες επιστρατεύει για να ξεπεράσει τη μοναξιά του;
Το βιβλίο ρίχνει μια βαθιά αλλά και αρκετά λοξή ματιά στην ελληνική κοινωνία των αρχών της δεκαετίας του '60, όταν η προέλευση και τα κοινωνικά φρονήματα των ανθρώπων έπαιζαν μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή και στην τύχη τους απ' ό,τι θεσμοί όπως η δημοκρατία, η δικαιοσύνη και η ισότητα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το περίτεχνο αναγνωστήριο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Βοστόνης είναι ήσυχο, μέχρι που η ηρεμία διαλύεται από μία γυναικεία κραυγή τρόμου.
Οι φύλακες αναλαμβάνουν αμέσως δράση λέγοντας σε όλους να παραμείνουν στη θέση τους μέχρι να αναγνωριστεί και να περιοριστεί ο κίνδυνος.
Όσο περιμένουν, τέσσερις άγνωστοι που έτυχε να καθίσουν ο ένας δίπλα στον άλλο στο ίδιο τραπέζι περνούν την ώρα της αναμονής συζητώντας κι έτσι γεννιέται μια ωραία φιλία ανάμεσά τους. Καθένας έχει τους δικούς του λόγους να βρίσκεται στο αναγνωστήριο εκείνο το πρωινό - απλώς τυχαίνει ένας απ' όλους να είναι δολοφόνος.
Η παραπάνω αφήγηση είναι η αρχή ενός αστυνομικού έργου, σε μια ιστορία-μέσα-στην-ιστορία, ένα αιχμηρό και συναρπαστικό ανάγνωσμα, μία λογοτεχνική περιπέτεια με απροσδόκητες ανατροπές, που μας δείχνει πως οι λέξεις μπορούν να γίνουν τα πιο επικίνδυνα όπλα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στα εξήντα πέντε της η Δαγκάνα έχει αρχίσει να ρίχνει ρυθμούς. Ζει ήσυχα σε ένα μικρό διαμέρισμα με μόνη συντροφιά την ηλικιωμένη σκυλίτσα της, που κάποτε έσωσε η ίδια από τον δρόμο και τη φωνάζει Ψοφίμι.
Αυτό που περιμένει κανείς από ανθρώπους της ηλικίας της είναι να συνταξιοδοτηθούν και να ζήσουν ήσυχα το υπόλοιπο της ζωής τους. Η Δαγκάνα όμως δεν είναι σαν όλους τους άλλους. Είναι μία φόνισσα.
Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες έχει βγάλει από τη μέση προδότες, επιχειρηματικούς εχθρούς, άπιστους συζύγους, όλους με ανελέητη αποτελεσματικότητα. Όσο λιγότερα γνωρίζει για τους στόχους της τόσο το καλύτερο.
Τώρα όμως ένας τραυματισμός την οδηγεί σε μία απροσδόκητη σύνδεση με έναν γιατρό και την οικογένειά του. Αλλά τα συναισθήματα για μία επαγγελματία δολοφόνο είναι επικίνδυνη συνθήκη.
Όταν ο κόσμος της αναταράσσεται, η Δαγκάνα καταλαβαίνει ότι αυτό το κεφάλαιο της καριέρας της μπορεί να αποτελεί κάλλιστα το δικό της αιματηρό τέλος. Η γεμάτη δράση ιστορία μίας εξηνταπεντάχρονης δολοφόνου που αντιμετωπίζει μία απρόσμενη απειλή στη δύση της καριέρας της.
