Όταν η Τζέινι στα δεκάξι της πιάστηκε ν' ανταλλάσσει φιλιά με κάποιον, η γιαγιά της την παντρεύει άρον-άρον μ' έναν εξηντάρη κτηματία. Η Τζέινι δεν το βάζει κάτω·
ανήσυχο πνεύμα, ψάχνει να βρει την ταυτότητά της και, μέσα από χαρές και λύπες, μαθαίνει την αγάπη και επιτέλους συμφιλιώνεται με τον εαυτό της.
Όταν πρωτοεκδόθηκε, το 1937, το "Τα μάτια τους κοιτούσαν τον Θεό", με πρωταγωνίστρια μια υπερήφανη, ανεξάρτητη μαύρη γυναίκα, οι άνδρες κριτικοί το αγνόησαν ή το απέρριψαν.
Εκτός κυκλοφορίας σχεδόν σαράντα χρόνια, επανακυκλοφόρησε το 1978 και έκτοτε θεωρείται ως το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο της αφρο-αμερικανικής λογοτεχνίας.
Η Τζέινι Κρόφορντ μιλά με αμεσότητα για τη ζωή της, τους γάμους της, την επιθυμία της να μη λειτουργεί ούτε ως υποζύγιο ούτε ως διακοσμητικό στοιχείο δίπλα στον άντρα.
Διακηρύσσει ότι ακολούθησε δυο πράγματα στη ζωή της: πρώτα-πρώτα ότι βγήκε εκεί έξω μόνη της ν' αντιμετωπίσει τη ζωή και ύστερα ότι έψαξε να βρει την ευτυχία, κάτι διόλου απλό και εύκολο.
Η Άλις Γουόκερ, η συγγραφέας του Πορφυρού Χρώματος, παραδέχεται ότι δεν υπάρχει γι' αυτήν πιο σπουδαίο βιβλίο απ' αυτό. "Μου μιλά μ' έναν μοναδικό τρόπο που κανένα μυθιστόρημα, παλιότερο ή νεότερο, δεν το καταφέρνει".
"Για μένα το "Τα μάτια τους κοιτούσαν τον Θεό" είναι ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα... Δεν υπάρχει βιβλίο που ν' αγαπώ περισσότερο απ' αυτό", παραδέχεται και η πολυβραβευμένη αγγλίδα συγγραφέας Ζέιντι Σμιθ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ασπιδίστρα είναι φυτό εσωτερικού χώρου, ιδιαίτερα δημοφιλές στη μεσαία τάξη της βικτωριανής Αγγλίας
(1850-1900) λόγω των ελάχιστων απαιτήσεων για την ευδοκίμησή της. Είχε τέτοια δημοφιλία, που κάθε σπίτι που σεβόταν τον εαυτό του, έπρεπε να έχει από μια ασπιδίστρα στο παράθυρο. Ο Γκόρντον Κάμστακ, όμως, μισεί τις ασπιδίστρες γι' αυτό ακριβώς που συμβολίζουν, τον καθωσπρεπισμό της μεσαίας τάξης, όπως μισεί και το χρήμα, που το λατρεύουν όλοι σαν θεό. Επιλέγει, λοιπόν, μια δουλειά χωρίς ιδιαίτερες απολαβές, με συνέπεια μια ζωή γεμάτη μιζέρια και εξαθλίωση, που του στερεί κάθε δημιουργικότητα και έμπνευση από την
ποιητική φλέβα που πιστεύει ότι διαθέτει. Η μόνη που τον ανέχεται σ' αυτό του το βούλιαγμα και την παρακμή είναι η γλυκιά, υπομονετική Ρόζμαρι, αλλά και η μόνη που τον παρακινεί να ξεφύγει απ' όλα αυτά.
Ο Όργουελ γράφει ένα ακόμη μυθιστόρημα κοινωνικής κριτικής αντλώντας από τα προσωπικά του βιώματα.
Σκιαγραφεί την εποχή του μεσοπολέμου δίνοντας το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμά της, διορατικός και διεισδυτικός όπως πάντα... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Άρθουρ Κιπς, ένας ανερχόμενος λονδρέζος δικηγόρος, πηγαίνει στο Κρίθιν Γκίφορντ, μια απομακρυσμένη κωμόπολη στη βορειοανατολική ακτή της Αγγλίας, στα ανεμοδαρμένα υφάλμυρα έλη πιο πέρα από το Μονοπάτι των Εννέα Ζωών. Σκοπός του ταξιδιού του είναι να παραβρεθεί στην κηδεία μιας πελάτισσάς του, της κυρίας Άλις Ντράμπλοου, και να τακτοποιήσει τις εκκρεμείς υποθέσεις της. Το μυστηριώδες σπίτι της κυρίας Ντράμπλοου βρίσκεται στο τέρμα ενός δρόμου, βουτηγμένο στην ομίχλη, μα ο Κιπς αγνοεί τα τραγικά μυστικά που κρύβουν τα σφαλιστά του παράθυρα. Εντέλει, ένα επαγγελματικό ταξίδι ρουτίνας μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν ο Κιπς αρχίζει να βασανίζεται από μυστηριώδεις ήχους και εικόνες - μια κουνιστή καρέκλα σ' ένα εγκαταλειμμένο παιδικό δωμάτιο, τον ανατριχιαστικό ήχο μόνιππου, το ουρλιαχτό ενός παιδιού μέσα στην ομίχλη και, το πιο τρομακτικό απ' όλα, μια γυναίκα-φάντασμα ντυμένη στα μαύρα.

Η Γυναίκα με τα Μαύρα είναι ένα μυθιστόρημα της Σούζαν Χιλλ γραμμένο το 1983, με γοτθικά στοιχεία μυστηρίου και τρόμου. Η επιτυχία του ήταν μεγάλη με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο του Στέλιου Σκοπελίτη είναι μια σειρά φωτογραφικών πορτρέτων που συνδυάζουν τρία στοιχεία: (α) τη δική του πνευματική και ηθική γενεαλογία, (β) μια επιλογή προσώπων που κατά την κρίση του σημάδεψαν την πολιτιστική ζωή της Ελλάδας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και (γ) τη συναισθηματική του σχέση με μια ομάδα φίλων του. Αυτό που θέλει να φωτογραφίσει είναι το βλέμμα αυτών των ανθρώπων, κάτι άυλο και δυσπρόσιτο που η σύλληψή του δεν μπορεί ποτέ να είναι μόνον προϊόν μίμησης ή ρεαλιστικής αναπαράστασης. Ότι αυτό είναι το θέμα του το δηλώνει ο ίδιος στο εισαγωγικό του σημείωμα και το διατυπώνει πολύ καθαρά, σε δύο γλώσσες, ο τίτλος του βιβλίου: Το Βλέμμα, The Artist's Glance. Στη δεύτερη γλώσσα ο τίτλος παρουσιάζει μια ελάχιστη αλλά αξιοσημείωτη διαφορά: μετά την απροσδιόριστη γενική αναφορά στο βλέμμα, η αγγλική εκδοχή του τίτλου περιορίζει την εμβέλεια της λέξης και δηλώνει ότι οι φωτογραφίες θέλουν να συλλάβουν, να αποτυπώσουν, να καταγράψουν (και τα τρία ρήματα συνοδεύονται από ένα αόρατο ερωτηματικό) το βλέμμα του καλλιτέχνη. Η πρόθεση φαίνεται να δηλώνεται ρητά και να αναφέρεται στα πρόσωπα που φωτογραφίζονται. Αλλά το νόημα αυτής της φράσης δεν είναι δυνατόν να περιοριστεί και να εφαρμοστεί αποκλειστικά και μόνον σε αυτά τα πρόσωπα. Γιατί το βλέμμα του καλλιτέχνη, αυτό που αποτυπώνουν οι φωτογραφίες, δεν στέκει ποτέ μόνο του, δεν είναι ένα βλέμμα ενικό. Αντίθετα είναι πάντα πληθυντικό και παραπέμπει υπόρρητα σε ένα απροσδιόριστο σύνολο ανθρώπων που, αν και είναι αθέατοι, εκτός κάδρου, είναι, παρ' όλα αυτά, παρόντες και συμμετέχουν ενεργά σε όλες τις διαδοχικές φάσεις αυτού του εγχειρήματος, από τη σύλληψη και την εκτέλεση του έργου μέχρι τη δημοσίευση και την πρόσληψη των φωτογραφιών. (Από την έκδοση)

Stelios Skopelitis' book is a series of photo portraits that combine three elements: (i) his own mental and ethical genealogy, (ii) a selection of personalities who, according to him, left their mark on the cultural life of Greece during the second half of the 20th century, and (iii) his sentimental relation with a group of friends. What he wants to catch in the photo is the glance of these people, something intangible and inaccessible, the conception of which can never be imitated or represented in a realistic way. This is the subject of the book, as stated clearly by Skopelitis in its title and the introduction: Το Βλέμμα, The Artist's Glance. The English title presents a slight difference, nonetheless remarkable: after the vague reference to the glance, the English version reduces the meaning of the word and states that the photographs tend to capture, imprint, record (all the verbs are followed by an invisible question mark) the artist's glance. The intention is obviously reported to the personalities in the photos. But the meaning of the phrase cannot be restricted and applicated only to these personalities. What the photos are imprinting in the artist's glance never stands alone, it is not a singular glance. On the contrary, it is always plural and refers undercover to an undefined group of people who, though invisible and out of frame, remain present and take an active part in all the successive phases of this venture, from its conception and its performance to the publication and the reception of the photos. (From the publisher)