Ένα διεθνές best seller από μία βραβευμένη συγγραφέα από τη Νότια Κoρέα. (Από τον εκδότη)

"Το Οι δολοφόνοι δεν παίρνουν σύνταξη ποτέ είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο έξαψη. Βρέθηκα να πιάνω τον κόρφο μου καθώς γυρνούσα τις σελίδες: από φόβο, από πόνο και από το συντριπτικό σαν αγχόνη χιούμορ. Έχει να κάνει με εκδίκηση και τιμωρία, με τα γηρατειά και τον θάνατο και τα καθημερινά δεινά μίας γραφειοκρατικής δουλειάς - ακόμα κι αν αυτή είναι η δολοφονία κατά παραγγελία. Η Δαγκάνα, η εξηνταπεντάχρονη δολοφόνος κεντρική ηρωίδα, αψηφά τις προσδοκίες τής ηλικίας της: είναι σκληρή, υπολογιστική και σχεδόν τόσο τρυφερή όσο και η αγαπημένη της σκυλίτσα, το Ψοφίμι, που κλέβει την παράσταση". (Gabriella Burnham, συγγραφέας του It Is Wood, It Is Stone)
"Το πρώτο μυθιστόρημα της Gu που μεταφράζεται στα αγγλικά ασχολείται με το πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία τα γηρατειά". (New York Times Book Review - Editor's choice)
"Σκοτεινά αστείο, αυτό το νοτιοκορεάτικο μυθιστόρημα εξετάζει την παγκόσμια κοινή πρόκληση του να γερνάς χωρίς να χάνεις τη σημασία σου στην κοινωνία". (The Washington Post)

Χαρακτηρίστηκε ως πολυαναμενόμενο ανάγνωσμα στα Lithub, CrimeReads, Thrillist και Popsugar.

Ουκρανία, 2014. Ένας νεαρός δάσκαλος σχεδιάζει να φέρει τον δεκατριάχρονο ανιψιό του στο σπίτι από το ορφανοτροφείο στην άλλη άκρη της πόλης. Το σχολείο, στο οποίο η εργαζόμενη αδελφή του έχει παρατήσει τον γιο της, έχει δεχτεί πυρά και δεν προσφέρει πλέον ασφάλεια.
Το να διασχίσει όμως την πόλη, στην οποία η πολιτική κατάσταση είναι έκρυθμη, διαρκεί μια ολόκληρη ημέρα.
Το ταξίδι της επιστροφής μετατρέπεται σε δοκιμασία. Δάσκαλος και ανιψιός βρίσκονται δίπλα στις μάχες, χωρίς να μπορούν να δουν πιο μακριά από την ομίχλη που σηκώνεται από τις μαινόμενες φωτιές.
Κάθε ημέρα ακούγονται ο ήχος των πολυβόλων και οι εκρήξεις ναρκών όλο και πιο συχνά.
Παραστρατιωτικά στρατεύματα και σκυλιά χωρίς ιδιοκτήτη εμφανίζονται στα ερείπια, απαθείς άνθρωποι παραπατούν μέσα σε ένα αποκαλυπτικό αστικό τοπίο μπερδεμένοι και αποπροσανατολισμένοι.
Το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Zhadan ακροβατεί μεταξύ ρήξης και αφανισμού - δεν απεικονίζει απλώς το φυσικό τοπίο του πολέμου, αλλά τις επιπτώσεις που έχει η συνεχιζόμενη σύγκρουση στη ζωή και στο μυαλό των ανθρώπων.
Η ποιητική του γλώσσα δεν χαρίζεται στον ρεαλισμό του πολέμου. Ο Zhadan αρνείται να μιλήσει όπως οι προπαγανδιστές: πάνω απ' όλα ενδιαφέρεται για το πώς ο πόλεμος έχει επηρεάσει τη ζωή των καθημερινών ανθρώπων - δηλαδή των πιο αθώων και ευάλωτων της ουκρανικής κοινωνίας. Ωστόσο θα ζητήσει το δίκιο ενός λαού που μπαίνει άθελά του σε μια ζώνη όπου η ζωή τίθεται υπό αμφισβήτηση. (Από τον εκδότη)

Το άγχος, η ανησυχία και ο φόβος είναι οι μάστιγες της εποχής και συμβάλλουν όχι μόνο σε ψυχολογικά προβλήματα αλλά και στην εμφάνιση σωματικών παθήσεων, όπως η καρδιακή νόσος και η παχυσαρκία. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο συγγραφέας στο διαφωτιστικό και περιεκτικό καινούριο βιβλίο του, μόνο με την κατάκτηση και τον έλεγχο της δεξιότητας της εστίασης μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά.
Ο Dandapani πέρασε δέκα χρόνια σε μοναστήρι, λαμβάνοντας πολύτιμα μαθήματα για τα οφέλη της συγκέντρωσης. Η Δύναμη της προσήλωσης είναι ένας πρακτικός οδηγός με το απόσταγμα της σοφίας που απέκτησε. Με σαφείς ορισμούς και εφαρμόσιμες ασκήσεις ο Dandapani μάς εξηγεί πώς θα αποκτήσουμε επίγνωση με τη δύναμη της θέλησης, ενσωματώνοντας σταδιακά την εστίαση στην καθημερινότητά μας και επιτυγχάνοντας έτσι ουσιαστική αλλαγή.
Η Δύναμη της προσήλωσης βοηθά τους αναγνώστες να αντιληφθούν πώς η εξάσκηση της δεξιότητας της εστίασης μπορεί να βελτιώσει ραγδαία την παραγωγικότητα και την ψυχική υγεία, προσφέροντάς μας την ικανότητα να κατευθύνουμε την επίγνωση και την ενέργειά μας προς την επίτευξη στόχων ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Επί γενιές ολόκληρες θεωρούμε ότι οι πρόγονοί μας ήταν απλοϊκοί, είτε ελεύθεροι και ίσοι είτε βάναυσοι και πολεμοχαρείς. Μαθαίνουμε ότι μπορέσαμε να δημιουργήσουμε πολιτισμό μόνο θυσιάζοντας την αρχέγονη ελευθερία μας ή τιθασεύοντας τα βασικά μας ένστικτα. Ο David Graeber και ο David Wengrow μας εξηγούν πώς οι θεωρίες αυτού του είδους πρωτοεμφανίστηκαν τον 18ο αιώνα ως αντίδραση στην κριτική της ευρωπαϊκής κοινωνίας από τους αυτόχθονες λαούς και γιατί είναι λάθος.
Αυτό το βιβλίο ανατρέπει τον τρόπο που βλέπουμε την ανθρώπινη ιστορία, τις απαρχές της γεωργίας, της ιδιοκτησίας, των πόλεων, της δημοκρατίας, της δουλείας και του ίδιου του πολιτισμού.
Οι συγγραφείς του, βασισμένοι σε πρωτοποριακές έρευνες στην αρχαιολογία και στην ανθρωπολογία, καταδεικνύουν ότι η ιστορία μπορεί να γίνει ξαφνικά πολύ πιο ενδιαφέρουσα, αν δούμε τι λέει πραγματικά.
Αν οι άνθρωποι δεν περνούσαν το 95% του εξελικτικού παρελθόντος τους σε μικρές ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών, τότε τι έκαναν τόσο καιρό; Αν η γεωργία και οι πόλεις δεν μας έριξαν στην ιεραρχία και στην κυριαρχία, τότε τι σήμαιναν; Οι απαντήσεις συχνά είναι απροσδόκητες και δείχνουν ότι η πορεία της ανθρώπινης ιστορίας ίσως να μην είναι χαραγμένη στην πέτρα, αλλά να είναι περισσότερο γεμάτη από διασκεδαστικές πιθανότητες απ' όσο τείνουμε να φανταζόμαστε.
Η αυγή των πάντων αλλάζει ριζικά την αντίληψή μας για το παρελθόν του ανθρώπου και προσφέρει έναν τρόπο να φανταστούμε νέες μορφές ελευθερίας, νέους τρόπους οργάνωσης της κοινωνίας. Ένα μνημειώδες έργο, αποτέλεσμα επιστημονικής περιέργειας, ηθικού οράματος και πίστης στη δύναμη της άμεσης δράσης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Είναι Σάββατο βράδυ, λίγο μετά τις δέκα. Ο Τζουλς Τάνμπεργκ έχει βάρδια σε μια τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για γυναίκες που θέλουν ν' ακούν μια καθησυχαστική φωνή καθώς επιστρέφουν σπίτι μόνες αργά τη νύχτα, ή που τηλεφωνούν γιατί όντως κινδυνεύουν.
Ως τώρα δεν έχει υπάρξει περίπτωση που να απειλείται η ζωή κάποιας. Όμως απόψε ο Τζουλς μιλάει με την
Κλάρα...
Η νεαρή γυναίκα είναι τρομοκρατημένη. Πιστεύει ότι κάποιος την έχει βάλει στο στόχαστρο. Κάποιος που της έχει γράψει με αίμα στον τοίχο μια ημερομηνία: τη μέρα του θανάτου της.
Κι αυτή η μέρα ξημερώνει σε λιγότερο από δύο ώρες.
Μυστηριώδες, σκοτεινό, αγωνιώδες. Το πιο τρομακτικό θρίλερ του Sebastian Fitzek μέχρι σήμερα... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

1872, Αγγλία.
Ο Μάικλ είναι ανθρακωρύχος. Βγάζει το ψωμί του κατεβαίνοντας κάθε μέρα στα έγκατα της γης στη "Μαύρη Χώρα", την περιοχή των ανθρακωρυχείων στην κεντρική Αγγλία. Αλλά αυτή δεν είναι ζωή γι' ανθρώπους.
Ο Μάικλ κάνει τα αδύνατα δυνατά, δουλεύει διπλή βάρδια για να μπορέσει ο γιος του ο Λουκ να πάει σχολείο, να γλιτώσει από αυτή τη μοίρα.
Ώσπου μια μέρα, κάτω στις στοές, βρίσκει μια φλέβα χρυσού. Αν βγάλει το χρυσάφι από εκεί μέσα, θα σωθεί κι ο ίδιος και το παιδί του.
Αλλά ο Κέιν, με τον οποίο δουλεύουν πλάι πλάι στη στοά, έχει άλλα σχέδια...
Ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα για το απόγειο της Βιομηχανικής Επανάστασης και τις ζωές που θυσιάστηκαν για να συμβεί.
Μια δυνατή, εντυπωσιακή φωνή που συμπεριλήφθηκε από τον Observer στους δέκα καλύτερους νέους συγγραφείς της Βρετανίας για το 2022. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αύγουστος 1988, Ελευσίνα.
Ένας έφηβος εξαφανίζεται ξαφνικά ένα απόγευμα. Τα ίχνη του χάνονται, η τοπική κοινωνία συγκλονίζεται και η οικογένεια του παιδιού αρχίζει σιγά σιγά να αποσυντίθεται εκ των έσω, εξαιτίας ενός τραύματος που δεν μπορεί να επουλωθεί. Τα χρόνια περνούν. Η υπόθεση, με εξαίρεση ορισμένες τηλεοπτικές εκπομπές που την ανακινούν, ξεχνιέται, αλλά το φάντασμα του δεκατετράχρονου Ηλία Αδάμ εξακολουθεί να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης.
Αύγουστος 2021
Ο Θέμης Αδάμ, αδερφός του Ηλία, δημοσιογράφος και επιτυχημένος συγγραφέας ενός true crime βιβλίου με θέμα την υπόθεση που εντέλει διέλυσε την οικογένειά του, επιστρέφει στην Ελευσίνα για την κηδεία του πατέρα του -και βασικού υπόπτου για την εξαφάνιση του παιδιού, σύμφωνα με τις φήμες-, ο οποίος αυτοκτόνησε. Έχει την πρόθεση να κάνει μια νέα αρχή, να επιστρέψει στην πατρίδα του έπειτα από περίπου δύο δεκαετίες στο εξωτερικό. Πρώτα όμως πρέπει να κλείσει ένας ανοιχτός λογαριασμός.
Τι απέγινε ο Ηλίας; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σε μια ανώνυμη πόλη μιας ανώνυμης χώρας σε πόλεμο ένας συνταγματάρχης ειδικός στις ανακρίσεις κάνει καθημερινά, μεθοδικά την αδυσώπητη δουλειά του: βασανίζει ανθρώπους για να μιλήσουν.
Το βράδυ όμως ο συνταγματάρχης δεν κοιμάται. Ένας στρατός από φαντάσματα, τα θύματά του, έχει καταλάβει τα όνειρά του.
Έξω βρέχει συνέχεια. Πόλη και άνθρωποι συγχωνεύονται σε ένα θολό τοπίο, λίγο σαν όνειρο - ή εφιάλτη. Τρεις άντρες χαμένοι, τρεις σκιές, περιφέρονται μέσα στην ατέλειωτη σκοτεινιά. Ο συνταγματάρχης, βασανισμένος βασανιστής. Η ορντινάντσα του, που παρατηρεί σιωπηλά και από απόσταση. Και, σε ένα μεγάλο άδειο μέγαρο, ένας στρατηγός που τρελαίνεται σιγά σιγά...
Ένα σκληρό και παράξενα όμορφο βιβλίο για τον πόλεμο, τους άντρες και την τρέλα. Για τις ερειπωμένες πόλεις και τις ρημαγμένες ψυχές του πολέμου - κάθε πολέμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Πιπ δεν είναι πλέον ντετέκτιβ. Το πόντκαστ για την υπόθεση δολοφονίας που εξιχνίασε πέρυσι έχει γίνει πια viral. Παρ' όλα αυτά, θέλει να συνεχίσει τη ζωή της και να αφήσει πίσω τις έρευνες. Όταν όμως εξαφανίζεται ο Τζέιμι, ο αδελφός ενός φίλου της, και η αστυνομία του Λιτλ Κίλτον δεν κάνει τίποτε για αυτό...
...αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση. Η τελευταία φορά που είδαν τον Τζέιμι ήταν σε ένα πάρτι. Τότε η Πιπ δημιουργεί έναν ψεύτικο λογαριασμό στο Tinder, για να εντοπίσει ένα μυστηριώδες πρόσωπο που λέγεται Λέιλα. Στην πορεία, η Πιπ θα αποκαλύψει και άλλα σκοτεινά μυστικά της πόλης της, αλλά ο χρόνος της τελειώνει... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας Αφροαμερικανός συγγραφέας γράφει ένα βιβλίο που γίνεται μπεστ σέλερ. Τώρα γυρίζει την Αμερική για να το προωθήσει - συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, ειδικοί του μάρκετινγκ που χτίζουν το προφίλ του, το πρόσωπό του πρέπει να είναι παντού.
Ο μικρός Μουτζούρης, αντίθετα, έχει μάθει από νωρίς πως, όσο λιγότερο φαίνεσαι, τόσο το καλύτερο - ποτέ δεν βγαίνει σε καλό να τραβάς την προσοχή αν είσαι Μαύρος.
Ποιος είναι όμως ο Μουτζούρης; Και ποιος είναι ο Μικρός, που εμφανίζεται συνεχώς μπροστά στον συγγραφέα, αλλά μάλλον δεν τον βλέπει κανένας άλλος;
Κι όσο συμβαίνουν όλα αυτά, ακόμα ένα φονικό με δράστες αστυνομικούς και θύμα έναν Μαύρο συγκλονίζει τη χώρα...
Η πραγματικότητα εισβάλλει εκκωφαντική σαν δελτίο ειδήσεων στο ωραία σκηνοθετημένο success story, οι ιστορίες διασταυρώνονται και συγκρούονται με δύναμη, απειλώντας να εκτροχιάσουν την περιοδεία και τη ζωή του ήρωά μας.
Η τέχνη και τα χρήματα, η ταυτότητα και το δικαίωμα να διαλέγεις ποιος θα είσαι, η δόξα και η αγάπη, ο ρατσισμός και το τι σημαίνει να είσαι Μαύρος στην Αμερική του σήμερα σ' ένα καλειδοσκοπικό μυθιστόρημα, αστείο και τραγικό, που τρέχει με ξέφρενο ρυθμό κι έχει για μουσική υπόκρουση τους πυροβολισμούς εναντίον αθώων.
Ένα μυθιστόρημα που είναι ό,τι ακριβώς λέει ο τίτλος του: ΦΟΒΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)